Yazan: Bike S. Demirkız

Yine o lanetli ışık. Dolaptan sızıyordu. Bildiğin mor renkte atan bir kalp, karanlıkta göz kırpan bir hortlak gibi.

Selahattin, İstanbul’da bir kamu kurumunda çalışan, bekâr, yalnız ve bazı korkularla mücadele eden bir adamdı. 38 yaşındaydı ve annesi "Evlenemedin gitti" diye darlıyordu. Her gün arayıp:

“Selahattin’im... sesin yorgun geliyor evladım, ateşin mi var yoksa? Tavuk suyu çorbası yaptım, getireyim hemen” diye devam ediyordu ki, az geçmeden kapı çalıyor ve üst komşusu Nezaket Teyze çat kapısında:

“Seni camdan gördüm Selahattin oğlum, yüzün soluktu. Annen tembih ettiydi.  Tavuk kaynattım yavrum, hemen sana bir çorba yaptım. Yatmadan iç mutlaka iyi gelir, şifadır şifa!” diyerek bir kavanoz çorbayı eline tutuşturuyordu.

Yazan: Bike S. Demirkız

O Sadece Bir Kedi Değil.  O, Karabıyık. 9 canlı bir efsane.

Mutfakta bir tıkırtı, perdede bir gölge, derinlerden gelen bir mırıltı, aniden ortaya çıkan bir Tazmanya canavarı… James Bond'un tüylü hali. Polat Alemdar’ın kedi kılığına girmişi.

Tek bir zayıf noktası var: SUCUK

Karabıyık simsiyah, kaslı. Henüz gençliğinin baharında. Özgüven tavan, Gözleri lazer gibi.  Müthiş bir gözlemci, sinsi, intikamcı ve zalim. Onu balkonda gören kuşlar dua okur, uçuş rotalarını değiştirir.  Çünkü Karabıyık, sıradan bir kedi değil, tek başına bir örgüt.

Halen anlatılan bir efsaneye göre, bir zamanlar, üst mutfak dolaplarında, kilit altına alındığı için güvede sanılan ödül mamasına ulaşmak için, 3 gün stratejik planlama yapmış. Sabır, zekâ ve azimle ödül mamalarını ele geçirmeyi başarmış ve afiyetle yemiş.  Yapılan tüm tetkik ve tahkikatlara rağmen, olay faili meçhul kalmış.  Kapalı dolaba nasıl erişim sağladığının sırrı henüz çözülememiş bir muammadır.  Tek bilinen insan kızın firketesi, evin diğer kedisi Dumanın yattığı yerde, yarısı yenmiş bir ödül maması paketinin yanında bulunmuş.  Her ne kadar Duman azarı işitse de herkes failin Karabıyık olduğuna emindir.  Kayıp diğer ödül mamalarının akıbeti bilinmemektedir.

Evin diğer sakini Duman, Gri renkli, tombul, ifadesi sürekli “ben ne yaptım ki” şeklinde, günün 18 saatini yastık üstünde uyuyarak geçiren, geri kalan zamanlarda ise en fazla camın kenarında dışarıyı seyrederken kendini yalayarak hijyen ve temizliğine özen gösteren ağırbaşlı bir kedidir.

Duman’ın hayat felsefesi:

“Kapta varsa mama yerim. Yoksa kader.”

Bir keresinde Karabıyık’ın planına kazara dahil olmuş, hâlâ olayın ne olduğunu anlamamıştır. Karabıyık her zamanki gibi yine kapısı kapalı duran mutfağa girmeyi başarmış, tezgâhın üzerine soğumaya bırakılmış tencerenin kapağını dikkatlice açıyorken, Duman da kader bu ya o sırada kapıyı aralık görüp içeri girmiş. Neler oluyor oradan diye bakarken, Karabıyık tencereden bir köfteyi patisi ile kaptığı gibi Duman’a fırlatmış. Tam o sırada içeri giren ev sahibi Duman’ı köftenin başında görüp, azarlayarak ensesinden tuttuğu gibi odaya kitlemiş.  O sırada etrafta Kayabıyık’tan bir iz bile yok... Hayalet misali, bir tüyünü bile bırakmadan ortadan yok olmuş.  Sonrasında evi dolaşan kadın insan, Karabıyık’ı balkonda derin bir uykuda bulmuş “Annemm sen burada mıydın? Hadi gir içeri üşüteceksin diye” sırtını sevgiyle okşamıştı.

Gelgelelim ne olduysa asıl o Pazar sabahı başladı!

Saat sabah 08:06. Evde kış havası, kalorifer sıcak sıcak yanıyor. İnsan adam erken uyanmış mutfağa girdi. Canı kahvaltıda sucuklu yumurta çekmişti.  Buzdolabından iki yumurta, bir paket dilimli sucuk ve tereyağı çıkardı. Evin diğer fertleri uyurken keyifle kahvaltı etmek istemişti.

Tavaya önce bir kaşık tereyağı attı. Ardından sucuk dilimlerini dizdi.

Karabıyık o sırada gece yorgunu salondaki köşesinde uyuyordu. Kokuya uyandı. Gözlerini yavaşça açtı. Burnu hafifçe titredi. Gözleri büyüdü. Tüyleri dikeldi. Patisi istemsizce seğirdi.

“...SUCUK.”

Tavada tıslayan o dairesel, yağlı, hafif baharatlı halkalar... Kutsal bir çağrı gibiydi.Sanki geçmiş ataları kulağına fısıldamıştı:

"Kalk Karabıyık kalk hemen... sucuk seni çağırıyor..."

İnsan birkaç dilimi pişirdi, geri kalanını streç filme sardı. Buzdolabının alt rafına yerleştirdi. Dolabı kapattı. Hiçbir şey olmamış gibi çay demlemeye geçti.

“O paketi... buzdolabına koymayacaktın hayır hayır...”

Bu sırada tavadan gelen ses:

Cısss...cısss...

Sucuk kokusu evin içine yayılmaya devam ediyordu bütün duyuları sarıp sarmalıyordu.

Baharat, yağ, sarımsak biraz da o gizemli “anne evi” kokusu...

Karabıyık oradaydı gözlerini bile kırpmadan sessizce gölgelere sinmiş kendini kokunun cazibesine kaptırmıştı.  Kafasında tek bir hedef vardı artık: SUCUK.  Harekât planını gözden geçirmeye başlamıştı bile:
Evin tüm üst dolapları çocuk kilidiyle korunmuştu.  Tüm "yüksek riskli bölgeler" bantlıydı ama hiç kimse buzdolabına kilit takmazdı. Çünkü kimse buzdolabını açabilecek bir kedi olduğunu düşünmezdi.

Ama Karabıyık bir kedi değildi o kasa uzmanıydı.

“Streç film? Sorun değil.
Soğukluk? Dayanılır.
Dolap kapısı? İşte o, bir sorun. Evet zor olabilir ama hiçbir şey imkânsız değil.”

Aşama 1 – Plan: Buzdolabı Operasyonu “Sucuk Tango”

İlk gece Saat 03:00 suları.
Karabıyık mutfakta. Dolap önünde tırmalama çalışmaları. Stratejik, jeopolitik, morfolojik saha çalışması
Sonuç: Su içmeye kalkan insan gelip ayağıyla uzaklaştırdı. Elbette bu Karabıyık’ı yıldıramazdı.

Aşama 2- Rakibi iyi tanı, zayıf yönlerini öğren

İkinci gece: Kafası buzdolabının lastik kısmında. Patisiyle çeker. Lastik gerilir.
Biraz boşluk oluşur ama sonra tekrar kapanır. Tırnağı ile delik açmayı umar canı yanar. Yine olmadı. Düşman zorlu.

Karabıyık not alır.  “Bu işi yüksek teknolojik aletler olmadan başaramayacağımı anladım “

Aşama 3 – Mühimmat temini:

Üçüncü gece: Evin kızının saçından ustalıkla çaldığı firkete ile dolap contasını çekiştirir. Kapak hafif aralanır ama... yetmez.

Aklına paspas sapı gelir, ne var ki Duman, mühimmat dolabının önünde horul horul uyumaktadır.

Karabıyık hemen radyatörün arkasındaki gizli zulasından bir ödül maması çıkarır.
Duman’a doğru yuvarlar. Mama Duman’ın burnuna çarpar.
Duman gözlerini açar. Bakışlar: "Hı? Bana mı?"

Mırıldanır:

“Vaaay Karabıyık... Sen böyle iyi biri miydin hep?”

Karabıyık cevap vermez. Rüşvet verilmiştir. Duman yerinden sessizce kalkar salondaki yastığının üzerine kurulur ödül mamasını keyifle yer.  Karabıyık’ın önündeki son büyük engel de ortadan kalkmıştır artık.  

Yastığın üstünde Duman diğer ev halkı gibi horul horul uykuya dalarken, Karabıyık mesaisine devam eder, paspası sapından ayırır.
sapı kâh yuvarlayarak kâh sürükleyerek mutfağa getirir. Buzdolabının altına bir kaldıraç gibi sıkıştırır.
Çek...İt... Çek...İt...

Tıııııkkkkk...

Açıldı ve artık içeride...
Aradığı poşeti görür, gözleri dolu dolu bir süre seyreder.
Streç film: tamam,
Soğuk: önemli değil.

Sonunda: işte tam patisinin ucunda bir halka sucuk.

Paketin ucunu dişiyle tutar. Dışarı çeker. Buzdolabının kapısını kapatır. Paspas sapını da buzdolabının altına iterek delilleri yok eder.
Sonra sucukları teker teker paketten çıkarır.  Yumuşak, baharatlı, kutsal dilimleri yerde biriktirir.

İlk dilimi adeta çiğnemeden yutar. İkinciyi kemirir. Üçüncü dilimle yerde yuvarlanır adeta tango yapar. Yağ dudağına bulaşır. Tüyleri kabarır. Kısık bir mırıltıyla kendinden geçer.

"Ben yokum... sadece sucuk var..."

Sucuk sarhoşluğuyla son 2 dilimi yalar, koklar sonra onları sessizce dişlerinin arasına alır. Onları, yastıkta hâlâ poposunda pireler uçuşan Duman’ın yanına, usulca bırakır. Birini patisinin altına diğerini kafasının yanına…

Sonra salondaki koltuğun arkasındaki gizli köşesine geçer, huzurlu bir uykuya dalar.

Sabah erken İnsan Kadın uyanır. Uyku mahmuru mutfağa yönlendiğinde ayağına bir şey dolanır eğilir ve o an görür: Mutfak zemininde sucuk paketi. Halının ucundaki yağlı pati izleri onu doğruca salona yöneltir.

Duman: Hâlâ horul horul uyumaktadır.

İnsan kadın: “DUMAN! AĞZINDAKİ NE?!” diye bağırır. Suratında yapışmış sucuk dilimiyle Duman uykulu gözlerini açar. Miyavlamak ister ama o sırada yanağındaki sucuk yastığa düşer.  Boş boş bakar.

“Ben mi yedim? Yani… olabilir…belki”

Karabıyık?
Koltuğun arkasında patisindeki son sucuk kırıntılarını keyifle yalamaktadır.
Plan kusursuzdur.

Karabıyık’ın İnsancıklara notu:

Tüm dolaplara kilit takabilirsin.
Sucuğu streç filme sarabilirsin.
Eve kamera bile koyabilirsin.

Gelgelelim Karabıyık’ı durduramazsın. Çünkü o, sadece bir kedi değil.  O, görev bilinciyle beslenen, baharatlı hedeflere susamış hayalet bir ajandır. 009 Bıyık – Karabıyık!

Ve evde sucuk varsa…

Bil ki aslında yoktur…

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

1.     Gün – Check-in

Sıcaklık: 38°C | Kan Durumu: Turist tipi A+ bol | Uçuş yoğunluğu: %45

Sabah 04.00. Vızzelda beni kafamdan dürttü.  “Uyansana be adam! Bavulu dün akşam hazırlasaydın ya. Her şeyi yine bana bıraktın.  Bu evde her işi ben mi yapacağım.  Sabahlara kadar 3 kuruş kan bulacağım diye cebelleş, sonra eve gel adam osura osura uyusun.” “Haklısın karıcım çocuklar bir durmadı ki bütün gün, benim de içim geçivermiş işte” Sen şimdi az dinlen ben şimdi yapıveriyorum valizleri.”

Sabaha karşı, “Baba bu saatte niye uyandırıyorsun ya” diye viyaklayan üç küçük larvamız Vızsu, Vizlara, VIzhan, baldız Vızgül ile kocası Vızdık ve ergenus larvaları Vızcan, kaynana Vızdiyenur ve onun sabit fikirli ablası Vızlahat’la, (tabi kocalar çoktan sizlere ömür), hep beraber konvoy halinde yola çıktık. Yoldan da kendi annem Vızzade, annemin ablası Vızbahar teyzem ve bonus: Dünürümüz Vızeyla Hanım da konvoya eklendi. Yorucu bir uçuş sonrası Saat sabah 09.00’sularında Bodrum’a vardık. Ben ve bacanak Vızdık tüm bavulları ve çocukları sırtlayarak, oflaya puflaya Pansiyona girmeyi başardık.

Pansiyonun adı: Villa Hülyavız.
Bizi karşılayan Hülyavız Hanım’ın ta kendisi. Bir Sivrisinek, evet. Ama Bodrum tarzı:
Pembe gözlük, sarı parlak kanatlar yeni röfleden çıkmış belli, yüz göz estetik yaşını tahmin bile edemiyorsun ve elinde bir KanPOS cihazı.

“Villa Hülyavız’a hoş geldiniz sevgili Vızgilller.

Bu sene fiyatları bir miktar güncelledik:

Havuz kişi başı 250 KanTL.
Gölgelik + şemsiye 100 KanTL.
Çocuk sinekse ekstra 200 KanTL, çünkü fazlaca vızıldıyorlar.”

Kaynana kıyameti kopardı:
“Bu kadar paraya Yunanistan’da bir ay Ağustos böceği gibi yer içerdik. Bir sivri sinek diğerine böyle yapar mı Hülyavız Hanım, her yıl ailecek geliyoruz ama bu kadarı da fazla artık? Bodrum sinekten bile yağ çıkarmaya başlamış, seneye istikamet belli oldu Yunan adaları.

“Vizdiyenur hanımcım, ne yapacaksın ekonomik şartlar bizleri de zorluyor” “Hem Yunan adaları pek bir tehlikeli.  Her yer Yusufçuk kaynıyormuş, insanın memleketi gibi yok valla. Burada rahat edersiniz, hesapta bir şey yaparım güzel ablama, siz yabancı değilsiniz”

2. Gün – Kadınlar Gecede, Erkekler Larva peşinde

Kadınlar akşam makyajlarını yapıp çıktılar, sabaha karşı 05.00'de rimeller akmış, kanatlar dağılmış halde ancak döndüler.
Bir koca olarak haliyle sordum:

“Hanım neredeydiniz bu saate kadar?”

Vızzelda ayakta zor duruyor, sarhoş: “Onca masrafı kolay mı karşılıyoruz sanıyorsun, tüm gece tam mesaideydik.”

“105’teki İskoç turisti üç kişi ortak emdik. Alkol oranı yüksekmiş. Üzerine barda bir iki Kanadalı’ya rastladık ne aldılarsa artık ne zaman sabah oldu anlayamadık. Ay çok çakır olduk, hemen yatıyoruz.”

Baldız ekliyor:

“Kanadalı üstelik veganmış. Biraz yavandı kanı ama, ehh... protein proteindir ne yapalım.” “Yalnız Bodrum eski Bodrum değil artık, tadı kaçmış buraların, mekanlar kan ağlıyor”

Annem Vızzade mırıldanıyor:

“Bizim zamanımızda kadın sinekler gece adabıyla uçardı... Şimdi hepsi bar sineği olmuş, tövbe tövbe!”

Bu sırada Vızzelda suratıma bile bakmadan uyumaya gitti, gözleri kapalı talimatları sıralamayı unutmadı ama:

“Sen çocukları erkenden havuza götürüver, onları güneşe çıkarma, gölgede yüzsünler.

Ben de “tabi karıcım” deyip, sabah larvaları havuzun klorlu sularında bol bol yüzdürdüm. Peşlerinde koşturdum.  Diğer erkek sivrisinekler de aynı durumdaydı:

Kimi bebek bezi değiştiriyor, Kimi mango suyu şişesinde çırpınan larvasının peşinde, Kimisi gölgede sessizce göz yaşı döküyor. Bacanak Vızdık, oğlu ergenus Vızcan’ı gözüyle takip ediyor. Vizcan dişi ergenusların peşinde, şurada harika bir İngiliz biliyorum sizi kana götürebilirim diye her güzele yanaşıyor.  Kızlarsa kendi aralarında kıkırdayarak vızlıyorlar.

Teyzeler balkona yayılmış dedikodu malzemesi arıyorlar:

“Bu sene gelen turist kalitesi çok düştü be kızlar... geçen sene İsveçli turistten bir yudum aldıydım, tadı hâlâ damağımda.”

3. Gün – Dünür Kavgası, Kan Savaşı

Vızlahat Teyze sabah sabah tenhada kıstırdı beni ve gözümün içine baka baka:

“Vızzelda senden önce kime yazıyordu biliyor musun? Bir orman sineğine. Pek de yakışıklıydı. Sen ne oldun? Limon çekirdeği gibi kaldın!”

Kendi evde kalmışlığının intikamını böyle alıyor o da.

Baldız Vızgül seferden dönmüş, pek neşeli:

“Ay sabaha karşı İtalyan bir turist buldum, tam espresso kıvamında. Hızlı içiliyor, ağır çöküyor.”

Benimse kahvaltım: karpuz çekirdeği ve bardaktan sehpaya akmış portakal suyu.

Bu sırada Havuz başında kaynanam Vızdiyenur ile Annem Vızzade her zamanki gibi birbirine girmiş:

Vızdiyenur :“Kızım evlendiğinden beri evi geçindireceğim diye sineklikten çıktı. Kan diye alkollü turist emiyor!”  “Oğlun ne işe yarar? Sabahtan akşama çocuk bezliyor. Kan bile ememiyor, neymiş kan tutuyormuş beyimizi!”

Vızzade: Sanki çocukları anasının evinden getirdi. Senin kızın tutturdu üç de üç diye. Gençliğini yediniz oğlumun. Daha kariyerinin başındaydı.  Çoluklu çocuklu bir adama dönüştü. Kim bilir evlenmese daha kaç çiçekten nektar emecekti evladım. Tıkıldı kaldı o emekli evine.

Baldız Vızgül ortamı yumuşatmak için konuyu değiştirdi hemen:

“Ben bugün 203’teki Almanı kendime rezerve ettim, kimse karışmasın. Protein + B vitamini.”

Vızbahar Teyze konuşmaya dahil oldu:

“Eskiden Bodrum’un kanı başka güzeldi. Şimdilerde her şey turşuya dönmüş. GDOlu galiba.”

4. Gün – Fiyatlar Uçmuş, Kadınlar Da

Bodrum’da gece uçuşu yapan kadın sivri sinek sayısı bir hayli artmış bu sene.  Ne var ki turist sayısı düşmüş, ne de olsa fiyatlar malum. Haliyle turist de kaçıyor tabi. Üstelik Afrika’dan kaçak gelen fırsatçı sinekler türemiş, bizim kadınların hedeflerine musallat oluyor. Bu da yetmezmiş gibi bir de hastalık saçtıkları için, insanlar bizlere daha da düşmanca yaklaşıyor. Anlayacağınız hanımlarımız için pabuç buralarda daha da pahalı bu yaz.

Şu bizim larvaları bir yolunu bulup Avrupa’ya gönderebilsek hayırlısıyla, bizden geçti ama bari onların gelecekleri kurtulsun.

Hülyavız Hanım bile dert yanıyor:

“Eskiden her odada İngiliz, Fransız olurdu. Şimdi birinden Bulgar, diğerinden Hintli çıkıyor. Onlar da vejetaryen zaten. Artık bu zamanda sineğe bile bedava kan yok.”

Kaynana öte yandan yine sazı eline almış:

“Seneye kesin Yunanistan’a gideceğiz. Eltimgiller yeni döndüler Adalara gemi turundan, anlata anlata bitiremiyorlar. Hem ucuz hem turisti bol diyorlar.”
“E elbette bürokrat evinde oturunca vize problemleri de yok, Ev sahipleri yeşil pasaportları ile, kâh orada kâh buradalar, eltimgiller durur mu, kamber misali her yerde enselerinde.  Bizim damatsa emekli evinde, çoluk çocuk bir göz odada kıt kanaat geçiniyor.  Bırak Avrupa’yı ben destek olmazsam, Bodrum’da pansiyona bile zor gidecekler yavrucaklar.  

O sırada ben sessizce kola şişesinin arkasına saklanıyorum.   Bizim Larvalardan Vızsu rahat durmuyor, başımı ısırıyor. “Baba baba donmuş kan, donmuş kan” diye tutturmuş. Diğeri Vızhan şezlongda horlayan göbekli adamın üstünde zıplıyor, “yapma çocuğum adam uyanacak şimdi patlatacak kafana şaplağı”. Gözüm üçüncüyü arıyor, “Aa bak kerataya kendi başına havuza atlamış”.” Vızlara çık artık sudan hasta olacaksın giderayak”

5. Gün – Son gece

Ben günün yorgunluğundan perişan, Kadınlarsa geceye hazırlanma telaşında:

Vızzelda banyo aynasında rujunu tazeliyor. Vızgül kanatlarını parlatıyor, frapan bir makyaj yapıyor, az daha uğraşsa kelebek sanacaklar. Kaynana saçlarını kıvırmış, “dalgam doğal” diyor.

Elti Vızeyla Hanım “Bu gece biz de bir kan emeriz canım, buraya kadar geldik boş mu döneceğiz. Yaş yetmiş ama damarlar hala yerinde.”

Bense bavulu topluyorum ertesi güne hazırlık.  O sırada kendi annem omzuma konuyor:

“Oğlum, boşan bu kadından rahat et. Biz sana Vızbahar teyzenle helal kan emmiş bir sinek buluruz. En azından geceleri evinde oturur.”

Larvalar bu sırada birbirini ısırıyor. “Yapmayın çocuğum kanınızı temizlemekten canım çıktı bütün gün.”  Ben onları ayırmaya çalışırken, arkamdan bir ses:

“Ayy vızıldamayı kesin adam uyanacak şimdi.  Hazır baldırı açılmışken, bir yolluk alayım şundan.” Ardından Vızlahat baldıra doğru bir sorti yapıyor.

Vızzelda son hazırlığını yapıyor, doğrusu güzelliği ile halen aklımı başımdan alıyor:
“Bu gece son gecemiz Vızbey.  Artık, kız kıza Bodrum gecelerine akma vaktidir.  Sen de çocukları erkenden yatırıver yarın yola çıkacağız. Beni bekleme, sabah dönerim.”

Bütün yıl çok çalıştı karıcım eğlenmek onun da hakkı tabi. “Tamam karıcım siz eğlenmenize bakın, yollarda dikkatli olun Yusufçuklar buralarda da terör estiriyor diyorlar, karanlık sokaklardan geçmeyin sakın.” Diye tembihliyorum. O da yanağıma bir buse kondurmayı ihmal etmiyor sağ olsun! 

Fonda hafiften bir müzik duyuluyor “Bodrum, Bodrummm…

Kapanış Notu:

Şimdi herkes uykuda. Kadınlar son gece uçuşundan döndü, larvalar yorgunluktan baygın. Ben ise bavulu kapattım, kanatlarıma soğuk bir gece esintisi çarpıyor. Bodrum’un o meşhur sessiz sabahlarından biri.

Baldız’ın Vıztagram’a yüklemiş olduğu fotoğraflara bakıyorum:
#SivriAmaHavalı #VızzeldaQueen #BodrumdaKan

Benim etiketim?
#BabaBezDeğiştirirken

Her tatil gibi bu da bitti en nihayetinde.

Belki tatil boyunca çocuk bezledim, karımın eve sağ salim döndüğüne emin olmak için sabahlara kadar uykusuz kaldım, kadınların vızıltısına katlandım ve üç beş şaplak yedim ama…her şeye rağmen ailecek bir aradaydık.
Seneye Yunan Adaları mı olur, yoksa yine Villa Hülyavız mı… kim bilir?

Ama şundan eminim:
Bu sivri sinek ailesi vızıldamayı da tartışmayı da birlikte gülmeyi de hiç bırakmayacak.

Kan portakalı tadında vızıltılı günlerde görüşmek üzere.

VIZBEY

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Hatice 38 yaşındaydı. Evde kalmış demeyelim; evin içinde fazla kalmıştı. Gelinlik hayalini dantel örtülere, nişanlık ayakkabısını kutusuna, aşkınıysa cam silerken camdaki yansımasına emanet etmişti. Beyaz atlı prensi pencere önündedir diye fön çekilmemiş saçla perdesini bile aralamazdı.

Her sabah pencereye çıkarken içinden geçirdiği cümle şuydu:

“Belki o gün bugündür…”

Ama her sabah sadece karşı apartmanda oturan orta yaşlı Astsubay emeklisi Kadri Bey'in balkondan verdiği selam geliyordu.

Hatice, annesi Müzeyyen Hanım'la birlikte Kadıköy’de üç katlı eski bir apartmanda yaşıyordu. Babası, O daha ilkokul çağlarındayken, bir sabah elinde poşetle kapıya yöneldi.

“Ben sigara almaya çıkıyorum,” dedi.
“Nereye?” dedi Müzeyyen.
“Uzağa,” dedi. Kapıyı kapattı. Gitti. Bir daha dönmedi.

Geride sadece fısır fısır konuşan bir radyo ve içinde yarısı içilmiş bir çay bardağı kalmıştı.

Müzeyyen Hanım o günden sonra yalnızlığa alışamamış, “ben de biriyle başlayayım hayatıma” diyerek TV programlarına yazılmış, ama çaya çıktığı hiçbir damat adayını uygun bulmamıştı.

Karşı binada oturan emekli astsubay Kadri Bey, sabahları takım elbisesi, kravatı ve yakasına taktığı karanfil ile balkonundan karşıya seslenir ve karşılık bulma umuduyla el sallardı:

“Haticeeee! Sabah şeriflerin hayır olsun?”
Hatice ise açtığı perdeyi son hızla geri örterdi.

Annesi ailece rahat ederiz umuduyla kızına arada sırada:

“Kızım Kadri Bey’in sende gönlü var sanki, ne olur bir sabah da güler yüzle günaydın desen.”
“İstersen sen de anne, hem yaşı sana daha uygun!” Diye kestirip atardı.

Yan dairede oturan Semiha Teyze 70’ini çoktan geçmişti ama hâlâ taze gelin havasındaydı. Üç evlilik, beş nişan tecrübesi vardı. Şimdilerde Tik.tok’ta müstakbel kocasını bulma umuduyla videolar paylaşıyordu.

Balkondan Hatice’ye bağırdı:

“Hatice kız! Bir arkadaşımın oğlu var seni tanıştırayım, boya badana işleri yapıyor, iyi de kazanıyormuş boylu poslu da maşallah!”
“Teşekkür ederim teyze şu an düşünmüyorum.”
“Kızım bu işler anca böyle. Beyaz atlıyı beklersen daha çok beklersin pencerede.  Ben dördüncüyü kaçırdım, nasipse beşinciyi bekliyorum artık!”

O sabah Hatice elinde meyve sebze torbalarıyla pazardan dönüyordu ki gözlerine inanamadı. Apartmanın önündeki direğe bembeyaz bir at bağlıydı.  Yanında esmerce uzun saçlı boylu poslu takım elbiseli biri duruyordu.
Kalbi çarpmaya başladı.

“İşte bu!” dedi içinden. “İşte o geldi!” Atın yanına yaklaşınca 20’li yaşlarındaki genç roman çocuk ona dönüp: “Abla selamünaleyküm, atı az şuraya bırakabilir miyim? Düğün çekimi var da. Damat gelcek birazdan gelini almaya gidcez davul zurnayla.”

Hatice dondu kaldı. At beyaz... adam genç...gerçi beklediği değil belki de bir işaret…
Sadece başını sallayabildi. Gençse, “Sağ ol abla, Alla razı olsun,” deyip atla ilgilenmeye geri döndü.

At bir an kişnedi. Hatice bunu “Evet, seninki de yolda” gibi yorumladı.

Olanları gören Semiha Teyze balkondan bağırdı:

“Ben sana demedim mi Haticeeee kız! O at bu sokağa girerse, senin kaderin döner diyeee!”

Birkaç dakika içinde bütün mahalle, Hatice’nin beyaz atlı prensini bulduğunu konuşuyordu. Müzeyyen Hanım dua etmeye başlamıştı bile.

Ne var ki yarım saat sonra balon söndü, çünkü sokaktan “Aaa Mehmet!” sesleri yükseldi. Pencereyi açıp baktığında, başından aşağıya kaynar sular dökülmüş gibi oldu.

Meğer at, Hatice’nin platonik lise aşkı Mehmet’in düğün çekimi içindi.  Gelin arabası yerine beyaz atla gelmişti ve bir sokak ötede oturan Alamancı Ayşe ile evlenmekteydi.

Hatice'nin elleri titredi.  Ağzından şu döküldü:

“Allah’ım, sesimi duyup benim Beyaz atlıyı yollamışsın ne var ki kapılar şaşmış sanırım”

Odasına dönüp iki damla göz yaşı ile gönlündeki beyaz at defterini mühürledi.  Sonrasında annesine dönüp dedi ki:

“Kız anne, artık kim olursa olsun razıyım bilesin.  Kadri Bey amca, boya badanacı, yeter ki gelinlik giymek nasip olsun artık.”

Ardından sakinleşmek için mutfakta zeytinyağlı dolma sarmaya koyuldu. Annesi yanına geldi derin bir iç çekti:

“Kızım, ben sana Vahap Amca’yı anlatmış mıydım?”

Hatice elindeki sarmayı bırakıp döndü:

“Yine mi? Seni stüdyodan kaçırtan damat adayın değil mi, Vahap Amca.”

Müzeyyen Hanım 2004’te bir evlilik programına çıkmıştı. Orada tanıştırıldığı kişi:

Vahap Bey. Köyden gelmiş, 57 yaşında, yumuşak konuşan, munis görünümlü, geçmişinde iki evlilik olan biri.

Sunucu sordu:

“Neden evliliklerin yürümedi Vahap Amca, gelin adayımız Müzeyyen Hanım merak ediyor.”
Vahap, gayet sakin:

“İlkini ben kaçırmıştım 17 yaşında, babasından izni alamayınca ya nasip dedik. Amcamın kızıydı. 5 ay sevdik birbirimizi, bir gün baktım yolda diğer amcamın oğluna selam veriyor bu, namus meselesi, gözüm dönmüş, bir an başkasına bakıyor sandım, kıskandım işte kader yani... bıçakladım. Meğer yanılmışım, 14 yıl yattım kader olaraktan. İyi halden çıkınca, ikinci kadını sevdim ama o da evli çıktı. Sonra beni dolandırmaya kalktı. Baktım bu beni öldürecek dedim, ama kendi öldü.

Sunucu:” Nasıl kendi öldü? Kalp krizi mi geçirdi, eceli mi geldi?” 

“Yok yani kader olaraktan... bıçağımın üzerine düştü benim elimdeyken. 7 yıl daha yattım afla çıktım. Ben de yalan yok, kader kurbanıyım yani. Şimdi nasipse helal süt emmiş bir hanımla izdivaca talibim”.  Müzeyyen hanım benimle bir çaya evet derse mesut olurum.

Müzeyyen ayağa fırladı:

“NE KADERİ BE, SEN SERİ KATİL OLMUŞSUN” deyip elindeki mikrofonu Vahap Amca’nın kafasına fırlattı ve ekledi “Ben buraya aşk aramaya geldim, sen yeni kurbanını bulmaya! Allah belanı versin VAHAP!” ve akabinde hışımla stüdyoyu terk etti.

Sunucu, kameraya döndü:

“Canlı yayındayız sayın izleyiciler, Müzeyyen Hanım koca adayını beğenmedi, bir çay bile içmeden stüdyoyu terk etti ve şimdi bu stresi atmak üzere hep beraber sahneye iniyoruz. Oynamaya var mısınız hanımlar beyler?  Hadi Ankara havası ile devam ediyoruz? 

Tam Müzeyyen Vahap hikayesini Hatice’ye anlatmaya başlamıştı ki, kapı çaldı. Semiha Teyze gülümseyerek içeri girdi, çayınız varsa bana da koyun kapıdan Vahap’ı duydum koştum geldim.

“Biliyor muydunuz benim 3. Nişanlım Vahap’dı 2002 yılıydı henüz yeni çıkmıştı mahpustan, kader kurbanı dedim ona inandım.”
Hatice: “Yok artık! Bu mahalledeki her kadın Vahap’a mı denk geldi?”

Semiha: “Ya sorma.  Neyse ki ben kader olmaktan kıl payı kurtuldum. Pastanede buluştuğumuz ilk gün ruj sürdüğümü görünce, sen yollu musun? Ne bu kırmızı ruj deyip üstüme yürüyünce, attım nişanı o an. Neyse ki etrafta sadece pasta bıçağı vardı da üstüne düşmedim yanlışlıkla. Yoksa ben de şimdi tahtalı köyde olurdum, kader olaraktan yani…deyince üçü de kahkahayı koy verdi ve hep bir ağızdan “Kader Olaraktan Yani” diye haykırdılar.

Birkaç hafta sonra yine aynı yerde çaylar içilirken apartmana bir kamyon yanaştı.
Yeni biri taşınıyordu. Gözlüklü, zayıf yapılı, sessiz bir adam. Adı Barış’tı. Veterinerdi.

Hatice pencereye koştu, baktı.

“Pek de ufak tefekmiş...” dedi burun kıvırarak.
Annesi de baktı ve kendi kendine söylendi:
“Sabıkası yoktur inşallah…”

Birkaç gün sonra Hatice pazardan dönerken bu sefer apartmanın önünde bir beyaz midilli bağlanmıştı. “Tövbe tövbe hayırdır inşallah dedi kendi kendine”. Yanına yaklaştığında Barış’ı gördü orada.

“Merhaba umarım sizin için sorun yoktur... özel çocuklara hayvan terapisi yapıyoruz da... tanıştırayım bu Ponçik...” “Şey bu arada ben de Barış. Veteriner Dr. Barış Akyürek”

Hatice midilliye baktı. Sessizce duruyordu. Ne kişniyor ne bakış atıyordu. Sadece varlığıyla huzur veriyordu.

Barış gözlüklerini düzeltti:

“Bir gün istersen… beraber parka götürürüz.”
Hatice gülümsedi, “Ben de Hatice” dedi, “tabi neden olmasın hatta bugün bile olur” dedi tereddüt etmeden: O sırada iç sesi şunu diyordu.

“Ben yıllarca beyaz atlı prensimi bekledim ama meğer keramet at da değilmiş... adam gibi adamsa varsın prens olmasın, midillisi olsa da yeter.”

Yazan: Bike S. Demirkız

Orda bir köy var uzakta – Soner Arıca

https://open.spotify.com/intl-tr/track/60VAvM13cW5VmTmNLR1I4m?si=569f58a757924b5a

Söz: Ahmet Kutsi Tecer

? Orda bir köy var uzakta

O köy bizim köyümüzdür

Gezmesek de tozmasak da

O köy bizim köyümüzdür

? Orda bir ev var uzakta

O ev bizim evimizdir

Yatmasak da kalkmasak da

O ev bizim evimizdir

? Orda bir dağ var uzakta

O dağ bizim dağımızdır

Gitmesek de tırmanmasak da

O dağ bizim dağımızdır

? Orda bir yol var uzakta

O yol bizim yolumuzdur

Dönmesek de varmasak da

O yol bizim yolumuzdu

Halil, üniversitedeki mimarlık tezini tamamlamak üzereydi. Konusu: Kaybolmuş Anadolu köyleri ve taş mimarisi.

Danışmanı, ona haritada bile görünmeyen, Erzincan’ın doğusunda geçmişte adı geçen ama sonra hiçbir izine rastlanmayan İncesu Köyünü önerdi. Masasından sararmış bir belge uzattı kendisine. Eski bir tapu defterinden alınmış gibiydi:

“İncesu Köyü – 1912 / Erzincan Vilayeti”

 “Bu köy… belgelerde var ama sanki hiç yaşamamış gibi. Sadece tek bir kaynakta geçiyor. Ahmet Kutsi Tecer’in mektuplarında.”

Halil başta pek ilgilenmedi, ama o gece garip bir rüya gördü. Rüyasında bir taş evin penceresinden bakan bir çocuk vardı. Gözleri simsiyah, içi boştu. Ne var ki asıl rahatsız edici olan, evin içinden yükselen paslı bir gramofon sesiydi:

? “Orda bir köy var uzakta…”

Şarkı çocukluğundan tanıdık, ama sanki ilk kez duyuyormuş gibiydi.

Soğuk terle uyandı ve sabah ilk iş Erzincan biletini aldı.

Halil, sırt çantasın ihtiyaçlarını itina ile yerleştirdi ve yola koyuldu, Ertesi sabah Erzincan’a ulaştı. Gideceği köyün yakınlarında rastladığı Yaşlı bir köylüye, İncesu köyünün yolunu sordu. Yaşlı köylü bir an ürperdiyse de yine de yolu tarif etti.   Geldiği yayla yolunun ucunda bir zamanlar “taş evlerden oluşan, lanetli bir köy” olduğunu söyledi.

Sonra da Adam titrek sesiyle fısıldadı:

“O köye giden dönmez evlat… Orda zaman durur, zamanı çalan bir köydür orası. O köy insanın anısını da alır.”

Halil hurafelere inanmazdı, ihtiyara teşekkür ederek yoluna devam etti.  Yolun sonunda, sisin içinde önce bozkır kayboldu. Ardından çam ağaçları. Sonrasında, toprak yarılmış gibi aniden ortaya çıkan bir köy:

Tabelası silinmişti ama dikkatlice bakınca İncesu yazısı okunuyordu. Taş evlerin çatılarını otlar bürümüş. Duvarlar hâlâ dimdik. Sanki köy dün terk edilmiş gibiydi. Fakat bir gariplik vardı…

Yokuş yukarı tırmanırken rüzgârla savrulan bir melodi kulağına çarptı:

Rüzgâr değildi bu. Bir gramofondu.  Evin birinden çok cılız bir ses yükseliyordu:

? “…gezmesek de tozmasak da…”

Halil’in tüyleri istemsizce ürpermişti. Bir şarkıdan bu kadar korktuğunu hatırlamıyordu. İçine gömülü bir anı gibi… ama onun değildi sanki...

? “…o köy bizim köyümüzdür…”

Halil “Merhaba kimse var mı orada” diye seslenerek o evden içeri girdi.

İçeride sofra hâlâ kuruluydu. Çorba tabağın içinde hala tütüyordu. Kaşığın ucunda bir lokma ekmek, havada asılı kalmış gibiydi.

Tavan arasından gelen gıcırtı… sanki biri yürüyordu.  Tekrar seslendi ama cevap veren olmadı. O sırada duvarda asılı aynayı görünce Halil usulca ona yaklaştı ve baktı. Ne var ki yansımasında bir şey eksikti: kendi gözleri.  Boştu. Tıpkı rüyadaki çocuk gibi.

Ürpererek küçük bir çığlık atıp, bir adım geriye çekildiğinde gramofon tekrar başladı:

? “Gezmesek de tozmasak da…”

Sanki köydeki her evde bu şarkıyı çalıyordu.

Aynı ses, aynı tını. Her biri farklı tondan biraz kaymış.

İnsanın içini bozan bir kakofoni.

Halil kendini hızla dışarı attı, temiz havaya ihtiyacı vardı. Saatini kontrol etti. 15:40. Kendi kendine gülerek, görevine odaklandı ve yürüyüşe devam etti. Köyde saatlerce dolandı. Gelgelelim etrafta hiç kimse yoktu ama her evin içi sıcaktı. Ocakta yeni yanmış külleri olan soba, masada yarım kalmış yemekler… ve… aynalarda beliren gölgeler.

Güneş hiç yer değiştirmiyor gibiydi.  Saate yine baktı: 15:40. Bu mümkün değildi.  Saatine tıkladı belki pili bitmişti. Sonra telefonu geldi aklına.  Saat 15:40’tı ve sinyal yoktu.  Pusulasını çıkardı, ama ibresi deli gibi dönüp duruyordu.

Artık paniğe kapılmıştı.  Sokaklar da dönüp duruyordu ama hep aynı yere çıkıyordu. Hangi evin içine girse, karşı duvarda kendi fotoğrafı asılıydı.

O an, dışarıdan bir çocuk sesi geldi.

Bir tekerleme söylüyordu:

“Gezmesek de… Tozmasak da…”

Hemen dışarı baktı.  Bir taşın arkasından, gözleri boş, ama ağzı çürük dişlerle gülümseyen bir çocuk yavaşça yaklaştı.

Halil korkuyla kaçtı. Koştu. Ama her patika aynı yere çıktı. En son çığlık attığında, sesi kendi ağzından değil, gramofondan çıkmıştı.

O an anladı:

Bu köy, geleni kaybetmiyor. Yutuyor. Kopyalıyor. Ezberliyordu.

Sen oraya gittiğinde… sen sen olmaktan çıkıyorsun.

Köyün bir yankısına dönüşüyorsun. Bir ezgiye, bir gölgeye.

***

Üniversitede danışmanı, sosyal medyada rastladığı bir fotoğraf karşısında dondu kaldı.

Bir doğa yürüyüşçüsü, dağların ortasında taş bir köy keşfettiğini anlatıyordu.

Arka planda bir evin duvarında, silik bir yazı:

“Orda bir köy var uzakta…” ve camdan dışarı bakan bir genç:

Gözleri yerinde iki siyah çukur ve yüzünde gülümseme. O Halil’di buna yemin edebilirdi, ama ortadan kaybolduğundan beri nerdeyse 10 yıl geçmişti…Halil’in babasını aramalıyım diyerek telefona uzandı.

O sırada gözü duvardaki saate kaydı, o an saat 15:41 olmuştu.  “Mesaim bitti” dedi yerinden kalkarak. Eve gidip hanımı parka götüreyim bari” diye içinden geçirerek ofisinden çıktı…  

***

Köy hâlâ orada.

Sadece haritalarda yok.

Bazı zamanlar, eski taş plaklardan hafif bir fısıltı yükselir:

? “Dönmesek de varmasak da…”

Ne var ki, ertesi gün seni kimse hatırlamaz…

2 Yaş Krizi Galaksisi

Yıl 2025, Hisarüstü Uzay Üssü, Koordinat: 41.0841° N, 29.0503° E
Görev: Yüksek riskli bir uzay keşif görevi. Hedef: Özdilek AVM
Mürettebat:
– Komutan Bahar
– 2. Komutan Ayten Hanım
– İkmal Subayı Perihan Teyze
– Yeni tayfa: Üst komşu ve kıdemli dost Nebahat
– Ve en tehlikeli yolcu: Prenses Elifnaz (yaş 2, bezi yeni bırakmış, ruh hali belirsiz)
– Sürücü: Ben. Yani kaptan görünümlü mahkûm.

Uzay Dolmuşumu evin önüne çekmiştim ki, önce, kırmızı-kahve desenli şalı omzuna atmış, elinde zarifçe salladığı kahve termosuyla Nebahat Hanım kaldırımda belirdi. Topuklu kısa botları ‘tak tak’ ses veriyordu. Dudaklarında koyu gül kurusu bir ruj, saçları fönlü ama hafif kabarmış, beli ki saç spreyinin son katı yeni sıkmış.

 “Ay vallahi trafik varsa hiç bana göre değil! Toronto’da sabah 8'de yoga, 9’da Whole Foods’a uğruyordum. Burada daha apartmandan inene kadar bileğim tutuldu,” dedi arka kapıyı açmadan önce.

Ayten Hanım peşinden yetişip hemen araya girdi:

 “Ay Nebahat Hanımcım sen öne geç, rahat et. Bahar’la biz zaten arkada çocukla ilgileniyoruz.”

Bahar iç çekti. Elifnaz ise zaten kemerle savaşıyor, çantasını tekmeliyor ve “Iiiiçiiiçiiiiiğğğğ!” diye başlamıştı bile. Perihan Teyze oflaya puflaya yanına yerleşmeye çalışıyor. Nebahat geçti öne oturdu hemen, yerleşti. Etrafa bakındı, burnunu çekti.

 “Ay Bahar kızım, şu arabanın içi hep böyle mi kokuyor? Toronto’da damat arabayı bitkisel dezenfektanla temizletiyor. Koku miss sanki her an doğanın içindeymişsin gibi. Siz de yaptırsanıza ayol!”

Ayten Hanım, yol boyunca hayran hayran bakmaktaydı komşusuna. "Ahh Nebahat abla ne kadınsın ya... Keşke kızım da senin damadın gibi biriyle evlenseydi. Ay vallahi çocuk doktor üstüne üstlük sayesinde vatandaşlık da almışlar ailecek." Diye içinden geçirirken, dayanamadı, ağzından kaçırıverdi:

 “Vallahi senin oğlan gibi bir damat bize nasip olamadı…”

Bahar gözlerini devirdi “Annneee” dedi sadece. Annesi “Ne dedim ki şimdi ben” diye söylendi.

Elifnaz o sırada montunu çıkarmaya çalışıyordu. Sonra tekrar giymek istedi. Sonra bir anda:

“ANNE ÇİSSSSS!!!” diye tiz bir sesle arabayı inletti.

Bahar telaşla Elifnaz’a döndü:

“Birazcık sabret canım, AVM’ye varıyoruz.”

Ama bu Elifnaz için hakaret gibi bir şeydi. Derin bir nefes aldı ve bebek koltuğunda kendini geriye attı. Ayaklarını havaya dikti. Bir bacağını annesinin omzuna vurdu. Kıyamet başlamıştı.

? Uzay gemisinde kriz anonsu: ?

“3 numaralı yolcu bölmesinde sıvı tehdidi saptandı. Bezin terk edilişi sonrası oluşan boşluk, evrenin dengesini bozuyor. Tüm personel hazırlıklı olsun.”

Ben yavaşça aynadan baktım. Bahar göz göze geldi benimle.

 “Altına yaptı mı?”

“Henüz değil… ama yapmak üzere.”

Nebahat bir yudum kahvesinden aldı.

 “Bizim torun 18 aylıkken bezi bıraktı. Hatta yuvasında bu konuda madalyası bile var. Toronto’da bir dergiye bile kapak olmuştu bu başarısı.”

Perihan Teyze içinden: “Offf gene başladı. Biliyoruz o dergiyi yüz kere burnumuza soktu, yuvanın aylık bülteni o” “Nebahat Hanımcım, ne güzel torunun şahaneymiş ilk defa duydum, biz de Türk Halkı olarak gurur duyduk kendisiyle. Başarıları daim olsun evladımızın” deyiverdi.

Yıldız tarihi 3256. Mürettebatla birlikte, 'Özdilek-Prime' adlı gezegene iniş yaptık. Ancak henüz atmosfer kontrolü sağlanamadan, minik Prenses Elifnaz’dan acil sinyaller almaya devam ediyoruz.”

Elifnaz (huzursuz, gözleri dolu dolu, dans eden bir şekilde kıvranıyor:
“Çis çisiiim çis çiiisss!!”

Beni bir panik dalgası sardı o an. Gözlerimle navigasyonu tarıyorum. Gözle görülür bir tuvalet işareti yok ortada. O sırada başka bir baba da elinde kıvranan bir oğlanla koşturuyor. Göz göze geldik. Bir an. Sessizlik. İkimizin de gözlerinde aynı mesaj okunuyordu: “Kardeşim... yalnız değilsin.”

Ayten Hanım emir komuta zincirinin başı gibi:
“Sol koridor! Çocuk oyun alanını geçince sağda. Koş oğlum koş, kaçırmasın!”

Perihan Teyze: “Bez bırakınca rahat edeceğiz dedik, uzaya füze göndermek daha kolaymış!”

Nebahat soğukkanlılıkla elindeki Chanel çantasını sıkıca kavrayıp:
“Benim torunlar Kanada’da ‘potty training’ eğitimi alıyorlardı. Halıya bile yapmadılar hiç, biz hep parkeye denk getirttik.”

Ne yapacağımı bilemeden Prensesi kaptım. Hedefe kitlendim. Tuvalete on yedi saniye mesafe. Yeterli mi? Hayır ama umut da bir stratejidir.”

Tam o an, Brüksel’deki meşhur 'Manneken Pis’ heykeli (Çiş yapan çocuk heykeli) canlandı gözümün önünde. Tek fark, bu kucağımdaki canlıydı.… ve ne yazık ki babalar şıp diye anlar “artık çok geçti.”

Elifnaz’ın önce gözleri büyüdü, sonra rahatladı: “Ohh oldu...” Derin bir sessizlik ardından klasik çocuk zafer bakışı.

Ben:
“Eyvah eyvahhh...”

Ayten Hanım burnunu tutarak:
“Koku bana kadar geldi. Valla bravo damat el kadar çocuğu yetiştiremedin. Bahar kızım tekrar bez mi taksaydık buna?”

Perihan Teyze:
“Bu çocuğun içi dışı biber gazı gibi. Hem aniden patlıyor hem geride iz bırakıyor.”

Nebahat, burnunu işlemeli mendiliyle kapatarak:
“Bizimkiler Kanada’da böyle şeyleri lavanta suyu ile çözüyor. Gerçi bizimkiler bu yaşta tuvaleti çoktan çözmüştü ya.”

Bahar bu arada ilk bulduğu çocuk mağazasına girmiş yeni çamaşır ve kıyafet almış, süper anne modunda kaşla göz arasında Elifnaz’ı değiştirmişti.

Elifnaz ise durumdan gayet hoşnut kendine yeni bir hedef belirlemişti bile.

Bense düşünüyorum:

“Bir çocuk ne kadar küçükse, krizi o kadar büyük olur. Uzayda ses duyulmaz ama AVM zemininde yankılanır…”

Yemek katına doğru ilerlerken Bahar bana dönüp:

“Bizim bir şeyler yememiz lazım. Birer köfte yesek iyi olacak.”
Ayten Hanım:
“Yok yok bana bir çorba yeter senden de 1-2 köfte alırım kızım.”

Perihan Teyze: “Benimki Bir buçuk olsun.”

Nebahat:
“Toronto’da hep kinoalı avokadolu salata alırım, burada da vardır inşallah. “

AVM’ye adım atalı tam 17 dakika olmuştu. Galaktik koordinatlara göre, bu süre iki kriz, bir mola, üç tehdit, beş “anneeeeeee” çığlığı demekti. Elifnaz henüz stabilize olmamıştı.

Nebahat konuşurken ben küçük bir “galaktik titreşim” hissettim. Yanımdaki minik varlık aniden durdu kolumu çekiştiriyor. Sonrasında ani tiz bir çığlık:

“BEN DONDULMA İSTİYOM!”
“Hayır, yemek önce.”
“DONDULMAAAAAAAA!”

Bahar dondurma teklifini nazikçe erteleme çabasına girmişti:
“Şimdi olmaz, önce yemek. Sonra bakarız...”

Elifnaz tepinmeye başladı bile, minik ellerini yumruk yapıp bağırıyordu:
“Yok! Şimdddi! Şimdddi istiyorum dondulmaa!!”

Ayten, Perihan ve Nebahat üçlüsü birbirlerine bakmakta.

Nebahat Hanım fısıldayarak:
“Ayten, senin damat Kanada’da yaşasa yılın babası seçilirdi. Benim kız da öyle biriyle evlenseydi keşke... ahh.”

Kısa bir sessizlik. Sonra Elifnaz bu sefer yerde tepinme başlıyor.

“Toyuncakçıyaya da gitçeeez!”
“Şimdi değil Elifnaz, yemek yiyeceğiz dedik ya...”
“ BEN TOYUNCAK İSTİYOM!”
“Hayır.”
“O ZAMAN KAKA GELİYO!”

Durduk. Tüm ekip nefesini tuttu.

Bahar eğildi.
“Elifnaz bak, daha yeni tuvalete gittin.”
“KAKKKAA”
“Gelmiyor canım.”
“GELİYOOOOOO! BAK GELDİ GELDİ! ŞİMDEE GELİYO HEMEEENNN!”

Bir anda yerde döndü, ayaklarını yere vurdu. Gözler doldu, dudak büküldü.
Ayten Hanım çaresizlik içinde etrafa baktı. Nebahat elindeki çantasını sıkıca kavradı.

Benim gözüm, hemen yakınlardaki bankta oturan bir babaya takıldı. O da beş yaşlarında oğluna “Alpcan bak bu son çikolata” diye yalvarıyordu. Göz göze geldik. Başımızla birbirimize küçük bir selam verdik.
"Direniyoruz."
"Son 18 saat işe az kaldı."

Elifnaz bir anda fırladı:

“DONDULMA YOKSA KAAKKKAA!

Herkes durdu.

Bahar hafifçe sordu:
“Ne dedin sen?”
“DONDULMA YOKSA KAAKKKAA!

Dondurma karşılığında şantaj!

Ayten Hanım:

“Bahar, vallahi siz böyle değildiniz.”
Nebahat:
“Toronto’da çocuklar kaka demeyi bile bilmez.”

Ben arabulucu olarak duruma hemen el koydum:

“Tamam tamam, bir top çilekli alalım, ama oyuncak yok!”

Dondurmacıya vardık. Kuyruk var. Elifnaz zıplıyor.

“Çilekliiiiiiiiii çileeeeeeeekliiiiii ooooolsun!”
“Tamam kızım, çilekli işte. Bak amca koyuyor şimdi...”

Dondurma geldi. Tam eline verecektik ki...

“BU ÇİLEK DEĞİL! BU BAŞKA”!
“Elifnaz, bak çok güzel bu”
“BUNU İSTEMİYOMMM!”

Ve... dondurma yere. Çıt! Zaman durdu.

Bahar:
“Bir daha dondurma yok sana Elifnaz” “Bu sondu”

“Dondurma ne zaman bu kadar pahalandı ya...”

Elifnaz ani bir şekilde yeni bir hedef belirledi, rotasını o yöne çevirdi:
“BEN TOYUNCAK İSTİYOMMM!”

Ok gibi fırladı yerinden. Geride eriyen dondurma, dökülen gururumuz, yere çökmüş gururumuzu peçeteyle almaya çalışan ben.

Elifnaz’ın peşinden hep beraber oyuncakçıya doluştuk. “Sadece bakacağız” planı ilk beş saniyede çöktü.

“BUUUUUU! BUUUUUUUU BUNU İSTİYOM BUUUU!”
“Hayır Elifnaz, hani dondurma alacaktık.”
“YOK! DONDULMA YOK! O YERDE! BU VAL!”

Bahar eğildi:

“O zaman bak oyuncağı da alamayız.”
“AMA BU TOYUNCAM BENİM!”
“Elifnaz bak...”

Elifnaz ciddileşti. Bir adım geriye gitti, sonra gözlerini kısıp:
“O zaman... KAKAAA...yüzü kızarmaya ve ıkınmaya başladı ki…”

Hepimiz aynı anda:

“Tamam! Tamam! Alıyoruz!”

Elifnaz bir elinde ışıklı oyuncak, diğerinde ikinci kez alınan çilekli dondurma ile yürüyordu.  Tüm AVM’yi muzaffer bir komutan edasıyla, zafer trampetleri çalıyormuşçasına ilerledi.

Yemek yemeden eve geri dönmeye karar verdik. Arabaya binerken son kez arkasına döndü:

“Haftaya iki toyuncak istiyom!”

Sonra da koltuğuna kurulur kurulmaz iki dakikada uyudu.

“Pıııırrrt...”

Ayten Hanım ön koltukta kolonyasını burnuna tuttu, Perihan teyze camı açtı (Evet evet Scotty Gaffar Usta tamir etti camı sonunda). Nebahat Hanım hâlâ Toronto’dan bahsediyordu büyük özlemle.  Bahar ellerini diken diken olmuş saçlarına attı. Ben uzay dolmuşunu galaksinin derinlerine doğru sürdüm.

Elifnaz ise bebek koltuğunda:

“Bu savaş zaferle sonuçlandı. Yeni seferler için silahlarım da hazır.”  Huzuru içinde uykuya dalmıştı...”

Arabanın içi kısa süreliğine bir uzay boşluğu gibi sessizleşti. Sadece arada sırada duyulan mide gurultuları ve her bir sarsıntıda “Zıng zıng zıng! MERHABA BENİM ADIM ZEYNEP, OYUN ARKADAŞINIM, SENİN ADIN NE…” duyulmaktaydı.

Ben ise direksiyona tutunmuş, sessizce iç sesimle konuşuyordum:

"Kaptanın günlüğü… 4. saat… Galaksinin en küçük ama en güçlü Prensesi nihayet uyudu. Mürettebat ağır hasarlı. Psikolojik tamirat gerekebilir."

Bahar:
“Şu oyuncağı camdan atsak, ne ceza yeriz acaba?

Nebahat yorgun bir sesle:
“Kanada’da çocuk oyuncakları sessizdir. “

Ayten Hanım:
“Bu çocuk kesin babasına çekmiş. Benim kızım küçükken asla böyle yapmazdı.  Kader işte, Bahar senin damat gibisini bulamadı Nebahat Hanımcımm…”

Uzay dolmuşunu galaksimizin önüne yanaştırdım.
Elifnaz hâlâ uyuyordu, ağzı hafif açık, nefes düzenli ama kapalı gözlerden bile anlaşılan o korkutucu enerjiyle…

“Ben sadece şarjdayım babacım. Bekleyin beni, az sonraa.”

Ayakkabılar, torbalar, oyuncaklar, bir adet iki kez yalanmış lolipop, ıslak mendil torbası, bezsizliğin getirdiği ıslak kıyafetler ve sonunda eve giriş...

Bahar çantaları yere bıraktı. Ayten Hanım aynaya bakıp saçını gömleğini düzeltti.
Nebahat koltuğa oturdu, ayaklarını ovdu. Perihan Teyze çay yapmaya koştu. Dolaptan börek çıkarttı.
Ben kucağımda Elifnaz ile... ayakta kalakaldım.

Elifnaz’ı yatağına nazikçe yatırdım sonunda, hiç sarsmamaya dikkat ederek. Üzerine bir ince battaniye serdim. Oyuncağı yanına bıraktım. Tam herkes derin bir nefes almıştı ki…
“Zıng zıng zıng! MERHABA BENİM ADIM ZEYNEP, OYUN ARKADAŞINIM, SENİN ADIN NE…”

Ayten Hanım:
Vallahi söküp pilini alırım ha!

Ben:
“O pil alınamaz. O oyuncak uzaylı gibi. Açarsan daha kötü şeyler olabilir.”

Ve işte tam o an…

Elifnaz gözlerini araladı.  Yataktan kendi başına indi. Saç baş dağılmış. Üzerinde dondurma lekeleri. Elinde yeni oyuncağı ve dudaklarının kenarında küçük bir sırıtış.

“Anneeee, parka gidelimmm!”

Herkes donmuş gibi bakarken, Nebahat “Bugün için çok teşekkürler, ben evime gidiyorum, unutmuşum Kanada’dan kızım arayacaktı.”

Ayten’le Perihan “aa kızını da çok özledik, biz de bir görüverseydik” diye onlardan beklenmeyecek bir çeviklikle yerlerinden fırladılar.

Bahar bana gözleri ile park görevini yükleyiverdi hemen.

Bense yine kendi iç sesime döndüm:

"Kaptanın günlüğü… Mürettebatın morali çöktü. Prenses uyandı. Yeni hedef: park. Enerji seviyesi %120. Geri çekiliyoruz."

Kaynanaların Gözü Üzerimde

Uzay zamanı bükülmeden önceki son anı hatırlıyorum: Hisarüstü’ndeki apartman önü ve kapının önünde bekleşen beş kişilik mürettebat. Elifnaz’ımın 1. Yaş doğum günü partisine gidiyoruz ailecek.

Uzay dolmuşumun ön kapısı açılır açılmaz o sürekli dizlerinden şikâyet eden annem resmen çevik bir çita gibi atladı içeri.

“Ben öne oturayım oğlum,” dedi, 2. Kaptan koltuğuna Mr. Spock edasıyla yerleşti bile. Emniyet kemerini bile takmadan çantasını dizine oturttu. “Biliyorsun benim belim hassas.”

Arka koltukta kalan üç koltuk içinse kıyamet koptu.  Bahar, bir kolunda Elifnaz, diğerinde pelüş zürafa omuzunda bebek çantası; annesi Ayten Anne ve onun siyam ikizi ablası Perihan Teyze ellerinde yemek çantaları ile beraber sığışmaya çalışıyorlardı.
Üç kadın, bir bebek, bir zürafa ve kısırlar, sarmalar, börekler…
Uzay fiziği bile bu denklemi çözemezdi.

“Şu camı aç da hava girsin,” dedi Bahar oflayarak.

“Uzayda cam açılmaz Bahar,” dedim ve anında yaptığım gaftan pişman oldum.

Ayten Anne fırsatı gole çevirdi: “Kızım ben sana ‘bu çocukla evlenme demedim mi’ Oğlum ne uzayı ayol aç şu camları boğulacağız burada?”

Perihan da asist etti zarif bir çalımla: “Geçen yaz Yalova’da klimayı açamadığı için hepimiz koku zehirlenmesi geçirdiydik. Neymiş, araba yokuşta çekmiyormuş, bu da onun gibi uzayda cam açılmazmış!”

Benim annem önden arkaya seslendi:
“Bakın, çocuk da terledi rüzgâr sırtına vurmasın. Yavrum, sırtına bez mi koysak?” diye sırtımı sıvazlıyor.

Tam o sırada sessizliğin içinden gelen dramatik bir “Prrrrt!” sesi duyuldu.

Üç kadın birden bana döndü.

“Ben değildim!” dedim savunmaya geçerek.

Annem hemen: “Benim oğlum öyle ulu orta pırtlatmaz. Sizin torun yapmıştır işte!”

“Elifnaz mı yaptı?!” dedi Ayten Hanım. “Bebekten çıkar mı bu koku ayol el kadar şey, mis kokulu evladım anneannesinin gülü o? Bu kesin senin koca oğlandır.”

Perihan da ekledi: “Yok yok, bu damattan çıktı kesin. Belli ki bu sefer kararlı bizi zehirleyecek!”

Camları açamıyorum, enerji kalkanları ve ışınlayıcı sistemler bir haftadır arızalı, sanayiden Scotty Gaffar usta yapayım dediydi ama maaşa kadar bekle dedim, hay demez olaydım. Koku, uzay dolmuşunun içinden çıkmıyor, kalabalık atmosferde katil uzay bulutu gibi dönüp dolaşıyor.

Elifnaz ise halinden gayet memnun. Pelüş zürafanın kulaklarını çiğniyor.

“Ne güzel fikirmiş bu?” diye söylendi annem. “Evde kutlasaydık ya Baharcım. El kadar çocuk, ne anlar dışarda doğum gününden, hem de boşa masraf, evi geçindireceğim diye, gecelere kadar mesaiye kalıyor evladım?”

“Senin evde yapsaydık,” dedi Ayten Anne, “O çiçek desenli koltuk takımına bir meyve suyu damlasaydı da görseydik.”

Annem “Ah ah ben de çok isterdim ama bizim ev uzakta, o kadar kişi köprüyü geçemez şimdi. Evlenirken yavrumu benden uzak tutmak için kıta değiştirttiniz, iç güveysi yaptınız evladımı.  Yoksa ben torunuma en kralından parti yapardım. Küçükken oğluşuma ne partiler yapmıştım bütün mahalle davetliydi. Şimdi 3-5 kişi için hamburgerci de parti yapılıyor.

Bahar bana arkadan seslendi: “Aşkım, Pelit’e uğrayacağız. Pastayı unutma.”

“Başka yerden alsak?”

“Olmaz.  Sevimler de oradan yapmıştı rezil mi olalım.”

Komutanın emri üzerine, yeni rotayı Yeliz’e yükleyip, dolmuşun yönünü sağa doğru yönlendirip Hisarüstü’nden aşağı süzüldüm. Etiler yönüne gidiyoruz. Pelit’e demirledik. Bahar ve tayfası içeri koştular. Ben annem ve Elifnaz arabada bekliyoruz. On dakika, yirmi dakika, kırk beş…

“Bir saat oldu!” diye bağırdım içeri girince. Bahar “Vardığımızda hazır değildi yapmalarını bekledik ama çok güzel oldu bak diye, kutuyu burnuma dayadı. Nasıl yani ben bu fiyata üç katlı düğün pastası alacağız sanmıştım, bu pastayı 6 kişi anca yer.

Perihan Teyze elinde minyatür bir şeker paketiyle döndü: “O kadar geldik, boş mu dönecektik?” dedi ona da bir mesai parası ödedik tabi. 

Annem camdan başını çıkarıp bize seslendi: “Benim sırtım tutuldu, evladım hadi pastanenin tapusunu üzerinize geçiriyorsunuz herhalde, yiye yiye bitiremediler evladımın parasını!” diye söylendi.

Bahar bana döndü, fısıltıyla: “Bu araç, bir aile kabristanına dönüşmek üzere aşkım.”

Pelit’ten çıkıyoruz ama rota bir tuhaf. Etiler’e değil, başka bir gezegene gidiyoruz sanki. Yol bilgisayarım (Yeliz) yine kontrolden çıktı. Aynı sokaklarda dolandırıp duruyor.

“Rota yeniden oluşturuluyor… Güzergâh dışına sapıldı… Bu kadınların frekansı sinyal bozuyor…”

Kafamdan “Hadi oğlum. Sakin. Sen bir kaptansın. Kozmik dolmuş sürüyorsun. Tüm yıldız sistemlerini aştın. Etiler ne ki?” diye geçiriyorum.

“Ben buraları bilmem, ah güzelim Kadıköy” dedi annem.

Ayten Hanım çat diye lafa girdi: “Sen ne bilirsin zaten! Düğünde de yanlış kuaföre gitmiştin.”

“Oğluma bir de ben yük olmayayım dedim. O gün bir gelin vardı 25 kişilik kuaför parası ödedi oğlum. Ne yaptınız tüm mahalleye hayır fönü mü çektirttiniz, hazır damadı yakalamışken yıllık bakım mı yaptırttınız hiç anlamadım vallahi.”

Elifnaz, ortamın gerildiğini fark edip duruma el attı güzelce bir gazladı ortamı ve görevini yapmış olmanın rahatlığıyla hemen uykuya daldı. Camlar hâlâ açılmıyor. Neyse ki en azından savaş yolunda adım adım ilerleyen bu sohbet sona erdi.

Yarım saat sonra aradığımız gezegene ulaştık. O anda Zaman büküldü. Mekân kaydı. Tabelada “Berker King – Betelgeuse Şubesi” yazıyor. Neyse kimseye çaktırmadan hemen toparladım.

Burger King tabelası göründüğünde herkes bir "Oh" dedi.
Saç baş dağılmış, makyajlar akmış, pasta kutusu yan yatmış. Elifnaz uyandırıldığı için mutsuz böğüre böğüre ağlıyor.
Koşar adım içeri daldık. Ama bir gariplik vardı. Tanıdık yüzler arıyoruz ama Ortada dev bir “Mutlu Yıllar Arelcan!” pankartı. Masalarda başka çocuklar, başka aileler. Bir robot palyaço etrafta balon şişiriyor.

Bahar, “Geç mi kaldık?” dedi görevliye “Evet, sizin rezervasyon 14-16.00 arasındaydı siz gelmeyince davetliler gitti şimdi 16-18.00 partisi başladı.

Ayten Hanım: “Damat bari şuradan bir çay al da azıcık kendimize gelelim” diyerek köşede bulduğu ilk masaya çöktü.

Annem çantasını açtı, içinden kolonya çıkardı. “Ay fena oluyorum açlıktan tansiyonum düştü. Oğlum şuradan bir hamburger, patates al da kendimize gelelim” dedi.

Perihan Teyze elindeki kısır ve sarmaları masanın üzerine açmış ufaktan götürüyor, bir yandan da gözü çocuğun pastasında. “Bari pastayı kesip yiyelim ziyan olmasın”.

Bahar “Ah Sevim’in diline düştük şimdi, Kim bilir neler anlatacak millete. Sen de bir yolu bulamadın o Yeliz’e bu kadar yüz verirsen olacağı budur.  Pastanın fotoğrafını çekip instagrama koyayım bari. Elifnaz ağlama kızım bak şimdi Pastayla fotoğraf çekeceğiz hadi muma püf de tak şu külahı da kafana, gül be çocuğum senin için o kadar şey yapıyoruz bari bir gülümse”

Dünürler şimdi karşılıklı oturmuş Kısırı kaşıklıyorlar, birbirlerine sarma yediriyorlar.  Perihan Teyze kafayı pastaya gömmüş. Elifnaz diğer doğum gününe katılmış kendi dünyasında. Bahar instagrama fotoğraf yüklüyor büyük günümüzün mutluluk resimlerini paylaşıyor.

Bense düşünüyorum:

Hangi galakside olursam olayım…
Bebek kokusu, sarmanın o dayanılmaz lezzeti, pastanın erimiş kreması ve kadınların tartışması varsa…
İşte orası evimdir.

Tam o sırada yine bir “Prrrrrt!” sesi geliyor galaksinin derinlerden.

Bu sefer kimse şüphe etmiyor. Çünkü herkes biliyor…

Bu sefer bendim…

Yazan: Bike S. Demirkız

Uzay dolmuşumun arka koltuğunda bir bebek var. Ne var ki benim değil.

Aslında görünüşe bakılırsa benim Elifnaz’a benziyor, ama Elifnaz asla ağlamazdı, hele ki Uzay Otoyolu E-99’da süzülürken. Evet evet bu o değil canhıraş bir sesle ağlıyor bu. Kesin Klingonlar değiştirdi yavrumu.

Hiper Uzay turlarımız Elifnaz için en güzel uyku zamanıydı. Pırtlaya pırtlaya öyle güzel uyurdu ki, kokudan durulmazdı. Ama bu bebek? Bu bebek bağırıyor. Hem de sahneye çıkmış elektro bağlama sanatçısı gibi.

Eğer hâlâ şüpheniz varsa şunun kokusuna bakın.

Hayır, kokusuzluğuna.

Benim Elifnaz öyle bir gaz salardı ki, oksijen filtreleri acil durum alarmı verirdi.

Ben alıştım tabii, altı aydır her gece bu uyku turları bende.

Ama bu bebek?

Plütonya’dan yola çıktığımızdan beri tek pırt bile yok.

Ya genetiği ile oynanmış ya da bizim gezegenden değil. Değiştirmişler evladımı!

Zaten dolmuşun ön konsolu stres seviyemi ölçüp durduk yere siper manevralarına başladı.

Sanırım Yeliz (yol bilgisayarı), bana “boyutlar arası kaçakçı” gibi davranıyor. “Rota yeniden oluşturuldu” deyip duruyor. Az sonra bir kol çıkıp kafama bir şey indirecek diye korkuyorum.

“Tamam tamam! Otomatik pilottan çık!” dedim sonunda.

Anti madde frenine abanıp döndüm.

Tam o sırada, koltukta oturan bebeğe net bir bakış fırlattım.

Çocuk da bana baktı. Ben de ona.

O daha da yüksek perdeden ciyaklamaya başladı.

Evet, galiba o da benim babası olmadığımı fark etti.

Birlikte boşlukta durduk. Bomboş kozmos.  Etrafımızda sadece yıldızlar ve parlayan metan blokları.

“Şşş… canım… cici kuş… Elifnaz mısın sen?” dedim.

Biraz sakinleşti gibi ama hâlâ benim Elifnaz’ım mı tam emin değilim.

Bebek sıfır yerçekimli koltukta bağlı. Bizimkine benziyor, ama detaylarda fark var sanki.

Yan etiketinde "Omni-Lüks 360 – Termal destekli” yazıyor.

Benimkinde ne vardı?

Bir şey yazmıyordu sanki. Bahar’ın bir arkadaşı 2. El vermişti, hiç dikkat etmemişim. İşte yakaladım kesin değiştirmişler bebeğimi.

Bu uzay dolmuşu da bir garip mi ne…

Koltuk derisi hakiki ceylan derisine benziyor? Popom hiç terlemedi henüz.

Bizimki sentetik, mavi koltukluydu.

Bunu nasıl fark etmem?  Kafa mı kaldı ben de.

Peki ya benim Elifnaz nerede?

Korku yavaşça içime yayılıyor.  Bahar’a ne diyeceğim ben?

Öncesinde en önemli soruyu soruyorum kendime:

Ben olsam ne yapardım?

Düşünelim…

Yanlış bebeği alıp hayatıma devam edebilir miyim? Sonuçta koltuklar rahatmış, ön panel de son model vayyy!

Yok canım, ben öyle biri değilim.

Bir kere, Bahar öğrenirse beni Mars’a almaz bir daha.

Hele o kaynanamla ablası. İnstagram’a adım atamam bir daha. Viral ederler beni.

Ayten anne ne der biliyor musun?

 “Kızım, bu çocuk azıcık seninkine benziyor diye hemen sarılırsan yarın uzay maymunu da getirir bu adam.”

Ya Perihan Teyze?

“Ben yıllarca Ziraat Bankası’nda çalıştım, tek bir dosya kaybetmedim. Sen bir çocuğa sahip çıkamadın damat?!”  Beni yerden yere vururlar.

Peki nerede hata yaptım acaba?

Nerede? Aha evet!

Öbür Plütonya’daki Plutak Dönercisi

Ne yapsaydım yani bizim sistemdeki Adanalı’ya gitsem, kilo alacağım. Bahar’a söz verdim kapısından bile geçmeyeceğime dair.
Sonuçta Bahar öğrenirse, tartışma çıkacak ama Öteki Plütonya’daki Plutak ustadan bir dürümcük kilo yapmıyorum. Biliyorum çok denedim. Sanırım oradaki baharatlar kuantum olarak farklı. Dürümleri zırt diye geçiyor içinden insanın. Hem üstelik uzun yolda Elifnaz mis gibi uyuyor.

Ahh... sırf bir dürüm için evren değiştirdim, şimdi ise çocuğumu kaybettim.

Gelgelelim o Plutak Usta’da yemek yerken, dolmuşlar birbirine çok benziyordu…

Hepsi aynı model gibiydi…

Ben galiba… yanlış dolmuşa bindim.

Yanlış bebekle!

Eyvah eyvah şimdi, kokusuz bu yavruyla yol alıyorum.

Tam o sırada…

“FISSSS…”

Bir koku geliyor evet. Oh mis…

“İşte bu!” diyorum içimden. Yanılmışım. Canım Elifnaz’ın…

Ama hayır olmaz!

Bu bendenmiş.

Herhalde gerginlikten olmuş olmalı. Koku kalkanlarını devreye sokayım bari.

Bebek yeniden ağlamaya başlıyor.  Ben yeniden şarkılı mırıldanışlara geçiyorum:

“Mini mini bir Yoda donmuştu…”

Yine işe yaramıyor.

Panik yok. Ne yapacağını bilen biriyim ben.

Yapacağım şey belli: Bebeğimi geri alacağım. İşte bu…

Elifnaz’ı ya da Elifnaz’ımsıyı koltuğuna sıkıca bağlıyorum.

Dolmuşu hiper hız moduna alıyorum.

Sola dön, sağa savrul, hidrojen kütlesi üzerinden atla. Solucan deliğine dal…

Uzay Otobanı’nın sonuna yaklaşıyoruz. Plutak’a az kalmıştı ki, başka bir uzay dolmuşu beliriyor karşıdan. Bizimkinin tıpkısı, aynı renk aynı duruş. Karşılıklı yavaşlıyoruz.  Yan yana kenetleniyoruz.

Kapılar açılıyor.

Karşımda biri. Benim yaşlarımda. Saçlar biraz seyrelmiş. Göbek hafifçe önde.

Ve… yüzü aynadan bana bakıyor sanki.  Belki de bu benim klonum…

Ama o ben değilim bundan eminim. 

Birden konuşuyor:

"Plutak Usta’dan mı?"

“Evet…” diyorum. Başımı kesin bir şekilde sallayarak.

"Bebek?"

"Seninkisi osurukluydu."

"Seninki de çığlıklıydı."

"Tamam..."

"Tamam."

Kararlı adımlarla araçları değişiyoruz.

Hiç konuşmadan ayrılıyoruz. Işın kılıçlarını ateşlemeden, zafer kazanmayı başarmış komutanlar gibi…

Sevgili mavi koltuklu dolmuşuma kavuşuyorum, Direksiyonunu sevgiyle okşuyorum.

Ve Elifnaz’ıma dönüp bakıyorum …

Benim Mis kokulu yavruma…

Derin uykuda. Oh sessizliğin kokusunu içime çekiyorum. Tam o sırada sanki ilahi bir melodi gibi bir ses pırtlıyor ortamda. Babasının kızı işte bu.

O an anlıyorum:

Hangi boyutta olursam olayım,

Kokusu tanıdık olan yerdir evimdir…

Yazan: Bike S: Demirkız

Bozkırın sabahı sessizdi.

Rüzgâr bile henüz uyanmamıştı. Göğün moru, toprağın sarısıyla karışırken birden doğu ufkunda bir ışık belirdi. Göz kamaştırıcı, ama sıcak bir parıltıydı bu. Ne güneşin doğuşu ne yıldızın düşüşü… Tam ortada, göğün kalbinden bir kıvılcım gibi.

Kayı boyunun en yaşlı şamanı, gözlerini göğe dikmişti. Fısıldadı:

“Ateş kanı yeniden yeryüzüne indi… Aybike döndü.”

Onun gözleri göğün derinliklerini, sesi sonsuzluğu taşırdı. Aybike, göksel halkın yeryüzündeki ilk temsilcilerşnden, Göktanrı’nın kızıl saçlı kızı idi. Aybike’nin, gözleri ay kadar parlak, bakışları fırtına kadar eskiydi. Arkasında gümüş rengi bir kurt, sessizce duruyordu. Onun gelişiyle toprakta bir şey uyanmıştı.

Gökten gelen kadın soyun yeniden başlatıcısıydı. Tanrıların unutulmuş evladının dönüşüydü. Onun sesini yalnızca göğü dinleyenler duyabiliyordu.

“Ben göğün gözüyüm. Oğuz’un anası, kutun bekçisiyim,” dedi.

Yıllar geçti. Aybike’nin adı dilden dile yayıldı, onun soyundan gelen kadınlar “kut taşıyıcı” olarak anıldı. Onun soyundan gelenlere “Göğün Çocukları” denildi.

Bu çocuklar, zamanla Sakalar (İskitler) diye anıldı. Rüzgârla konuşan, kurtlarla kardeş olan, dağlarla anlaşan bir halk… Onlar, kadınlardı. İçlerinden biri, göğün çizdiği kaderle doğacaktı.

İşte tam o gece geldi…

Yıldızlar o gece kararsız parlıyordu. Ay, bozkırın üzerine yumuşak bir gümüş ışık dökerken, çadırın içinden kadim bir çığlık yükseldi.

“Bu kız, savaşla doğdu…” dedi ebe, elleri titreyerek kanlı bebek bedenini kaldırırken.

Adını annesi fısıldadı:

“Tomris…”

Atalarının kanını taşıdığı kadar onların ateşini de taşıyordu, Tomris.  Gözleri, tıpkı Aybike’ninki gibiydi. Çocuk henüz nefes almadan önce bile etrafanbakıyordu. Bir şeyleri görerek. Doğduğu an, dışarıda bir kurt uludu. O uluma, Aybike’nin soyunun devam ettiğini haykırıyordu.

Tomris, rüzgâr gibi doğdu. Annesi ona “Aybike’nin mirasını taşıyan son kıvılcım” dedi. Küçük yaşta yay çekti, kılıç tuttu, yıldızları okudu. Ay gecelerinde rüyalarına kurtlar girer, ona uzak bir savaşın işaretlerini fısıldardı.

Yıllar geçti.  Kavmi olan Sakalar, doğudan gelen bir tehlikeyle karşı karşıyaydı: Büyük Pers Kralı II. Kiros. Altını, orduyu ve korkuyu kullanan bir adam. Onun amacı belliydi: Tomris’in halkını boyun eğdirmek.

Tomris artık bir kadındı, bir komutandı. At sürüyor, ok atıyor, savaşçılara strateji öğretiyordu. Sakaların başkomutanı, hükümdarı, yıldızların dünyaya getirdiği lider…

Ama bir şey eksikti: Oğlu.

Spargapis, Tomris’in biricik oğluydu. Kanı gökten gelen kadının torunuydu ama yüreği hâlâ gençti. Ne yazık ki gençlik bazen en büyük tuzaktır.

Tomris, savaş tanrıçası gibi bir zekâya sahipti ama düşmanı, sadece kılıçla değil, hileyle de savaşırdı. Kiros, Tomris’in oğlunu tuzakla esir aldı. Oğlan, bu aşağılanmayı kabullenemedi annesini düşündü ve kendisini şerefiyle öldürmeyi seçti.

Tomris, haber geldiğinde göğe bakıyordu. Ay parlıyordu ama artık ona hiç ışık vermiyordu. Bu, Tomris’in içindeki Aybike ateşini yeniden yaktı. Artık bu savaş bir toprak savaşı değil, kutlu soyun intikamıydı.

“Artık savaş, oğlum için değil. Atalarım için. Kendi gök kubbem için,” dedi.

O gece Tomris rüyasında Aybike Hatun’u gördü. Aybike, göğsünde mavi bir ateş taşıyordu. Gözleri kurdunki kadar netti.

“Tomris. Bu, yalnızca bir intikam değil. Bu, unuttukları kadim bağı hatırlatma savaşıdır. Göğün kanı damarlarda boşuna akmaz. İhanetin karşısında, gökten gelen ateş olur. Gölgeyi değil, ışığı izle. Karanlığın kalbini kes Kiros yalnızca bir kral değil. O, dünyayı tek bir adamın adıyla ezmeye çalışan kibirdir. Git. Göğü yere indir.”

Tomris uyandığında, yıldızlar sanki onunla göz göze gelmişti.

Tomris ve ordusu, Amu Derya’nın kenarında geceyi beklediler. Sakaların kadınları ve erkekleri zırh kuşandı. Her biri Aybike’nin soyundan bir kıvılcım taşıyordu. Tomris, kılıcını toprağa sapladı, diz çöktü.

“Oğlumun kanı bu toprağa karıştı. Bu gece bu toprak, Tanrı’nın terazisi olacak.”

Sabah olduğunda, Pers ordusu ilerliyordu. Kalabalık, donanımlı, kendinden emin… Gelgelelim Tomris onları bekliyordu. Tuzak kuruldu. Savaş patladı.

Kiros’un ordusunu Amu Derya kıyısında tuzağa düşürdü. Savaşın gürültüsü göğe yükselirken, Tomris’in gözleri düşmanı arıyordu ve o an geldi.

Nihayet Kiros’la yüzleşecekti. Kılıçlar çarpıştı, kan aktı. Tomris eğildi, tek bir kılıç darbesi ile Kiros’un başını gövdesinden ayırdı. Kan göğe kadar yükseldi.

Savaş meydanındaki sessizliği yalnızca kılıçların kan damlaları bozuyordu.

Tomris, Kiros’un başını saçlarından tutarak havaya kaldırdı, gökyüzüne doğru bir zafer çığlığı attı. Sonra tüm meydana gösterdi ve Kiros’un başını gümüş kaplı bir tuluma koydu. Tulumu kanla doldurttu ve şöyle haykırdı:

“Sen kana doyamadın Kiros! Şimdi kana doy!

O an gökyüzü birden açıldı. Aybike’nin sesi duyuldu:

“Gök kutu geri aldı.” Dedi.

Zaferin ardından Tomris, halkını bir kez daha gökyüzüne yöneltti. Aybike Hatun’un soyunun son taşıyıcısı olduğunu biliyordu. Ama aynı zamanda başlangıcıydı da… Çünkü gökten gelen soy asla sona ermez, yalnızca bir başka çağda yeniden doğar.

Tomris bir daha asla bir savaşta kılıç sallamadı. Ama adı, bozkırın rüzgarına, yıldızların şarkısına karıştı. Onun soyundan gelen her kadın, göğe baktığında kendisini onunla bir hissetti.

Yüzyıllar sonra, Büyük İskender aynı bozkırları aşarken, bir kayanın üzerine işlenmiş bir yazıtla karşılaştı. Yazı şöyle diyordu:

“Gökten gelen kadının soyundan geldim. Toprakta yürüdüm ama gözüm hep gökte kaldı. Ben Tomris’im. Gölgeye diz çökmedim.”

İskender yazıyı okuduğunda bir gece gökyüzüne baktı ve şöyle fısıldadı:

“Ey sevgili kızıl saçlı yıldız kadını, keşke senin çağında doğmuş olsaydım …”

Yazan: Bike S. Demirkız

Sarıova, Ege'nin iç taraflarında, Manisa ile Kütahya arasında sıkışmış küçük bir kasabadır. Nehri yoktur, ama baharda dağlardan gelen kar sularıyla coşan dere yatağı hâlâ "çay" diye anılır. Ufacık bir yerdir, buna rağmen merkezde bir Atatürk heykeli, iki kahvehane, bir cami ve emekli öğretmenler için kurulmuş küçük bir kültür evi vardır.
Yaz aylarında, gurbetten dönenlerle nüfusu iki katına çıkar, özellikle Almanya’dan gelen arabaların plakaları herkesin ilgisini çeker.

Buranın geçmişinde mübadeleyle gelen Selanik göçmenleri, Yörükler ve birkaç eski Ermeni evi vardır ama artık hepsi Sarıovalıdır. Zamanında, kasabanın geçim kaynağı küçük bir un fabrikasıydı. Un kokusu yaz sıcağında ekşi bir buğu gibi çökerdi üstüne. Kamyonlar sabah ezanıyla birlikte girerdi kasabaya. Ama şimdi fabrika kapalı; geriye kalan sadece tozlu bacası ve duvarındaki solmuş yazılar.

Ben bu kasabayı hep uzaktan bilirdim. Babamın bir arkadaşı orada otururdu. Çocukken birkaç kez geçmişliğimiz vardır içinden. Her seferinde hüzün çökerdi içime, anlamazdım neden. Sarıova’nın sokakları, nedensiz bir yorgunluk taşırdı sanki.

Ne yazık ki 16 Kasım 2013 gecesi bu kasaba, sadece benim için değil, kimse için bir daha aynı olmayacaktı.

O gece: Zehra, Ege Üniversitesi’nde Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık bölümünde 3. Sınıfta okuyordu ve iki gün sonra sınavı vardı. Kasabanın gençleri gibi o da normalde cumartesi akşamlarını belediye düğün salonundaki "gençlik gecelerinde" geçirirdi. Nedense o akşam gitmemişti.
Erkek arkadaşıyla çay bahçesinde birer limonata içip biraz dolaştılar. Ardından saat on ikiye doğru Zehra evine geri döndü. Hava bir anda bozmuş, karanlık gökyüzü gök gürültüsüyle yankılanmaya başlamıştı. Rüzgâr, genç ağaçları eğip büküyordu.

Zehra, odasına geçip pijamalarını giydi. Elinde ders notlarıyla yatağına uzandı. Aynı evde, bitişik odalarda annesi, babası ve erkek kardeşi yatıyordu. Zehra notlarını okurken uyuya kalmıştı. Kitap, göğsünün üzerine düşüp kalmıştı.

Gecenin bir vakti, belki de bir şimşek sesiyle, annesinin uykusu kaçtı. Kalkıp önce mutfağa gitti, sonra içinden bir sesle kızlarının odasına yöneldi. Işığı yaktı. Diğer yatak boştu, o gün gençlik gecesine gitmiş olan ablası hâlâ dönmemişti. Zehra ise yatağında uyuyordu, ya da öyle görünüyordu.

Ne var ki bir gariplik vardı.  Yüzü öyle duruyordu ki, adeta bir resim gibiydi. Saçları yastığa düzgünce yayılmış, yorgan göğsüne kadar çekilmiş, elleri iki yanda duruyordu. Fakat annesinin gözleri Zehra’in burnunun kenarına ilişti: birkaç damla kan sızmıştı.
Bir şey anlamadı. Yanaşmaya korktu.
Fısıltıyla ama telaşla seslendi:
Mehmet… Mehmet koş!

Babası geldiğinde odada bir soğukluk vardı. Annesi hâlâ Zehra’ya dokunmamıştı. Babası eğilip elini uzattı, kızlarının artık nefes almadığını anladı. Örtüyü kaldırdıklarında o korkunç manzara ile karşılaştılar.

Zehra, uyurken kalbine saplanan bir bıçak darbesiyle öldürülmüştü. Hiç direnmemişti ama vücudu muhtemelen birkaç dakika boyunca çırpınmış, can vermemek için uğraşmıştı.
Fakat işin garip yanı buydu: Vücudu hiç dağılmamış, adeta biri onu okşamış, düzeltmiş poz verdirmiş gibiydi. Sanki ölü değil, derin bir uykudaydı.

Sabah ezanı okunurken haberi tüm kasabaya yayıldı. Kıyamet koptu. Bir genç kız, evinin içinde, ailesiyle aynı çatı altındayken öldürülmüştü.
Kasabada önce erkek kardeşten şüphelenildi. Sonra erkek arkadaşı sorguya alındı. Ardından babası... Annesiyle ilgili dedikodular başladı: “Yatağı silmiş, çarşafı değiştirmiş, kızını yıkayıp yeni gecelik giydirmiş.” Kimine göre bu anne sevgisiydi, kimine göre suçluluk veya suçu örtbas etme çabası.

Herkes kendi hikâyesini yazdı:

"Zehra aslında okulda bir tarikata girmiş."
"Yurt dışına kaçmak istemiş, mafyaya bulaşmış"
"Ablasının sevgilisine göz koymuş, o yüzden…"

“Okulda başka sevgilisi varmış”
"Evde gizli kamera varmış, biri her şeyi görmüş."

Gelgelelim hiçbir şey ispat edilemedi. Otopsi raporu bıçak darbesi dışında hiçbir şeye işaret etmiyordu. Ne tırnak arasında doku ne boğuşma izi… Hiçbir şey.

Zehra, usulca toprağa verildi. Tabutunun başında ağlayanlar kadar, sessizce izleyenler de vardı.

Yıllar geçti. Dosya tozlandı. Soruşturma rafa kalktı. Zehra da faili meçhul kadınlar arasında sadece bir sayıydı artık.

Bugün hâlâ o evde ışıklar erken kapanır. Annesi pek dışarı çıkmaz. Babası, çarşıdaki kahveye bile uğramaz. Ablası evlenmedi.

Kasaba halkı hâlâ konuşur bu olayı.
“Gerçek katil içeride miydi, dışarıdan mı girdi?”
“Zehra neden öldürüldü?”
“Yatağını bu kadar düzgün kim yaptı?”

Hiçbir cevap yok.
Belki de Zehra, gökyüzüne değil, yeryüzünün bakıyor artık, toprağın altından…

Yalnızca çiçeklerin köklerine anlatıyor başına gelenleri.

Yazan: Bike S. Demirkız 

Fotoğrafa bir kez daha baktım.
Genç bir yüz, iri gözler, dolgun dudaklar ve isyankâr siyah saçlar. Hem masumiyeti hem de tehlikeyi çağrıştıran bir güzellikti.
— Adı Melis Karaman. Cumartesi günü saat on iki sularında Peri Palas Otel'de olacak, dediler.

Başımı hafifçe salladım. Anlaşmanın yarısı peşin verildi, gidiş-dönüş bileti de öyle. İşin sonunda kalanı alacaktım. Yine başımı salladım. Mekân olarak bir önerileri olup olmadığını sordum. İçlerinden biri, Derinkuyu Yeraltı Şehri dedi. Oraya götürmem zor olmayacakmış. Gerçekten güveniyorlardı bana. Daha fazla konuşmanın anlamı yoktu.
İki gün sonra Nevşehir’e uçacaktım.

Uçuş sakindi. Yanımda oturan adam, yükseklik korkusunu bastırmak için olsa gerek, Kapadokya hakkında bildiği ne varsa anlatmaktaydı. Ben birkaç kere kafamı salladım, sonra gözlerimi kapayıp uyuyormuş gibi yaptım. Ne Kapadokya ilgimi çekiyordu ne de Peri Bacaları. Zihnimde tek bir görüntü vardı: Melis Karaman. Onu öldürecektim.

Otele vardığımda, lobiye göz gezdirirken onu hemen fark ettim.  Bir o yana, bir bu yana yürüyordu. Kararsızdı ama kimseyi arıyor gibi de değildi. Sonunda bara yöneldi ve bir sade soda istedi. Siyah saçları, fotoğraftakinden bile daha etkileyiciydi.

— Sodayla kaygı geçmez, dedim.
Bana baktı, hafifçe gülümsedi.
— Kim dedi kaygılı olduğumu?
— Yüzünüzden belli.
— Psikolog musun?
— Meraklı biriyim.

Baraj yıkılmıştı.  Adının Aslı olduğunu söyledi. Melis adını gizliyordu demek. Dikkatli olmam gerekiyordu.
— İstanbul, Kadıköy, dedi.
— Ben de Diyarbakırlıyım, dedim. Yalandı. Ama bu işlerde her şey yalandı.

Öğle saatini birlikte geçirdik. Gülüştük, birbirimizi yokladık.
— Eğer bu akşam sodayı hakiki bir şarapla değiştirmeye varsan, birlikte akşam yemeği yiyebiliriz, dedim.
— Ya değiştirmezsem?
— O zaman sadece kahve içeriz.
— Artık kaygım kalmadı, dedi ve tekrar gülümsedi.
— Dokuzda, burada.

Zaman geçirmek için odamda biraz kestirdim. Uyandığımda saat sekizi geçmişti. Hazırlandım. Dokuzda oradaydı.
Üzerinde açık bej renkte, ince dokulu bir elbise vardı. Güneş gibi hafifti.
— Harika görünüyorsun, dedim.
— Şarap için söz vermiştim, unutmadım.

Yemekte bonfile ve patlıcan beğendi söyledik. Kapadokya'nın yerli şaraplarından en iyisini sipariş ettim. Son yemeğiydi; en iyisini hak ediyordu. Sohbet koyulaştı. Kimliğinden, sözde bir belgesel projesinden bahsetti. Kapadokya kültürünü araştırıyormuş.
Bana sorular sordu. Hayalî bir meslek uydurdum. Kalbim kırık, geçmişim belirsiz dedim. Çok sorgulamadı.

Tatlıdan sonra kahve ve likör içtik. Gözlerinin içine bakarak, ilk kez o akşam dürüst oldum:
— Sana gereğinden fazla bağlandım.

Odamda devam etti gece.  Mum ışığı gibi ay, pencereden içeri sızıyordu. Ama ne ayı ne de dışarıdaki rüzgârı umursuyordum. Sadece o vardı. Onu kutsal bir törene hazırlanır gibi soyuyordum. Küçük, zarif göğüslerini öptüm. Sessizce inledi. Bir süre sonra üzerime çıktı. Beni sarıp sarmaladı. Küçük çığlıkları, fısıltıları... Her şey gerçekti.
Sonunda uyuyakaldı.
Ben uyuyamadım. Tavana bakarak düşündüm: Bu işte hep bir yanlışlık vardı.

Sabah ona Derinkuyu'ya gidelim mi diye sordum.
— Harika fikir, dedi.
Bilmiyordu. Kendi ölüm fermanını imzalıyordu.

Beretta 7.65’i, içine susturucu yerleştirilmiş şekilde fotoğraf makinesi çantasına koymuştum. Şekersiz bir Türk kahvesi içip yola koyuldum. Onunla yeraltı şehrinin girişinde buluştuk.
Turist grubunun arasına karıştık. Rehber konuşuyordu:
— Burası sekiz katlı. Milattan sonra 7. yüzyılda Arap akınlarından kaçan Hristiyanlar tarafından kullanılmıştır.
— Sığınak yani, dedi fısıltıyla.
— Evet, dedim. “Ne yazık ki bu sefer senin mezarın olacak.” Diye ekledim içimden.

Grubun en arkasında kalmayı başardım.
Bir noktada durduk, sözde mimariye hayran kalmış gibi. Grup ilerledi.
Fotoğraf çantasını açtım.
— Burada flaşlı çekim yasak, dedi gülerek.
— Flaş kullanmayacağım, dedim.

Silahı çıkardım.
— Ne yapıyorsun?
— Ne olması gerekiyorsa.
— Yanlış kişi olmalıyım… Lütfen…

— Hiçbir zaman yanlış olmaz, dedim ve tetiği çektim.

Kısa, tok bir ses duyuldu. Kaşlarının arasından incecik bir kan sızmaya başladı.
Vücudu yere yığıldı.
Onu yeraltı şehrinin görünmeyen bir köşesine sürükledim. Taş toprakla örttüm.
Ellerimi ve montumu temizledim.
On dakika bile geçmemişti.

Gruba yeniden katıldım. Kimse onun yokluğunu fark etmedi. Rehber, duvar yankılarını denememizi söylüyordu.  Yeraltındaki bu neşe üstümde kara bir leke gibi asılı kaldı.

Otelde, soğuk bir duş almayı hayal ediyordum. Resepsiyona vardım, anahtarımı istedim. O sırada bir ses:
— Ben Melis Karaman. Bir rezervasyonum olmalıydı. Dün gelecektim ama uçağı kaçırdım.

Başımı çevirdim.  Baktım: Büyük gözler, dolgun dudaklar, simsiyah saçlar. Olamaz!  Gerçek Melis buydu. O anda Aslı'nın yüzü geldi gözümün önüne. Tozlar altında, alnınınn ortasında bir kara delik, terk edilmiş…

İçimde bir öfke kabardı. Bu yalancı, bu geç kalan kadın, onun yerine yaşamaya layık değildi. Kim be derse desin, bazı işler ertelenmez.

O sırada Melis odası hazır olana kadar otelin barına yönelmişti.  Kendine bir kadeh kırmızı şarap söylemişti.  Yüzümde çapkın bir Ayhan Işık ifadesiyle yanına yaklaştım.

— Kaygıyla baş etmenin en kötü yolu, alkole sarılmaktır, dedim.

Yüzüme baktı ve kocaman gülümsedi…

Yazan: Bike S. Demirkız

Adını yazmayı öğrenmeden önce yalan söylemeyi öğrettim Zeynep’e. İnsanların yumuşak, saf olduğunu; bir hikâyeyle kandırılmaya razı olduklarını söyledim. Paramız yoktu belki ama hikâyemiz vardı: Depremde tüm ailesini ve tek kolunu kaybetmiş bir adam, küçük kızıyla tek başına hayatta kalmaya çalışıyordu. O zamanlar anlattığımız şey düpedüz gerçekti. Ne var ki, sonra fark ettik ki, herkesin başka bir yaraya duyarlılığı varmış. Biz de elimizdeki gerçekleri farklı farklı biçimlerde sunmaya başladık. Hikâyeyi ben yazdım, Zeynep oynadı. Kocaman gözleriyle, ödünç alınmış acısıyla.

Hırsız, dolandırıcı değildik biz. En azından kendi gözümüzde. Sadece, bizi çoktan unutmuş bir dünyada hayatta kalmaya çalışan insanlardık.

“Yabancıdan merhamet bekleyen aptaldır. Bu dünyada ya biz ya onlar... ve bu sefer kaybedecek olan biz olmayacağız.”

O zamanlar sadece başını sallardı. Şimdilerde benim bir şey dememi bile beklemiyor artık.

Yine Ege kıyılarında bir ilçedeyiz, adını bile hatırlamıyorum. Zaten hiçbir yerde fazla kalmayız. Çok kalınca yüzler tanıdıklaşır, yalanlar tekrar eder. Göçebe gibiyiz.

Artık kurbanları Zeynep seçiyor. Seçimlerine karışmıyorum. Doğru olduğunu düşündüğümden değil; sadece ne yaptığını iyi bildiğinden. Eskiden ben tarardım kalabalığı; hedefi belirlerdim. Zeynep sahnedeki oyuncu. Eski, solmuş bir okul çantasını sırtına takar; bazen gözünün altına morluk sürer. Sesine titrek bir ton verir. Gerekirse birkaç damla gözyaşı da ekler…

“İskeledeki adam. Beyaz sakallı olan.” dedi bir gün, portakal soyarken.

“Neden o?”

“Dünya hâlâ ona bir şey borçlu sanıyor.”

“Ne anlatacaksın?”

Omuz silkti. “Bir dram. Aklıma ne gelirse.”

Eskiden yalanlarımızı cilalardım. Dili, tonlamayı düzenlerdim. Şimdi kendi senaryosunu kendi yazıyor, benden bile iyi. Hep hayran kalmıştı bana. O günler çok gerilerde kaldı sanki. Şimdilerde ona baktığımda, bir zamanlar birlikte gömdüğümüz kadını hatırlatıyor…

Zeynep benden öğrendiği her şeyi aldı üstüne kendi zehrini ekledi. Bu artık onun için bir oyun değil, sahneydi ve her seyirci yeni bir meydan okumaydı. Bir noktadan sonra parayla ilgisi kalmadı, bu benim içindi, onunla gurur duyayım diye. İtiraf etmeliyim ki bunu başardı da…

Yalanları ustalaştıkça karanlık da derinleşti. Bir gün eve döndü, yüzünde zafer kazanmış asker gibi bir gülümseme.

“Görmeliydin,” dedi bir tomar parayı masaya fırlatırken. “Ağladı. Beni Elazığ’dan gelen yeğeni sandı.”

Gece yatarken kendi kendine sesler dener. Bazen masum, bazen kırık dökük. Kendi keşfetmiş bunları. Bir sabah duyuyorum; düşük, nefesli bir tonla mırıldanıyor:

“Anneanne, ne olur hatırla adımı... hâlâ resmine sarılıp uyuyorum...”

Çok iyi. Fazla iyi. Acımasız.

“Korkutuyorsun bazen.” dedim. Sanki iltifat etmişim gibi güldü.

Bir keresinde özel bir huzurevinin önünden geçerken koluma yapıştı.

“Bir şey denemek istiyorum.”

Birini bulacağını söyledi. Yalnız birini. Yavaş yürüyen, yaşlı birini. Zeynep içeri girdi, saçına okul kurdelesi bağlamıştı. Akvaryumun yanında oturan bir adamın yanına diz çöktü. Gri hırka, boş bakışlar. Dudakları kıpırdadı: “Dede…” Adamın başı kalktı, gözleri doldu. Zeynep onun ellerini tuttu. Konuştular gülüştüler bir süre. Sonunda adam yıllardır parmağından çıkarmadığı nikah yüzüğünü çıkardı, Zeynep’in avucuna koydu. Alnından öptü. Zeynep, o odanın sessizliğinden yeniden doğmuş biri gibi yürüyerek çıktı.

“Gerçek altınmış,” dedi, yüzüğü ışığa tutarak. “İnanabiliyor musun? Ne söylesem inanıyorlar”

Tam o an göğsümde hem gurur hem çürüme gibi bir his. Gururlanmak istiyorum ne var ki artık yapamıyorum. Yüzüne vuran ışık, hâlâ gözümde. Sadece yalan söylemiyor; bundan besleniyor da. Paradan değil, ikna edebilme gücünden; zaferden sarhoş.

“Hoşuna gitti mi?” dedim. “O an yani.”

“Tabii,” dedi başını çevirip. “Neden gitmesin?”

O gece uyuyamadım. Pis motelin tavanına baktım durdum sadece. Artık para için değil, zafer için oynuyor. Onun için iyi olan şeyleri bilmiyorum. Sadece benim için ne kadar kötü olduğunu biliyorum.

“Toparlan,” dedim sabah. “Bir süre dolandırıcılık yok, tatile çıkıyoruz.”

İtiraz etmedi. Sormadı bile neden. Doğu’ya doğru sürdük. Küçük, yoksul şehirler. İnsanların zaten azı var ve onu da sıkı sıkıya tutuyorlar. Arabanın içinde uyuduk ilk gece. Hiç konuşmadım. İkinci gece sordu:

“Bir yere mi gidiyoruz?”

“Hayır,” dedim.

Yolun sonunda Yozgat’ın küçük bir ilçesine vardık. Eski bir otel, yıpranmış vitrinler, alışık olmadığımız bir sessizlik. Sanki dünya unutmuş burayı. Sahte isimlerle bir odaya yerleştik. “Dürüst bir iş bulacağız,”

Bize bir şeker pancarı tarlasında iş buldum. Zeynep oflayıp pofluyor. Çok yoruluyor, ellerimiz şimdiden nasır tutmuş. Gece onu banyoda buldum. Kapı aralık. Aynaya bakıyor.

“Benden nefret ediyorsun değil mi?” dedi.

“Hayır.” Sonra, ne dediğimi bilmeden ekledim: “Hiçbir yanlış yapmadın.”

Bir şey demedi. Sadece kapıyı kapattı. Ben kapıda kaldım. Kendi yalanımı inandığım gibi söylemiştim. O gece de uyuyamadım. Yatağın ucunda oturup düşündüm: Kendime hep ‘Onun için’ dedim. Karnı doysun diye, üstü başı düzgün olsun diye. Gelgelelim hep kendim için yapmıştım, öfkem, kaybım için. Ne yazık ki, onu da bunu içine çekmiştim. Kendini buna göre şekillendirdi çünkü benim onu görmemi istemişti. Bense hiç göremedim. Ne çocuğu ne duygularını ne de kaybettiğim kadının yankısını.

Şimdi ilk kez sadece hasarı değil, içindeki boşluğu da görüyorum. Her taşını tek tek söküp kendi zehrimle doldurduğum bir boşluk. O ben değil, daha beteri. Benim bahanem vardı: acı, ihanet, yoksulluk. Onunsa nedeni bendim.

O gece, valizimi topladım. Para ve anahtarı bıraktım. Ona bir de not bıraktım, bir adres ve gerçek anneanne ve dedesinin isimleri ile Yozgat’ta yaşadıkları köyü, başka söyleyecek söz bulamadım. Sessizce çıktım. Nefret ettiğimden değil. İlk kez gerçekten sevdiğim için...

Yazan: Bike S. Demirkız

Gökyüzü, haftalardır olağan dışı işaretler veriyordu. Bilim insanları atmosferde anormal enerji dalgalanmaları tespit etmiş, güneşin yaydığı ışınların olağan dışı spektrumlarda titreştiğini fark etmişlerdi. Ancak hiçbiri bu olayların tam olarak ne anlama geldiğini bilmiyordu.

Halk arasında birçok teori dolaşıyordu: Kimileri bunun yaklaşan büyük bir felaketin habercisi olduğunu söylerken, kimileri de yeni bir çağın başlangıcı olduğunu iddia ediyordu. Ama bir şey kesindi, bir şeyler oluyordu.

Melis, İstanbul’da küçük bir antikacı dükkânı işletiyordu. Ama onu diğer insanlardan ayıran bir şey vardı: O, rüyalarında bu anı görmüştü.

Bilinçaltına kazınmış gibi hissettiği anılar, aylarca zihninde yankılanmıştı. Parlak ışıklar, gökyüzünde beliren gemiler, insanların içlerindeki uyanış… Daha önce anlam veremediği bu görüntüler, artık gerçek olmaya başlamıştı.

Bir gece, dükkânını kapattığında boğazın kıyısında durup gökyüzünü izledi. Yıldızlar her zamankinden daha parlak görünüyordu. Derin bir nefes aldı ve içgüdüsel olarak kalbini dinledi.  Bir şey yaklaşıyordu sanki.

***

O gece, dünya değişti.

İnsanlar şehirlerin üzerinde beliren devasa ışık kürelerini gördüklerinde paniğe kapıldılar. Haber kanalları kesintisiz yayın yapıyor, liderler uluslarına sakin olmalarını söylüyorlardı. Ama nasıl sakin olabilirlerdi?  Gök yarılmıştı.

İstanbul Boğazı’nın üzerinde, gümüşi ve ışık saçan bir gemi sessizce süzülüyordu. Ardından, dünyanın dört bir yanında benzer görüntüler ortaya çıkmaya başladı. Londra, Tokyo, New York, Sydney…

Herkes korku ve panik içinde gözlerini gökyüzüne kitlemiş bekliyordu.

Fakat hiçbir saldırı olmadı. Silahlar ateşlenmedi.

İnsanlar, korkularına rağmen, içten içe bu varlıkların düşman olmadığını hissediyordu.

Melis, binlerce insan gibi sahile koşmuştu. Tüm gözler, gökyüzündeki yabancılara çevrilmişti. Sonra, ışık huzmeleri yeryüzüne indi. İçlerinden, insan biçimli ama dünyaya ait olmayan varlıklar çıktı. Uzun, ince bedenleri vardı, gözleri ise yıldızlar gibi parlıyordu. Onlardan biri, Melis’in gözlerinin ta içine baktı.

Tam o anda…

Kalabalığın içinden bir adam, çaresizce feryat etti. “Lütfen! Kızımı kurtarın!”

Herkes ona döndü. Adamın kollarında, hareketsiz yatan küçük bir kız çocuğu vardı. Az evvel bir araba çarpmıştı. Onun ölmek üzere olduğunu anlamak için doktor olmaya gerek yoktu. İnsanlar, gözyaşlarını tutamayarak geri çekildiler.

Uzaylı varlıklar birbirlerine baktılar. Sonra, aralarından biri ileri çıktı. İnce, uzun parmaklarını küçük kızın alnına koydu. Ve o an, zaman durdu.  Gökyüzü mavi bir ışıkla parladı, rüzgâr usulca esti. Hava, şeffaf bir titreşimle doldu. İnsanlar nefeslerini tuttu. Sonunda küçük kız derin bir nefesle, bir anda gözlerini açtı.

Çevresindekiler donup kaldı. Adam hıçkırarak kızını kucakladı, gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. O ana kadar şüpheyle bakan insanlar bile, artık gördüklerine inanmak zorundaydılar. Bu varlıklar bize zarar vermeye gelmemişti. Bizi iyileştirmeye gelmişlerdi.

İnsanlar o gün, yeni bir çağın eşiğinde olduklarını hissetmeye başladılar. Medeniyet olarak uzun süredir bir sınavdan geçiyorlardı. Korkuya, açgözlülüğe, nefrete kapılmışlardı. Görünen o ki hala umut vardı.

Gökyüzündeki varlık, telepatik bir sesle konuştu:

“Sizler bir eşiğe geldiniz. Eski dünyanın zincirlerinden kurtulup ışığa adım atmak üzeresiniz.”

İnsanlar, kalplerinin içinde garip bir huzur hissettiler. Birçoğu, o an ilk defa gerçekten uyanmış olduklarını fark etti.

Melis, gözyaşları içinde gülümsedi. Onlar buradaydı ve insanlığı, yeni bir gerçekliğe geçirmeye gelmişlerdi…

Yazan: Bike S. Demirkız

Binlerce yıl boyunca, kadim kehanet yalnızca fısıltılarla aktarıldı. İnsanlık, bilincin yükselişine hazır olduğu anda, 144.000 seçilmişin uyanacağı ve dünyayı karanlıktan kurtaracağı söyleniyordu. Ama bu yalnızca bir efsane miydi? Yoksa gerçek miydi?

Kaila, kalbinin derinliklerinde bunun bir masal olmadığını biliyordu. O ve diğer seçilmişler, gökyüzüne mühürlenmiş yıldızların çağrısını duyuyordu. Artık zamanı gelmişti.

Dünyanın dört bir yanında, 144.000 savaşçı mühürlerini hissetmeye başladı. Göğüslerinde yanan semboller, kaderlerinin mühürlendiğini gösteriyordu. Onlar, Işık Savaşçıları’ydı ve artık kaçamazlardı.

Gelgelelim her ışığın olduğu yerde, mutlaka bir de gölge vardır. Karanlık Konsey, evrenin dengesini bozmak için son hamlesini yapmaya hazırlanıyordu. Onların amacı, insanlığı sonsuza dek kontrol altına almak ve yükselişin gerçekleşmesini engellemekti.

Savaş kaçınılmazdı ve bu, sıradan bir savaş olmayacaktı.

Kaila, yıllardır kehaneti araştırıyordu. Kadim yazıtlar, 144.000 savaşçının dünyanın dört bir yanında saklandığını ve zamanı geldiğinde birleşeceğini söylüyordu. Ne var ki karanlık güçler de boş durmuyordu.

***

Gecenin sessizliğinde, yıldızlar hiç olmadığı kadar parlak görünüyordu. Gökyüzü, sanki eski bir kehanetin mühürleri tek tek açılıyormuş gibi, renk değiştiriyor, ışık huzmeleri evrenin derinliklerine doğru akıyordu.

Kaila, yıllardır gördüğü rüyanın bu gece yeniden başladığını biliyordu. Rüyasında kendini, devasa bir kristal kubbenin içinde buluyordu. Kubbenin merkezinde, bir enerji alanı içinde dönen, 144.000 fasetaya sahip bir taş yükseliyordu. Moldavit… Yeşil ve kozmik. Taşın her yüzeyi, göklerden gelen bir sembolü içinde barındırıyor ve Kaila, her birini anladığını hissediyordu. Ancak tam dokunacakken rüya sona eriyordu.

Fakat o gece farklıydı.

Uyandığında göğsünde yanık bir sıcaklık hissetti. Aynaya baktığında, göğsünün tam ortasında beliren ışık halkasını gördü. Bir mühür açılmıştı.  Yıllarca süren arayışının yanıtını artık biliyordu: O, 144.000 Işık Savaşçısından biriydi ve şimdi beklediği çağrı gelmişti. Himalayalar’dan gelen bir ses, onu dağlara çağırıyordu. Bu ses, zihninin derinliklerinde yankılanıyordu: “Uyan. Zaman geldi.”

Ertesi sabah, Kaila hiç düşünmeden sırt çantasını topladı ve Tibet’e gitmek üzere yola çıktı.

O sırada, Karanlık Konsey de harekete geçmişti.

Himalayalar’a ulaştığında, içindeki huzur yerini gerginliğe bıraktı. Tapınaklar sessizdi ama havada garip bir enerji vardı.

Tibet’in ücra bir bölgesindeki kutsal tapınak, seçilmişlerin ilk toplanma noktasıydı. Kaila buraya geldiğinde, çoktan diğer savaşçılar da varmıştı.

Hiroshi, onu bekleyen ilk kişiydi. “Kaila,” dedi, o henüz adını söyleyemeden, adamın gözleri alev gibi yanıyordu. “Sen de çağrıldın, değil mi?” Kaila başını salladı, ancak soru sormaya fırsat bulamadan gökyüzü çatladı.

İlk saldırı, Himalayalar’da başlamıştı. Karanlık Konsey’in gölge askerleri, Tibet’in kutsal dağlarında meditasyon yapan seçilmişlere saldırmıştı. Gökyüzü, karanlık alevlerle yanıyordu ama seçilmişler hazırdı.

Onlardan biri olan Hiroshi, ellerini kaldırdı ve hava elementinin gücünü kullanarak devasa bir fırtına yarattı. Karanlık ordu, kasırganın içine çekilirken, Hiroshi gözlerini Kaila’ya çevirdi. “Bu sadece başlangıç,” dedi. “Konsey, bizi yok etmek için her şeyini ortaya koyacak.”

Tapınağın etrafında bir anda karanlığın gölge askerleri belirdi. Kara alevlerle çevriliydiler, gözleri dipsiz kuyular gibi boştu.

Kaila, içgüdüsel olarak elini kaldırdı ve ilk defa ışığını serbest bıraktı. Avuçlarından çıkan mavi enerji dalgaları, gölge askerlerini geriye savurdu. Bu, onun gerçek gücünün uyanış anıydı.

Ne var ki püskürtülen bu ilk saldırının ardından, Dünyanın dört bir yanında savaşlar patlak verdi. Afrika çöllerinde, kadim kabilelerin koruyucuları elementlerin gücünü kullanarak gölge yaratıklara karşı savaştı. Güney Amerika’daki İnka tapınaklarında, seçilmişler ruhsal enerjilerini birleştirerek bir koruma kalkanı oluşturdular ama asıl savaş henüz başlamamıştı.

Tüm seçilmişler, Kadim Kristal Kubbe’ye ulaşmak zorundaydı. Bu kubbe, dünyanın en büyük sırrını saklıyordu: Moldavit Taşı. Bu taş, 144.000 savaşçının enerjisini birleştirerek gezegenin frekansını değiştirecek ve insan bilincini bir üst seviyeye taşıyacaktı.

Bu sırada Karanlık Konsey de boş durmuyordu onların da planları vardı. Eğer onlar Moldavit’i ele geçirirse, bu gücü insanlığı köleleştirmek için kullanabilirlerdi. Zihinleri kontrol edecek, bilinci çürütecek ve dünyayı sonsuza dek karanlığa sürükleyeceklerdi.

Seçilmişler, Moldavit Taşı’na ulaşmak için son bir yolculuğa çıkmak zorundaydı ama bunu yapmak için Konsey’in en güçlü savaşçılarını yenmek zorundaydılar.

***

Son savaş, Kadim Kristal Kubbe’nin önünde başladı.  144.000 savaşçı, dünyadaki her kıtasından toplanarak bir araya gelmişti. Kimi suyun gücünü kontrol ediyordu, kimi ateşi, kimi yıldızların enerjisini…

Ancak Karanlık Konsey’in ordusu da hazırdı.  Gök gürültüsüyle yankılanan savaş çığlıkları, enerjilerin çarpıştığı an, evrenin dokusu sarsıldı.

Kaila, Moldavit Taşı’na ulaşmak için ileri atıldığında, karşısına Karanlık Konsey’in lideri çıktı. O, insanlığın bilinçsiz kalmasını isteyen en güçlü varlıktı.

“Bu gücün insanlara verilmesine izin veremem,” dedi Konsey’in lideri. “Özgürlük, kaosu getirir. İnsanlar, ancak kontrol altında tutulursa var olabilir.”

Ne var ki Kaila, gerçeği biliyordu. “Elinde tuttuğun şey özgürlük değil, kölelik,” dedi ve savaş başladı.  Kaila, göğsündeki mühürden yükselen ışıkla saldırdı. Karanlık Konsey’in lideri, karşılık olarak saf karanlığı serbest bıraktı. Işık ve karanlık çarpıştı, gökyüzü yarıldı.

Bu sırada 144.000 savaşçı, enerjilerini birleştirdi. Mavi enerji dalgaları gökyüzüne yükseldi, kara alevler sönmeye başladı.

Sonunda, Kaila ve diğer savaşçılar Moldavit Taşı’nın önüne geldi. Taşın üzerine ellerini koyduklarında, tüm evrene yayılan bir enerji patlaması gerçekleşti. 144.000 savaşçı bir bütün olmuştu bu sayede Konsey’in gücü sonsuza dek yok oldu.

***

Dünya artık eski dünya değildi. İnsanlık, gerçek potansiyelini hatırlamıştı.  Gökyüzü daha parlaktı, hava daha temizdi. İnsanlar, içlerindeki ışığı hissetmeye başlamıştı. 144.000 savaşçı, görevlerini tamamlamıştı.

Gökyüzüne bakarken, içlerinden bazıları bir şeyi çok iyi biliyordu:

Bu, yalnızca bir başlangıçtı…

(MÖ 1200–800)

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Demir Çağı’nın özellikle başlangıç evresi olan “Karanlık Çağ” (MÖ yaklaşık 1200–800), tarihçilerin hâlâ tam olarak çözemediği en gizemli dönemlerden biridir. Bu dönemde, Doğu Akdeniz ve Yakın Doğu’daki büyük medeniyetler (Hititler, Mikenler, Ugarit, Mısır’ın Yeni Krallığı, vs.) aniden çöker. Ardında yazılı belgelerin azaldığı, şehirlerin yakılıp yıkıldığı, göçlerin ve savaşların arttığı bir “medeniyet çöküşü” dönemi başlar.

Ne Olmuştu? (Klasik Görüşler)

1. Medeniyet Çöküşü:

•         Hitit İmparatorluğu çöktü.

•         Miken Uygarlığı yıkıldı.

•         Ugarit yakıldı.

•         Mısır büyük darbe aldı ama tamamen çökmedi.

•         Yazılı kaynaklar azaldı, okur-yazarlık düştü, ticaret duraksadı.

•         Bu yüzden “karanlık” deniyor: Bilgi yok, kaynak yok, kayıt yok.

Deniz Kavimleri Teorisi

Deniz Kavimleri (Sea Peoples), MÖ 13.-12. yüzyılda Akdeniz’in doğu kıyılarına saldıran ve birçok büyük uygarlığın çökmesine yol açan savaşçı gruplardır. Tam kimlikleri belirsizdir ama çeşitli kaynaklardan bazı isimler bilinir.

En çok bilinen kaynak Mısır firavunu III. Ramses’in Medinet Habu Tapınağı’ndaki yazıtlarıdır (MÖ 1175 civarı). Mısırlılar bu kavimlerle savaşmış ve çoğunu püskürtmüştür.

Bilinen Deniz Kavmi Grupları:

Deniz Kavimleri Neden Ortaya Çıktı?

Bilim insanları birkaç teori öne sürer:

•         İklim Değişikliği ve Kuraklık: Tarım sistemlerinin çökmesine yol açmış olabilir.

•         Depremler: Bazı şehirlerin yıkımında doğal afetlerin payı olabilir.

•         Savaşlar ve İç Karışıklıklar: Büyük imparatorlukların zayıflaması sonucu fırsatçı saldırılar artmış olabilir.

•         Göç Dalgaları: Kavimler arasında zincirleme göç ve nüfus baskısı yaratmış olabilir.

•         Teknoloji Değişimi: Demir silahların yayılması, eski orduların zayıf kalmasına yol açmış olabilir.

Etkileri:

•         Anadolu: Hititler çöktü, sonrasında “Geç Hitit şehir devletleri” dönemi başladı.

•         Yunanistan: Miken Uygarlığı çöktü, yazı (Linear B) kayboldu, Yunan Karanlık Çağ başladı.

•         Levant: Ugarit gibi önemli liman şehirleri yıkıldı.

•         Mısır: III. Ramses’in zaferine rağmen, Mısır eski gücünü kaybetmeye başladı.

•         Yeni Güçlerin Doğuşu: Aramiler, Filistîler, İsrailoğulları gibi yeni topluluklar bu çöküş sonrası güç kazandı.

Gizemler:

•         Deniz Kavimleri gerçekten birleşik bir güç müydü, yoksa farklı zamanlarda göç eden, yağmalayan topluluklar mıydı?

•         Bazılarına göre bu kavimler, Truva Savaşı ve Homeros’un epiklerinde anlatılan olaylarla ilişkilendirilebilir.

•         Bazı kuramlar, Atlantis efsanelerini bile bu dönemle ilişkilendirilir.

•         En yaygın teoridir. Mısır kaynaklarında MÖ 1200’lerde Ege ve Anadolu’dan gelen “yıkıcı göçebe gruplardan” söz edilir.

•         Kim oldukları tam bilinmez: Traklar? Proto-Fenikeliler? Mikenler mi çöktü, yoksa onlar mı saldırdı?

•         Belki de sadece göçmen değil, mülteci ve yağmacı karışımıydılar.

2. İklim Krizi ve Kuraklık

•         Anadolu, Yunanistan ve Levant’ta büyük kuraklık ve kıtlık izleri bulundu.

•         Tarım çöktü, halk göç etti, devletler aç kaldı ve iç karışıklık başladı.

•         Arkeolojik toprak örnekleri (pollen analizleri) bu dönemde iklimde ciddi değişiklikler olduğunu gösteriyor.

3. Sosyo-Politik Çöküş

•         Merkezileşmiş saray ekonomileri çöktü.

•         Yerel halklar ayaklandı veya sistemin çökmesiyle serbest kaldı.

•         Yeni bir sosyal düzen ve yerelleşme başladı.

Alternatif bakış açısı: Belki de bu “karanlık” dönem, aslında halkların özgürleştiği ve merkezî otoritelerin yıkılıp daha eşitlikçi toplumlara yol açtığı bir geçiş dönemiydi.

4. Teknolojik Değişim ve Demirin Yükselişi

•         Tunç silahlar için kalay gerekir; kalay ticareti çökünce tunç üretimi çöktü.

•         Demir, daha bol ve erişilebilir oldu.

•         Yeni teknolojiler küçük toplulukların da savaşçı güç kazanmasını sağladı.

Amaçsal teori: Bu dönüşüm sadece tesadüfi değil, bazı gruplar bunu bilerek kullanmış olabilir.

5. Göçler ve Etno-Kültürel Karışım

•         Bu dönemden sonra ortaya çıkan halklar (örneğin Frigler, Dorlar, İsrailoğulları) daha önce var olmayan veya az bilinen gruplar.

•         Belki de bu göçler, yeni etnik kimliklerin doğuşuna neden oldu.

•         Yani, “karanlık” dedikleri şey aslında yeniden doğum sancısıydı.

Alternatif ve Spekülatif Teoriler

1. Atlantis ve Kayıp Medeniyetler

•         Bazı “alternatif” teorisyenler, bu çöküşün daha önceki bir gelişmiş uygarlığın sonu olduğunu ileri sürer (örneğin Mikenliler aslında Atlantislilerdi gibi).

•         Graham Hancock gibi yazarlar bu dönemi küresel bir hafıza kaybı olarak görür.

2. Küresel Felaket (Volkan – Meteor)

•         Santorini’nin patlaması bir domino etkisi yaratmış olabilir.

•         Dünya dışı etki (göktaşı, atmosferik değişim) teorileri var ama güçlü delil henüz yok.

3. Uzaylı Atalar / Antik Astronot Teorisi

Bu teoriye göre:

•         Demir Çağı’ndan önceki yüksek medeniyetlerin (Hititler, Mikenler, Mısır, vs.) bilgi kaynakları dünya dışı varlıklardan gelmiş olabilir.

•         MÖ 1200 civarındaki çöküş, bu varlıkların dünya ile bağlantılarını kesmesi veya yeryüzünü terk etmesiyle gerçekleşti.

•         Bu görüş, özellikle Sümer, Mısır ve Mezopotamya metinlerindeki “göksel tanrılar”, “gök gemileri” ve “tanrıların savaşı” gibi anlatılara dayandırılır.

4. İsrailoğulları ve Tarihsel Değişimin Rolü

Bazı teorilere göre:

•         MÖ 1200 civarında, İsrailoğulları Kenan topraklarına girdiklerinde bölgenin mevcut yapısını ciddi biçimde değiştirdi.

•         Bu süreçteki “çöküş”, eski politeist medeniyetlerin sonu ve tek tanrılı inanç sistemlerinin doğuşunun bir sonucu olabilir.

•         Yahudi kutsal metinleri, bu dönemdeki sosyal devrimi mitolojik bir anlatı şeklinde yansıtmış olabilir (örneğin, Kenan halklarına karşı savaşlar, put kırma, vs.)

İlginç bir alt tez:

•         İsrailoğulları aslında Mısır kökenli değil, Kenanlı köylülerdi. Üst sınıfa karşı bir sınıf devrimi yaptılar.

5. Ezoterik / Gnostik Yorumlar

Bu görüşlere göre:

•         Bronz Çağı, bir “Altın Çağ”ın son halkasıydı. Ruhsal bilgeliğin merkezde olduğu bir dönem sona erdi.

•         Demir Çağı ise “Kali Yuga”, yani evrensel çöküşün başladığı dönemdir.

•         Çöküş, insanın içsel bağını kaybetmesiyle oldu. Bilgelik tapınakları yıkıldı, yazı unutuldu, mitler karanlığa gömüldü.

Gnostik ve okült geleneklerde, bu çağ dönüşümleri ruhsal döngüler olarak görülür.

6. Genetik ve Kültürel Manipülasyon Teorileri

Bazı daha radikal görüşlere göre:

•         MÖ 1200 çöküşü, genetik müdahale veya kültürel mühendislik projeleri sonucunda oldu.

•         Egemen sınıflar, halkın kültürel hafızasını sıfırladı. Dinler, alfabeler, diller yeniden kodlandı.

•         “Yazılı kaynakların kaybı”, aslında bir bilgi sıfırlama operasyonuydu.

Bu teoriler daha çok distopik tarih yazımı içinde yer alır.

7. Atlantis – Mu – Lemurya Bağlantısı

Alternatif mitolojilerde:

•         Bronz Çağı medeniyetleri, Atlantis gibi kayıp uygarlıkların mirasçılarıydı.

•         Bu uygarlıkların son kalıntıları Hititler, Mikenler, Mısır’dı.

•         MÖ 1200 civarındaki çöküş, bu “ezoterik zincirin” tamamen kopuşu oldu.

8. Bilinç Sıçraması ve Arketipsel Geçişler

Carl Jung’un arketip kuramından ilhamla:

•         Bu dönem, kolektif bilinçte bir geçiştir.

•         “Savaş Tanrısı” çağından “Bilgelik Tanrısı” çağına geçiş sancılı olmuştur.

•         Tanrılar yok olmadı, arkaik bilinçten modern bilince gömüldü.

Joseph Campbell tarzı yorumlara göre bu bir kahramanın inişiydi: Dünya karanlığa battı ama mitler bu karanlıkta yeniden doğdu.

9. Zecharia Sitchin (Anunnakiler ve Tarihin Yeniden Yazımı)

Ana Tezi:

•         Sitchin’e göre dünya dışı varlıklar olan Anunnakiler, Sümerlerden önce dünyaya geldiler (yaklaşık MÖ 450,000).

•         Bu varlıklar insan genetiğiyle oynayarak homo sapiens’i yarattılar.

•         Bir dönem insanlarla birlikte yaşadılar, onlara bilgi verdiler. Sonra bir felaket (belki de tufan veya savaş) sonucu çekildiler.

Demir Çağı ile Bağlantısı:

•         Sitchin, Demir Çağı Çöküşü’nden doğrudan bahsetmese de MÖ 12000 - 1000 arasındaki “tanrıların terk edişi”, onun sisteminde bir epistemolojik çöküş (bilginin kaybı) olarak görülür.

•         Enki ve Bilgeliğin Tabletleri gibi metinlerde, “tanrısal bilgi merkezlerinin yıkıldığı” anlatılır.

•         Ona göre bu bilgi merkezlerinin (ör. Sippur, Eridu) yıkılması ile eski dünyanın düzeni çökmüştür.

•         Yani “karanlık çağ”, bilgiyi verenlerin gitmesiyle oluşmuş bir arınma veya sıfırlama dönemidir.

“Tanrıların dönemi sona erdiğinde, insanlar neye taptıklarını bilemez hale geldiler. Bilgiler rahiplerin ellerinden alındı.” — The Lost Book of Enki, Sitchin

10. David Icke (Kontrol, Sıfırlama ve Bilgi Silme)

Ana Tezi:

•         Dünya tarihinin büyük kısmı, gizli bir elitin (reptilian/hibrid varlıklar) kontrolü altındadır.

•         Bu varlıklar insan bilincini bastırmak ve gerçek tarihsel bilgileri yok etmek için kültürel sıfırlamalar yaparlar.

•         En büyük sıfırlamalardan biri, Bronz Çağı’nın sonundaki bilgi kaybıdır.

Karanlık Çağ Yorumu:

•         MÖ 1200 civarı, eski bilgeliğin sistematik olarak yok edildiği bir zamandır.

•         Savaşlar, göçler ve istila gibi görünen olaylar aslında bilinçli müdahalelerdir – uygarlıkların hafızasını silmek için.

•         Bu dönemde:

•         Eski diller kaybolur.

•         Mitler yeniden yazılır.

•         Tanrılar şeytanlaştırılır.

•         Tapınaklar yıkılır, yeni inanç sistemleri kurulur.

“Tarihin bu döneminde ‘tanrıların sesi’ susturulmuş ve yerine korku üzerinden kontrol edilen sistemler kurulmuştur.” — The Biggest Secret, Icke

11. The Bible Unearthed (Arkeolojik Sessizlik ve Kutsal Tarihin Kurgulanışı)

Israel Finkelstein & Neil Asher Silberman bu kitabında çok sağlam bir soruyu gündeme getiriyor:

“Neden MÖ 1200-1000 arasında neredeyse hiçbir yazılı kayıt yok? Halbuki o çağda yazı vardı!”

•         Bu dönem, İsrailoğulları’nın göçebe yaşamdan yerleşik yaşama geçtiği, eski şehir devletlerinin çöktüğü, yeni sosyal yapılar kurulduğu bir süreçtir.

•         Dinî anlatılar, bu boşluk dönemini epik anlatılarla örter (örneğin Musa’nın Mısır’dan çıkışı, Kenan’ın fethi vb).

•         Arkeolojik olarak bu anlatıların çoğu gerçekle örtüşmez ama eski inançların yerini almak için yaratılmış olabilirler.

Bu da şu soruyu doğurur:

Bu boşluk neden var? Ya da daha doğrusu, neden bilinçli olarak bırakılmış olabilir?

Finkelstein bu konuda çok açık olmasa da “yeni bir ideolojik düzen kurulurken, önceki anlatılar bastırılır” fikrini kabul eder. Yani bu bir tür “soft reset”tir.

12. “Kayıp Bilginin Gömülmesi” Görüşü

Bu fikir birçok ezoterik araştırmacı tarafından desteklenir:

•         “Boşluk” aslında bilgilerin silinmesinden değil, bilerek gömülmesinden kaynaklanır.

•         Bilge sınıf (rahipler, şamanlar, yazmanlar), medeniyetin yıkıldığını fark edince bilgileri saklamış, tapınak metinlerini gizlemiştir.

•         Bu bilgi bazı gizli gelenekler içinde aktarılmış olabilir: Hermetik bilgi, Kabalistik öğreti, Gnostik metinler…

Sonuç:

Bu kadar çok teori olması, dönemin gerçekten “karanlık” olduğunu değil; kolektif hafızada açılmış dev bir boşluk olduğunu gösteriyor. O boşluğu, tarihçiler belgelerle; düşünürler sezgilerle, ezoterikler mitlerle dolduruyor.

Bu “karanlık çağ”, belki de sadece bizim ışığımızın yetmediği bir çağ. Belki göçler, belki kuraklık, belki sınıfsal devrimler, belki de hepsi birden. Ama kesin olan bir şey var: Bu çöküş, yeni dünyanın temelini attı.

Kaynaklar

•         Eric H. Cline – 1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed

•         Guy D. Middleton – Understanding Collapse

•         Robert Drews – The End of the Bronze Age

•         David Kaniewski et al. – Nature makaleleri

•         Cambridge Ancient History – Cilt III, Bölüm 1

•         Pollen ve karbon 14 analizlerine dayanan makaleler (Nature, Science, Journal of Archaeological Science)

•         Graham Hancock – Magicians of the Gods

•         Erich von Däniken – Tanrıların Arabaları

•         Zecharia Sitchin – 12. Gezegen (Anunnakiler teorisi)

•         René Guénon – The Crisis of the Modern World

•         Julius Evola – Revolt Against the Modern World   

•         Michael Tsarion – Atlantis, Alien Visitation, and Genetic Manipulation

•         David Icke

•         Helena Blavatsky – Gizli Doktrin

•         James Churchward – Mu’nun Kutsal Kitapları

Yazan: Bike S. Demirkız

Televizyon açık ama kimse dikkat etmiyordu.

Haber spikerinin sesi, odanın köşesinde unutulmuş bir radyo gibi arka planda yankılanıyordu:

“İstanbul’da son aylarda kaybolan gençlerin sayısı artıyor. Polis yetkilileri olaylar arasında bağlantı olup olmadığını araştırırken, aileler endişeli bekleyişini sürdürüyor. Son olarak dün gece 19 yaşındaki üniversite öğrencisi…”

Efe, kanepeye yayılmış, telefonunu karıştırıyordu. Haberleri pek umursamıyordu. Gençlerin kaybolması korkunçtu, evet, ama her büyük şehirde böyle şeyler oluyordu.

Tam o sırada kapıya biri vurdu.

Efe yerinden kalkıp kapıyı açtığında, karşısında kimseyi göremedi. Ama yere bırakılmış, üzerinde yalnızca ismi yazılı olan siyah bir zarf vardı.

Zarfın içinde zarif, parlak bir davetiye duruyordu. Üzerinde yalnızca şu kelimeler yazıyordu:

“Gölge Mekân – Seçilmişler Kulübü”

Ve altında bir not:

“Sadece en özel olanlar içeri alınır. Bu ayrıcalığı hak ettiğin için tebrikler.”

Efe, içindeki heyecanı bastırmaya çalışsa da kalbi deli gibi atıyordu. Şehrin en gizemli, en ulaşılmaz eğlence kulübü olan Gölge Mekân’dan davetiye almak, birçok insanın hayal bile edemeyeceği bir ayrıcalıktı.

Hikâyeler dilden dile dolaşıyordu. Sadece seçilmişler içeri alınırdı. Oraya gitmek, adeta başka bir dünyaya geçiş yapmak gibiydi.

Bu yüzden, geceye özen göstermek gerekiyordu. Kusursuz olmalıydılar.

Efe ve arkadaşları, haftalardır bu anı bekliyordu. Davetiyeler ellerine geçtiği an soluğu Nişantaşı’nda almış, en şık gece kıyafetlerini satın almışlardı. Kadife ceketler, taşlı elbiseler, pahalı aksesuarlar… Bu geceye layık olmak zorundaydılar.

Bir limuzin kiraladılar. Sıradan insanlar gibi gidemezlerdi. Seçilmişler gibi hissetmeliydiler.

Ve şimdi, İstanbul’un arka sokaklarından birinde, eski bir Bizans kilisesinin önünde duruyorlardı.

Görünürde hiçbir şey yoktu. Eski taş duvarlar, rutubetli bir koku… Ama davetiyelerini gösterdiklerinde, önlerinde bir kapı açıldı.

Efe, Aslı, Cihan ve Ece göz kamaştırıcı kıyafetleri içinde heyecanla kapıya yaklaştı.

İçeri girdiklerinde nefesleri kesildi.

Burası… bir rüya gibiydi.

Göz alıcı kristal avizeler tavandan sarkıyordu. Tavana yansıyan ışıklar, gökyüzünde dans eden yıldızlar gibi süzülüyordu. Duvarlarda altın varaklı süslemeler, gotik vitraylar ve esrarengiz semboller vardı. Zemin mermerdi, ama üzerine basıldığında sanki dalgalanan suyun üzerinde yürüyormuşsunuz gibi bir his veriyordu.

Ve müzik… Müzik insanın kanına işliyordu.

Orkestradan yükselen tınılar adeta büyüleyiciydi. Sadece kulaklarında değil, damarlarında hissediyorlardı.

Garsonlar ellerinde içki tepsileriyle süzülerek dolaşıyor, misafirlerin kadehlerini asla boş bırakmıyordu. İnsanlar kahkahalar atıyor, göz kamaştırıcı kıyafetleri içinde dans ediyordu.

Efe etrafına bakındı. Burası nasıl gizli kalabiliyordu?

Davet edilen hiç kimse buradan bahsetmemişti. Nasıl olurdu?

Ama şimdi buradaydı. Gölge Mekân gerçekti. Ve o, seçilmişler arasındaydı.

Ne var ki sadece birkaç saat sonra, Efe bir şeylerin ters gittiğine dair bir hisse kapıldı. Efe’nin arkadaşları çoktan kendilerini eğlenceye kaptırmıştı. Kadehler havada çarpışıyor, kahkahalar yankılanıyordu.

Ancak Efe, fazla içmeyi sevmezdi. Birkaç yudum aldıktan sonra kadehini bir kenara koymuştu.

Ve işte o zaman fark etti.

Bir şeyler… yanlıştı.

İlk başta anlam veremedi. Etrafındaki herkes çok mutlu görünüyordu. Ancak onları biraz daha dikkatle izlediğinde, kahkahaların biraz fazla yüksek olduğunu fark etti.

Gözler… fazla parlak.

Hareketler… hafifçe gecikmeli, sanki yavaş çekimdeymiş gibi.

Bir kadına doğru döndü. Tam gözlerinin içine baktı. Ve ürperdi.

Gözleri… insan gözleri gibi değildi. Bir an için… içinde yansıyan başka bir şey gördü. Sanki gözlerinin ardında… bir boşluk vardı.

Efe hızla nefes aldı ve kafasını çevirdi. Kalbi hızlanmıştı. Bütün bunlar… sadece içkiden mi kaynaklanıyordu?

Cihan, sanki bir döngüye girmişti. Aynı cümleyi birkaç kez tekrar ettiğini fark etti.

“Burası harika değil mi?”

“Burası harika değil mi?”

Efe ürperdi. Onunla konuşan Cihan değil gibiydi.

Saatler ilerledikçe, Efe’nin huzursuzluğu arttı.

Arkadaşları ne kadar içerse içsin, hiç sarhoş olmuyorlardı. Ama hareketleri giderek daha mekanikleşiyordu.

Ece’nin gülümsemesi… donuktu.

Aslı’nın dansı… garip bir ritimde takılıp kalmış gibiydi.

Efe, bir adamın oturduğu masaya baktı. Adamın gözleri yarı kapalıydı ama yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.

Başını kaldırıp elindeki bardağa baktı. İçki berraktı ama… sanki hafif dalgalanıyordu. Bir şey vardı bunda.

Burası… sadece bir eğlence mekânı değildi.

Sonra sahnedeki müzik değişti. Ve mekân titredi.

Bütün insanlar bir anlığına dondu. Sanki görünmez bir akıntıya kapılmış gibiydiler.

Ve işte o an, Efe korkunç gerçeği gördü.

Gözleri sahnenin yanındaki aynaya takıldı.

Ama orada… kendisi dışında kimse yansımıyordu.

Arkadaşlarının, diğer misafirlerin… hiçbirinin aynada yansıması yoktu.

Tüm mekân… bir kapan gibiydi.

İnsanlar sadece dans etmiyordu. Enerjileri çekiliyordu sanki.

İç güdüsel olarak arkadaşlarına dönüp baktı Ece’nin gülüşü solmuştu. Aslı’nın gözleri cam gibiydi. Cihan ise… neredeyse hareketsizdi. Onlar artık burada değildi sanki.

Efe’nin içini korkunç bir panik kapladı. Buradan çıkmalıydı. Kapıya doğru yöneldi. Ancak orada artık bir kapı yoktu.

Ve işte o zaman anladı. Burası, bir daha çıkamayacağı bir yerdi.

Efe’nin nefesi hızlandı. Buradan çıkmalıydı.

Bulunduğu yerin duvarları, girdiği salon değildi artık. Etrafındaki büyülü dekor kaybolmuş, yerine eski bir mahzenin karanlık taş duvarları gelmişti.

Arkadaşlarına dönüp bağırdı.

“Aslı! Cihan! Hemen buradan çıkmalıyız!”

Ama… gözlerini bile kırpmıyorlardı.

Ece’nin ağzından sessizce birkaç kelime süzüldü.

“Biz zaten buradayız…”

Ve işte o an, müziğin büyüsüne kapılmamış tek kişinin kendisi olduğunu anladı.

Buradan çıkmalıydı. Hemen.

Son gücüyle duvara vurdu, bağırdı, yardım istedi.

Ve tam umudunu kaybetmek üzereyken… her şey bir anda karardı.

Efe gözlerini açtığında, soğuk taş zeminde yatıyordu. Etrafına baktı.

Mekân… yoktu.

Eski Bizans kilisesinin arka bahçesinde, harap olmuş taş duvarların arasında yatıyordu.

Ece? Cihan? Aslı? Hiçbiri burada değildi.

Titreyerek ayağa kalktı. Dün gece yaşananları hatırlıyordu. Bütün detaylarıyla.

Polise gitti. Anlattı.

Ama… kimse ona inanmadı. Hatta kayıp arkadaşları konusunda suçlandı.

“Orada hiç Gölge Mekân diye bir yer olmadı.” Diyorlardı.

Haritalara tekrar tekrar baktı. İnterneti araştırdı. Gölge Mekân hakkında anlatılanları tekrar tekrar okudu. Ancak gerçekten orada bulunmuş orayı kendi gözleri ile görmüş kimseye rastlamadı.

O sokağa birçok kez gitti.

Ama orada yalnızca sıradan, harabe bir kilise ve eski apartmanlar vardı. Sanki mekân hiç var olmamıştı. Sanki arkadaşları hiç var olmamıştı.  Sanki her şey… sadece bir hayaldi.

Ama Efe biliyordu.

Gerçekti.

Ve biliyordu ki… onlar hâlâ oradaydı…

İnfaz memurum zincirimi sertçe çekiyor. Boynumda ani bir acı, gözlerim kısılıyor. Dişlerimi gösterip hırlıyorum. Görkemli azı dişlerimi gören adam ürküyor, korkusu suratının rengi boş beyaz kâğıda dönüyor. Sonra zincirin ve silahın kimin elinde olduğunu hatırlayıp kendine çeki düzen veriyor.

“Hop, dikkat et elma kurdu,” diyor. Sesi kalın ama titrek. “Yoksa bir sonraki öğünün kuburdan içeceğin su olur ancak. Çeneni telle bağlatırım.”

Burnumdan küçümseyici bir ses çıkarıyorum. “Hadi canım, hangimiz “Kırmızı Başlıklı Kız” okurken tir tir titriyor. sen de biliyorsun, ben de.”

Yüzü geriliyor, dudakları çizgi gibi büzülüyor. Elini kemerindeki copuna atıyor.

“Bu kadar yeter, memur bey,” diyor yeni bir ses. “Müvekkilimin haklarını daha fazla ihlal etmeden işinizi yapar mısınız, lütfen?”

Başımı çeviriyorum. Masanın başında bir adam oturuyor. Oda loş; tavanın ortasındaki titrek floresan lambanın zayıf ışığında zor seçiliyor ama neyse ki benim gözüm keskindir. Adam kısacık, ayakları yerden kesilmiş adeta. Üzerinde takım elbise, saçı jöleyle soldan sağa taranmış özenle kelini saklıyor, ya da sakladığını sanıyor. Surat… bildiğin Muşmula gibi, çöldeki taşlar gibi buruş buruş, dudağının üstünde ince bir bıyık. Üstünde pahalı parfüm, ipek kravat ve… saman gibi bayat bir koku var.

Ama asıl dikkatimi çeken şey: Korkmuyor. Hiç ama hiç korkmuyor. Yani benim gibilerden. Ya salak… ya da daha tehlikeli.

Memur zinciri yere sabitliyor, bana masanın öbür ucuna kadar hareket alanı bırakıyor. Kilidi “klik” diye kapatıyor, sonra duvara çekilip dikiliyor.

Adamın gözleri küçük, koyu renkli ve tel çerçeveli gözlüğün arkasından, memura dönüyor. “Bizi yalnız bırakır mısınız lütfen?”

“İyi bir fikir değil beyim,” diyor gardiyan, bana işaret ederek. “Bu canavarı tanıyor musun sen?”

“Elbette tanıyorum,” diyor adam, sesi çatlak ama kesin. “Ancak avukat–müvekkil görüşmesi özel bir haktır. Tekrar söylemek zorunda mıyım?”

Memur burnundan soluyarak çıkıyor. Kapıyı öyle bir çarpıyor ki duvar sarsılıyor. Kilidin sesi de net: klik.

Ben zincir gerildiğince esneyip tüylerimi kabartıyorum. “Müvekkil mi? Çok komik. Ben avukat tutmadım ki.”

Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme. “Tutmadınız. Henüz. Ama söylediklerimi duyunca tutmak isteyeceksiniz.”

“Niyeymiş o?”

“Çünkü sizi hapisten kurtarabilirim.”

Kulaklarım ister istemez dikiliyor. Burun kıvırıp dalga geçer gibi soruyorum: “İyi de ellerindeki dosya sağlam. Ben de inkâr etmiyorum zaten.”

“İşte tam da bu yüzden benimle çalışmalısınız.” Yağ gibi sırıtan bir gülümseme yayılıyor suratına. “İzin verin kendimi tanıtayım.” Masaya zarifçe bir kart bırakıyor.

Kartı okuyorum:

R. Bey – Avukat. Yanlış Yargılananların Müdafi.

Kartın ortasında dönen bir çark, altın varakla parlatılmış.

“‘R’ neyin kısaltması?” diye soracakken elini kaldırıyor.

“Adı soyadı ilişkisine gerek yok. Şimdilik R Bey diyelim.” Dişlerinin bazısı altından; sırıttıkça midem bulanıyor.

“İyi,” diyorum kulaklarımı oynatarak. “Avukatsın yani. Eskiden ne iş yapardın?”

“Müteahhittim epeyce zahmetliydi. Yeni mesleğim daha kazançlı, hem etik olarak da pek farkı yok. Bu arada, sizi nasıl hitap edeyim?”

Omuz silkiyorum, yıllar içinde öğrendiğim insansı bir hareket. “Çoğu kişi beni görünce sadece ‘Kurt!’ diye bağırıp kaçıyor.”

“O zaman basitçe Bay Kurt diyelim.”

“Ne fark eder…”

R Bey, sandalyeye iyice yerleşiyor. “Kamuya açık belgelerden davanızı biliyorum. Ama belki kendi hikâyenizi anlatmak istersiniz?”

Gerçekten gülüyorum. “Benim hikâyem mi? Kimse merak etmez onu. Herkesin tek bildiği şey: Kurt kötüdür. Hikâye böyle yazılmış çünkü.”

“Yani suçlamaları reddetmiyorsunuz?”

“Yani… hayır. Neyse dedilerse, hepsini yaptım.”

Gözlüğünü çıkarıyor, bir mendille silmeye başlıyor. “Sana emanet edilen kuzudan bir daha haber alınamamış?”

Yüzümü buruşturuyorum. “Evet… Emanet edenlerin bunu bilmesi gerekirdi.”

“Üç çalışkan domuzun evini yıktığınız doğru mu?”

“E, inşaat yönetmeliğine uysalardı yıkılmazdı. Hem sonra beni diri diri yakmaya çalıştılar. Kuyruğum hâlâ düzgün çıkmadı.”

“Bir genç kızı ve büyükannesini yediğiniz de doğru mu?”

Gülüyorum. “Bir de kedisi vardı. Kimse o kısmı hatırlamaz. Ama ormanın kenarında midemi kesip taş doldurdular, üç ameliyat, altı ay plastik boyunluk… O oduncuyu bulursam, menüde ilk o olacak.”

Gözlüklerini takıyor. Tek kaşı kalkık. “Görünüşe bakılırsa, suçlusunuz. Kanıtlar sağlam. Zincire vurulmuş haliniz ortada.”

Dudaklarımı gerip sırıtıyorum. Ya da hırlıyorum. Ben bile bazen ayırt edemiyorum. “Dedim ya. Ben kötüyüm. Hep kötü oldum. Hikâyenin sonunda hep ben kaybederim. Ders verilecek karakter benim. Hikâyenin ‘ahlâkı’ buymuş.”

“Peki ya hikâyenin sonu böyle olmak zorunda değilse?” diyor R Bey.

Başımı yana eğiyorum. “Nasıl yani?”

“Benim işim sizi masum göstermek değil, Bay Kurt. Sizi kurban gibi göstermek.”

“Şaka yapıyorsun?”

“Hayır. Geçmişinizi ön plana çıkaracağız. Zor bir çocukluk, toplumun önyargıları… Siz sadece ‘tehlikeli’ diye etiketlendiniz. Oysa bu ayrımcılık.”

“Vay arkadaş…” Gerçekten donup kalıyorum. Hiç böyle düşünmemiştim.

“Eşiniz, yavrularınız, bir sürünüz var mı? Size bağlı olan?”

“Yok. Hep yalnızdım ben.”

“İşte tam da bu! Medyaya çıkacaksınız. Evlilik programlarına katılacaksınız. Kader mahkumuyum diye anlatacaksınız.  Sosyal Medya’da sesinizi duyuracağız. Trajik geçmiş, gözyaşları, toplumun acımasızlığı… Ben bu işin uzmanıyım. Kitap anlaşmaları, televizyon röportajları, siz de huzurlu bir ormana yerleşirsiniz artık. Ben de… kazançtan yüzde elli alırım ve bazen de işte değerli dostlar için birkaç rica…”

O an midem bulanıyor. Hikâye satmak. Mağdur numarası yapmak. Gerçek beni inkâr etmek. Zayıf, acındırılan biri gibi görünmek. Sonra birilerinin maşasına dönüşmek…

“Tüm bunlar… koca bir yalan gibi geliyor bana.”

“Hiç yalan söylemediniz mi?” Sesi küçümseyici. “Yaşlı kadını taklit etmek? Pek dürüst bir davranış değildi, değil mi?”

Hırlıyorum. “Ben buna avcılık derim. Kurnazlık. Strateji.”

“Gelin, uzatmayalım,” diyor. Çantasını açıyor. Altın kaplama bir dolma kalem çıkarıyor. “Bu evrakları imzalayın, mağdur olmaya başlayalım.”

Mağdur. Ben mi?

Ben bir kurdum. Bir yırtıcı. Yaratılışım bu.  Kendi tercihimle kötülüğü seçtim. Ve bunu ancak yakalanınca sorguladım. Ama şimdi… bu adamın sunduğu şey daha bile kirli. Kendim olmamı inkâr etmemi istiyor. Hikâyemi satmamı istiyor. Halbuki o benden daha beter ama ben onun gibi biri olmak istemiyorum.

“Sana şunu net olarak söyleyeyim,” dişlerimi göstererek. “Ben bir kötüyüm. Bunun farkındayım, kabul ediyorum. Cezam neyse çekerim.”

R Bey yüzünü buruşturuyor. “Bay Kurt, mantıklı olun…”

“Bence çıkış yolunu aramaya başla, R Bey. Ya hemen burayı terk edersin… ya da seni yutarım. Seçim senin.”

“Ama Bay Kurt beni son bir dinleyin…”

Masaya doğru saldırıyorum, zincir geriliyor, pençelerim masaya iniyor ve…

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Talimatları Kimse Yüksek Sesle Söylemezdi.

Fark etmezdiniz… Eğer aramıyorsanız. Zaten mesele de buydu.

Dikiş grubumuzdaki hanımlar gayet netti bu konuda: “Gün batımından sonra, fırının iki sokak ötesine yürü. Işığı yanmayan lambayı bul. Oradan sap, o karanlık sokağa gir.” Fısıltıyla söylerlerdi bunu, “Taş merdivenleri göreceksin, yosun tutmuş olur. Aşağı in. Koridor karanlık olacak. Soldaki yeşil çift kanat kapı. Orada yaşıyor.”

Kapı, Mardin tarzı eski han kapılarına benziyordu, tıpkı kocamın metresi gibi ama dökülmüş, yorgun. Eskiden zümrüt yeşili olduğu belliydi. O güzelim boyanın yarısı artık taş zemine düşmüş, pul pul birikmişti. Kapıyı çalmayı düşündüm. Sonra gereksiz bir cesaretle paslı tunç kulpu çevirdim. Kapı kolayca açıldı. Ufak bir çan çaldı ve sesi taş duvarlarda yankılandı.

“Hoş geldin”.

Resimlerinde iğrenç biri gibi görünüyordu, ürkütücü. Zamanın ve günahın çürüttüğü bir kadın örneği. Ama karşımda dururken, insanın gözünü alamayacağı bir güzelliği vardı. Yaşlanmıştı, evet. Ama yok olmamıştı.

“İçeri gel tatlım, çekinme. Halkın sandığı gibi değilimdir ben. Isırmam mesela. Ama bu evdeki başka şeyler için aynı şeyi söyleyemem.”

Sesi rüzgâr çanına benziyordu. Tatlı, titreşen, ama cümlelerin ardındaki kayalıkları çatlatan bir dalgaydı sanki. Fazla uzun kalırsam beni sürükleyip denize çeker mi diye geçirdim içimden. Ama belki de o sadece erkekleri etkiliyordu, efsanelerdeki gibi.

“Otur canım, evet, tam orası iyi. Çay ister misin? Gece gece demlenir mi deme, ben bayılırım gece çayına. Belki sen daha terbiyeli büyütülmüşsündür, kim bilir. Al bakalım.

Fincan sıcaktı ama yakıcı değildi. Ellerim titriyordu uzanırken, ama o bunu fark etti mi, hiçbir şey demedi. Gözlerim, karanlık sokaktan bu loş, sıcak odaya geçerken biraz zaman istedi.

Dekorasyon konusunda yetenekli olduğu söylenemezdi. Duvarlar çıplaktı, yalnızca sararmış gazete küpürleri asılıydı. Bir zamanlar adı bile geçmemiş başarılarının anıları. Arkasındaki köşeyi ayıran püsküllü solmuş mavi bir perde vardı. Raflar rastgele boyanmıştı; üzerlerinde kitaplar ve… gözümün fazla odaklanmak istemediği şişeler, kutular, garip objeler. Koleksiyonları yüzünden büyücü diyorlardı ona. Ama halk zaten ona çok daha renkli isimler takmıştı.

En değerli eşyası, ince bileğine gevşekçe takılmış, ağır ve süslü bir altın saatti. Sokakta, bir erkeğin kolundan göz kırpsa, bir yankesicinin günü şenlenirdi. Baktığımı fark etti ve hafifçe gülümseyerek, kolunu havaya kaldırdı. “Güzel değil mi? İlk kocamındı bu saat. Ölümünün onuncu yılında, parçalayacağım. Altınını eritip kendime bir kolye yaptıracağım. Bir armağan hak ettim ondan, öyle değil mi?”

Gülüşü rahatsız ediciydi ama korkmadım. Belki fazla meraklıydım. Başsağlığı diledim hafifçe.

“Ah, o adamın öldüğüne üzülme canım. Yaptığı en hayırlı şey, beni bu hayır işine yönlendirmesi oldu. Eskiden şarkıcıydım ben. Bir assolist. Erkekler akın akın gelirlerdi beni dinlemeye. Çünkü güzeldim o zamanlar. Konserden sonra sarhoş halde yaklaşanlar olurdu. Elbisemi ya da içindekini överlerdi. Öpücük, içki ya da gecemi isterlerdi. Bazen istemezlerdi bile. Kocam olan adam, mesela bana sormadı. Zorla aldı. Parası çoktu, suçu gizleyecek kadar zekiydi. Evlilik, benim tek çıkışımdı.”

Bordo elbisesinin eteğini düzeltti. Gözlerini kaldırdı. İfadesi, anlamakta zorlandığım bir ciddiyet taşıyordu. Bir zamanlar nasıl arzu edildiğini tahmin etmek zor değildi. Tanrı eliyle porselenden oyulmuş gibi bir yüz. Tepesinde taç gibi toplanmış koyu saçlar, metal tokalarla sabitlenmiş. Gözleri… ev kedisi değil, ormanda aç bırakılmış bir kaplanın gözleriydi sanki. Bir daha o gözlerle bakmaması için içimden dua ettim. Çayımızı aynı anda içtik. Hanımefendilik oyununu sürdürdük. Derin bir nefes aldı.

“Sevdiğini söylerdi. En başta ben de inandım. Belki seviyordu. Belki de en çok, diğer erkeklerin kıskanç bakışlarına karşı beni ‘karım’ diyerek göstermeyi seviyordu. Ama o heyecan geçti. Bir yıl geçti. Hâlâ çocuk yoktu. Ben çirkinleştim. O da çirkinleşti.”

“Bir gece sarhoş döndü eve. Diğer adamların karılarının çoktan evlerini bebek sesleriyle doldurduğunu söyledi. Bebeklerden koyun gibi bahsetti. Sonra, kasabaya beni fahişe diye duyurmakla tehdit etti. Sessiz kalıp, uslu olup, onu gece uykusunda boğmalıydım belki. Ama çeneme hâkim olamadım. Ben hayatta olduğum sürece bir çocuğun onun gibi bir babaya sahip olmasına asla izin vermeyeceğimi söyledim. Sonrasını biliyorsun. Yoksa burada olmazdın, tatlım.”

Çenesindeki, önce fark etmediğim bir yara izini parmağıyla takip etti. Boynunun başlangıcına dek uzanıyordu. Gözümde o izin, boğazının etrafında yıldırım gibi bir halka çizdiğini canlandırdım. Nefesim daraldı.

Refleksle boynuma dokundum. Elbisemin yakası altında, solgun bir morluk vardı. O bilmiyor olmalıydı ama sanki hissediyordu. Saklamaya çalıştım. Başımı hafifçe salladım, ne demek istediğini anladığımı göstermek için.

“Beni öldürmek istedi mi bilmiyorum. Ama susturmak, yakmak, silmek… evet, bunları tüm kalbiyle istedi. Komik olan, sözlerimi doğru çıkaran yine o oldu. Ben bile bilmiyordum… ama hamileydim. Kimse öğrenemedi. Bir mezar taşı yaptım. Altında gömülecek bir şey olmasa da.

Sonra bir ay geçmeden, herif hasta düştü. O kadar hızlıydı ki ölümü. Hiç kimse yetişemedi. Talihsiz bir tesadüf. Ya da… zehir, kim bilir.”

Gözlerinin etrafındaki porselen hafifçe çatladı, gülümsemeye çalışırken. Yanıt veremedim. Aklım, mezar taşının küçük oluşuna takılı kaldı.

*“Şimdi tatlım,” dedi hafifçe eğilerek. “Seninkini nasıl istersin?” …

“Seninkini nasıl istersin?”  Sorusu havada asılı kaldı bir süre. Yutkunamadım. Şaka mıydı, tehdit mi? Belki bir teklif. Belki de zaten ben çoktan sipariş vermiştim, fark etmeden.

“Ben kimseyi öldürmek istemiyorum,” dedim. Ama sesim, kulaklarımda tanımadığım bir yankıyla döndü: zayıf, çatlamış, inandırıcı olmayan bir yankıydı bu.

Kadın çayından bir yudum daha aldı. Dudaklarındaki ruj fincana iz bırakmıştı; kırmızı değil, pas rengi.

“İstemek başka,” dedi. “Hazır olmak başka.”

Cevap veremedim. Belki de kafamdaki o loş bölmeden çıkamadım. Kocamın sesini düşündüm. “E ne olmuş başka kadınım varsa, en azından cilve yapmasını biliyor, sonra eve dönüyorum ya” deyişini.   Bileğimi sıkan elini. Dişlerini sıkarak fısıldadığı kelimeleri. Sonra özürlerini. Sonra tekrarını.

“İnsan asla yapamam dediğini bile yapabilir,” dedi kadın. “Eğer yeterince canı acımışsa. Eğer artık başka türlüsünü hayal edemiyorsa.”  Kalkmak istedim. Ama vücudum yerinden kıpırdamadı. Ya da içimden biri “Bekle” dedi.

“Bak tatlım,” diye devam etti kadın, “ben artık kimseyi ikna etmiyorum. Yıllar önce, her gelen kadına sebepler sayardım. Şimdi yalnızca gerçeği sunuyorum. Gerçek şu: Eğer bu evin kapısından girdiysen, karar çoktan verilmiştir. Kalbinin bir köşesinde, ne olursa olsun yaşaman gerektiğini biliyorsun. Ama yaşamanın da bir bedeli var. Bedelsiz hayat olmaz. Bazıları evini terk eder. Bazıları adını. Sen hangisini terk etmeye hazırsın?” “Adımı…” diye fısıldadım. Bu fikir içimi ürpertti. Ama ilk kez, özgürlük gibi geldi kulağa.

“Güzel başlangıç,” dedi. Gözlerinde anlık bir yumuşama belirdi. Nadir bir ay ışığı gibi.

Sonra ayağa kalktı. Perdeleri bir hamlede araladı. Odadaki loşluk dağıldı. Duvarlarda gölgeler dans etti. Raflardan biri açıldı. İçinden kadife bir kutu çıkardı.

Kutu küçüktü. İçi kumaş kaplı. Ama içindekiler… Tanrım…

Bir çift eldiven. Kan kırmızısı. Deriden. Bilek kısmında altın işlemeler vardı. Üzerlerinde eski bir harf gibi duran, spiral bir sembol.

Ve bir not: “Kırmızı dokunduğunda kimse seni hatırlamayacak. Adını bile.”

“Sana bunu vermem için önce bir soru sormalıyım,” dedi kadın.

Başımı eğdim. Cevaba hazırdım. Belki de artık hiçbir cevaptan korkmuyordum.

“Son kez soruyorum: Yaşamak için neyi öldürmeye hazırsın?”

***

Kırmızı eldivenleri almadım o an. Ama kutuya dokundum.

Soğuktu. Tuhaf biçimde… yokluk gibiydi. Sanki kutuya değil, bir boşluğa parmak uçlarımla dokunuyordum.

Ama içimde bir şey çoktan kararını vermişti.

Dışarı çıktığımda gece çoktan gökyüzünü teslim almıştı. Arkamdan rüzgâr gibi bir fısıltı geldi:

“Kendine yeni bir isim düşün.”

İsmimle beraber yola çıkmıştım ama şimdi her adımda biraz daha kimliksiz, biraz daha çıplak hissediyordum.

Ayakkabılarımın topukları kaldırımla tıkırdıyordu, ama ben hiçbir şey duymuyordum. Kafamda sadece o sorunun yankısı vardı: “Yaşamak için neyi öldürmeye hazırsın?”

Eve döndüğümde her şey bıraktığım gibiydi. O kadar aynıydı ki midem bulandı. Kapının gıcırdaması, mutfağın dağınıklığı, sehpanın üstündeki boş bira kutuları. Her şey. Sanki ben hiç gitmemişim gibi. Sanki ben hep buradaymışım gibi. Sanki her şey, hep böyleymiş gibi. Ama ben aynı değildim.

Işığı açmadan içeri girdim. Yatak odasının kapısı aralıktı.

İçeriden hafif bir horlama sesi geliyordu. Yatağın kenarına oturdum. Onun nefesini dinledim. Bir zamanlar güven duyduğum, sonra korktuğum, şimdi ise hiçbir şey hissetmediğim o adamın. Bileğime baktım. Onun izleri çoktan silinmişti. Ama zihnimde hâlâ parmak izleri vardı.

Ayağa kalktım. Banyoya gittim. Aynaya baktım. Bir süre öylece durdum. Kendime baktım. Daha doğrusu, kim olduğumu hatırlamaya çalıştım.  Sonra o an geldi. İlk kırılma. Kocamın bana bir kez daha ne söylediğini hatırladım.

“Seni kimse almaz. Seni kimse sevmez. Adını bile hatırlamaz kimse.”

Aynanın buğusuna bir kelime yazdım. Adım.  Son kez. Sonra sildim. Ellerim titriyordu. Ama bu sefer korkudan değil. Bir çeşit hazırlıktı bu. Bir çeşit… doğum sancısı.

Dolabı açtım. Kıyafetlerimi çıkardım. En dipte duran eski kutuyu buldum. Okuldan kalma notlarım, fotoğraflarım, yırtık bir defter.

Ve bugünkü kadınla tanışmadan çok önce yazdığım bir cümle:

“Bir gün adımı terk edebilirim, ama kendimi değil.”

Gülümsedim. Sonra defteri yırttım. Lavaboya attım. Ve yaktım.

O gece sabaha kadar uyumadım. Sabah erken eldivenleri giydim. Ve aynaya tekrar baktım. Bu sefer gözlerimde bir başkasını gördüm. Korkmayan. Unutulmaya razı. Ve hatırlanmak için kanı seçmeye hazır birini.

O sabah ilk kez kuş seslerini duymadım. Güneş doğmuştu ama bana ulaşmamıştı. Karanlık, sadece geceye ait değildi artık. Bedenimdeydi. Nefesimde.

Eldivenler tenimdi artık. Kırmızı eller. Hatırlanmayacak eller.

Mutfağa girdim. O oradaydı. Uyanmış. Banyoya girmeden önce çay demlemişti. Ne ironik. Son çayı kendi elleriyle hazırlamıştı. Sıradan bir sabah gibi görünüyordu ama… bu sabah sıradan değildi.

Ben değişmiştim.

Karşıma geçti. Üzerinde o gri tişört vardı. Eskiden bana yakışmadığını söyleyip kendi giydiği, kirli gri.

“Sabaha kadar neredeydin be kadın?” diye sordu.

Sesi… eskisi gibi çınlamadı kulağımda. Boğulmuş bir yankı gibiydi ve artık bana hiçbir etkisi yoktu.

“Anan olacak o kadın hâlâ yaşıyor mu?” diye ekledi. Sırıttı. Hâlâ beni ezebileceğini sanıyordu. Ben de gülümsedim. Ama bu gülümsemeyi o bilmiyordu. Bu, yeni yüzümdeki ilk ifade olacaktı.

Yavaşça yaklaştım.

O çayından bir yudum aldı. Eldivenli elimin parıltısı, bardakta yansıdı.  Gözleri hafifçe kısıldı. Şaşırdı ama bunu bastırmak istedi.

“Ne o?” dedi. “Fantezi mi?”

İşte o an içimdeki her şey sustu. Tüm geçmiş, tüm korku, tüm tereddüt.

İleri doğru bir adım attım ve eldivenli elimle çay bardağını aldım elinden. Bileğini yakaladım.

Gözleri büyüdü. “Ne yapıyorsun?” dedi. Ama sesinde artık komut yoktu. Sadece… yalvarma vardı.

“Beni kimse almazdı, değil mi?” dedim. “Adımı kimse hatırlamazdı?”

O ağzını açtı.

Ama kelimeler çıkmadan önce, eldivenli elimle boğazına bastırdım.

Kesmedim. Henüz. Sadece hissettirdim. Ellerimin içinde ne taşıdığımı.

Unutulmanın gücünü. “İşte ben de öyle yapacağım,” dedim. “Seni unutturacağım.”

Ve sonra… ilk kan geldi.

Hızlı değildi. Ama sessizdi.

Bıçağa gerek yoktu. Bir mutfak çatalı. Ve doğru yer.

Gözlerindeki ışık sönerken, adımı fısıldadı. Eski adımı. Ama artık… o kadın değildim. O ad da onunla ölmüştü.

Şimdi sessizlik vardı.

Ve yere düşen ilk damla. Yerdeki karoya çarpan, kırmızı bir parmak izi. Hatırlanmayacak bir elin, hatırlanmayacak izi.

Ama ben onu unutmayacaktım. Çünkü bu, sadece bir başlangıçtı. Bu kan, geçmişi temizlemek için değil… yeni bir hayatı mühürlemek içindi.

Şimdi geriye sadece o yükten kurtulmak kalmıştı.

Ceset, hâlâ sıcaktı. Oysa ben ilk kez bu kadar soğuktum. Gözleri hâlâ açıktı. İçlerinde şaşkınlık, korku ve küçümseme… hepsi birbirine karışmıştı. Ama bana değil, kaybettiklerineydi öfkesi. Kontrolüne, hükmüne. En önemlisi beni kaybetmişti: Malını.

Boğazımdan gelen bir sesle irkildim. Ağlamıyordum. Ama bir şey titredi içimde. Sonra sustu. Kesin bir sessizlik. Yeni Ben’in sessizliği.

Yavaşça yere çöktüm. Onun cesedinin yanına, ama hâlâ ondan uzak.

Kafamın içinde birkaç senaryo döndü. Kazaymış gibi göstersem? Polisi arasam? Kendimi ihbar etsem?

Hayır. Bu evden çıkan kadın, asla o kadın olmayacaktı. O yüzden bu ceset de bu evden çıkmayacaktı.

Dolaba gittim. Eldiven hâlâ ellerimdeydi. İçime işlemişti sanki. Bir çöp torbası. Kalın olanlardan. Birkaç tane de temizlik bezi. Zemin için çamaşır suyu. Ve kasaptan öğrendiğim bir şey: eklemleri bükmeden taşıma, vücut seni yarı yolda bırakır. Onu banyoya sürükledim.

Fayansları kirletirken içimde tuhaf bir huzur vardı. Bu kan… kurbanın değil, kurtulanın kanıydı. Suyu açtım. Sıcak. Ama buhar yapmayacak kadar. Sadece izleri silmek için yeteri kadar.

Çantasını buldum. Cüzdanını aldım. Kartlarını yaktım. Telefonunu klozete attım. Üç kez sifonu çektim. Banyoyu temizledim, özenle. Kendimden daha çok ona özen gösterdiğim ilk ve son an buydu.

Sonra çöp torbasına sardım. İki kat. Kan sızmazdı. Yara yerini bezle bandajladım.

Geceyi bekledim.

Arka bahçedeki yeni çapaladığım sebze ektiğimiz toprak alana taşıdım.

Bilen bilir, toprağın hafızası kısa sürelidir. İyi kazılırsa, her şey unutulur.

Sabaha karşı dört. Ay hâlâ tepemdeydi.

Kırmızı ellerimle son bir toprak attım. Üzerine de sebze tohumları serptim. Bu sene mahsul bereketli olacaktı. Ama ne yazık ki ne o ne ben tadına varacağız.  

Sonra içeri geri döndüm. Duşa girdim. Eldivenler hâlâ ellerimdeydi. Çıkarmadım. Sabun akıp giderken, kırmızının üstünde hiçbir leke kalmadı. Ve ilk kez aynaya baktım. Kadın hâlâ oradaydı. Ama bu kez gözlerindeki ışığı tanıyamadım. O ışık bendim. Hayatta kalanın ilk ışığı.

İlk kanın kutsamasından doğan bir başkasıydım artık.

Sabahı beklemedim.

Valizi çoktan hazırlamıştım, ya da fark etmeden yıllardır hazırlıyordum.

İçinde birkaç giysi, biraz nakit, bir defter. Ve büyücü kadının verdiği o not:

“Kırmızı dokunduğunda kimse seni hatırlamayacak. Adını bile” Ve kâğıdın arkasında bir adres.

Kıyafetlerimi değiştirdim. Parmaklarım hâlâ eldivenlerin içinde. Çıkarmaya kalkışmadım. Artık onların bir parçasıydım.

Yol kenarında duran eski arabayı çalıştırırken, içimde tuhaf bir dinginlik vardı. Ne panik ne pişmanlık, sadece sessizlik. Sanki dünya bana bir süreliğine sırtını dönmüştü de ben o arada başka bir yola sapmıştım.

Kadının verdiği adres yeri şehir dışında, bir dağ yolunun ucundaydı.

Bir levha yoktu. GPS sinyali kesilmişti. Ama içimde bir pusula vardı sanki. Ya da belki kırmızı bana yolu fısıldıyordu.

Bir ahşap kulübe.  Etrafında çam ağaçları, göğe dikilmiş lanetler gibi. Kapının üstünde ne isim vardı ne numara. Ama kapıyı çaldım. Bir kez.

Sonra kapı aralandı. Ve o anda, ilk kez yalnız olmadığımı hissettim.

Kapıyı açan kadının gözlerinde aynı boşluk vardı. Aynı derinlik. Aynı “her şeyini geride bırakmışlık.”

Hiç konuşmadan içeri aldı beni. Loş, sıcak, sessiz bir yer. Ama sessizliği ürkütücü değil, merhametliydi. İçeride başka kadınlar da vardı. Kimi kitap okuyordu. Kimi örgü örüyordu. Kimi sadece oturuyordu, bakıyordu… belki geçmişine, belki olmayan geleceğine.

Beni selamladılar. Ama adımı sormadılar.

O anda anladım: Burası, isimsizler eviydi.

Her kadının bir adı vardı ama artık o adla anılmıyordu. Kimisi kendine yeni bir isim seçmişti. Kimisi sessizliği tercih etmişti.

Ben düşündüm. İsmim dilimin ucuna geldi…Ve orada bıraktım. Yutmadım. Unutmadım da. Sadece bıraktım.

Kadınlardan biri yanıma yaklaştı. “İlk kanı döktün mü?” diye fısıldadı.

Başımı eğdim. Cevap vermedim. Ama o anlamıştı. Gülümsedi. Avucuma küçük bir anahtar bıraktı. “Artık burası senin de evin,” dedi.

O gece, kulübedeki diğer kadınlar tek tek odalarına çekildiğinde, ben hâlâ salonun köşesindeki koltukta oturuyordum. Kırmızı eldivenleri çıkarmadan. Artık ellerim o renkteydi. Sanki deri, benim derim olmuştu. Sanki hiç başka türlü olmamıştı.

Ateşin çıtırtısı arasında, bir sandalye hışırdadı. Kadınlardan biri tekrar yanıma geldi. Uzun boylu, solgun tenli. Gözleri griydi ama canlı değil, sanki eski bir fotoğraftan kesilip buraya yapıştırılmıştı.

“Yarının sabahında gidersin,” dedi.

“Burada kalman gerekmez. Çünkü artık nereye gitmen gerektiğini biliyorsun.”

“Peki bu ev?” dedim. “Siz kimsiniz?”

Bir an durdu. Cevap vermedi. Sonra usulca başını eğdi.

“Elinde kalan tek şeyi öldürmeyi göze alan kadınlarız,” dedi.

“Bizi birbirimize bağlayan tek şey, başka çaremiz kalmamış olması.”

Ayağa kalktı. Bir adım attı, sonra döndü:

“Ve bunu kabullendikten sonra… artık kimsenin senden alabileceği bir şey kalmaz.”

O gece uyumadım. Tavan çizgilerini izledim. Adımı düşündüm. Seslensem döner miydi, bilmiyorum. Ama artık gerek de yoktu. Beni çağıran başka bir şey vardı.

Hava aydınlandığında, kulübeden çıktım. Kimse bana el sallamadı. Kimse arkamdan seslenmedi. Ve bu, en büyük özgürlüktü. Artık hatırlanmayacaktım. Ama ilk kez, ben kendimi hatırlıyordum.

Arabanın aynasında göz göze geldim kendi yansımamla.

Saçlarım dağınıktı. Yanaklarım çizik.

Ama gözlerim… Gözlerim, ilk kez bana aitti.

Motoru çalıştırdım. Rüzgâr kapıyı arkamdan çarptı. Ve kırmızı eldivenler direksiyonu tuttu.

Adımı unuttum. Ama nasıl yaşanacağını yeniden öğreniyordum…

Kurt figürü, insanlık tarihinin en eski ve evrensel sembollerinden biri olarak, farklı kültürlerin mitolojilerinde, dini inanışlarında ve folklorlarında önemli bir yer tutar.

Türk Mitolojisinde Kurt Motifi

Kurt figürü, Türk mitolojisinde derin anlamlar taşıyan ve birçok efsanede merkezi bir rol oynayan kutsal bir semboldür.

Asena Efsanesi

Asena efsanesi, Türklerin kökenini açıklayan en bilinen anlatılardan biridir. Efsaneye göre, düşman saldırısından sağ kurtulan bir Türk çocuğu, dişi bir kurt olan Asena tarafından bulunur ve emzirilir. Bu birliktelikten doğan çocuklar, Türk soyunun devamını sağlar. Bu efsane, Türklerin kurt soyundan geldiğine dair inancı pekiştirir ve kurda atfedilen kutsallığı vurgular. 

Ergenekon Destanı

Ergenekon Destanı, Türklerin demir dağları eriterek sıkıştıkları vadiden çıkışını anlatır. Bu destanda, bozkurttan türeyen Türkler, düşmanları tarafından yok edilmek istenir. Ancak hayatta kalanlar, Ergenekon adlı bir yere sığınır ve burada çoğalırlar. Yıllar sonra, demir dağları eriterek buradan çıkarlar ve dünyaya yayılırlar. Bu destan, kurt motifinin Türklerin yeniden doğuşu ve dirilişiyle olan bağlantısını gösterir. 

Oğuz Kağan Destanı

Oğuz Kağan Destanı’nda, Oğuz Kağan’ın seferleri sırasında gök tüylü, gök yeleli bir kurt ona yol gösterir. Bu kurt, Oğuz Kağan’ın zaferlerinde rehberlik eder ve ona kılavuzluk yapar. Bu anlatı, kurt figürünün liderlik ve rehberlik özelliklerini ön plana çıkarır. 

Uygur Türeyiş Destanı

Uygur Türeyiş Destanı’nda, Uygur kağanının kızları, kutsal bir dağda Tanrı’nın oğlu olduğuna inanılan bir erkek kurtla evlenirler. Bu birliktelikten Uygur halkı türemiştir. Bu efsane, kurt motifinin ilahi ve yaratıcı gücünü simgeler. 

Kurt Ana ve Kurt Ata Motifi

Türk ve Altay mitolojilerinde “Kurt Ana” ve “Kurt Ata” figürleri, doğaüstü güçlere sahip, koruyucu ve rehber varlıklar olarak kabul edilir. Kurt Ana, genellikle ormanın ve diğer hayvanların anası olarak görülürken, Kurt Ata ise bilgelik ve liderlik özellikleriyle öne çıkar. 

Kurt ve Doğa İlişkisi

Türk mitolojisinde kurt, doğayla uyumun ve doğanın döngüsünün bir sembolü olarak da görülür. Bazı hikayelerde, kurtlar avcılarla etkileşime girer ve onlara doğayla uyum içinde olmanın önemini öğretir. Bu anlatılar, kurtların bilgelik ve doğanın koruyucusu olarak kabul edildiğini gösterir. 

Türk mitolojisindeki bu efsane ve hikayeler, kurt motifinin ne denli derin ve çok yönlü bir sembol olduğunu gösterir. Kurt, Türk kültüründe hem fiziksel hem de ruhsal anlamda bir rehber, koruyucu ve ata figürü olarak önemli bir yer tutar.

Türk mitolojisindeki kurt motifinin derinlemesine incelenmesi, bu sembolün Türk kültüründeki önemini ve çeşitli anlamlarını ortaya koymaktadır. Kurt, hem koruyucu hem de rehber olarak Türk halkının kolektif hafızasında yer etmiş güçlü bir figürdür.

İskandinav Mitolojisinde Kurt Figürü

İskandinav mitolojisinde kurt figürü hem yaratıcı hem de yıkıcı güçleri temsil eden önemli bir semboldür. Özellikle Fenrir, Sköll ve Hati adlı kurtlar, mitolojinin merkezî karakterleri arasında yer alır.

Fenrir: Tanrıların Kaderini Belirleyen Kurt

Fenrir, Loki ve dev Angrboda’nın oğlu olarak doğan devasa bir kurttur. Tanrılar, onun büyüyerek büyük bir tehdit oluşturacağını öngörerek Fenrir’i zincirlemeye karar verirler. Ancak Fenrir, tanrıların hazırladığı güçlü zincirleri kırar ve sonunda özel bir cüce yapımı zincir olan Gleipnir ile bağlanır. Bu süreçte, tanrı Tyr, Fenrir’i kandırmak için elini onun ağzına koyar ve Fenrir’in zincirlendiğini anladığında Tyr’ın elini ısırarak koparır. Ragnarök sırasında Fenrir, zincirlerinden kurtulur ve tanrı Odin’i öldürür; ancak Odin’in oğlu Vidar tarafından öldürülür. 

Sköll ve Hati: Güneş ve Ay’ın Peşindeki Kurtlar

Sköll ve Hati, Fenrir’in oğulları olarak kabul edilir ve gökyüzünde sürekli olarak Güneş (Sól) ve Ay’ı (Máni) kovalarlar. İnanışa göre, Sköll Güneş’i, Hati ise Ay’ı takip eder. Ragnarök geldiğinde, bu iki kurt nihayet avlarını yakalayarak yutarlar, bu da dünyanın sonunu simgeler. 

Yunan ve Roma Mitolojilerinde Kurt

Kurt figürü, Yunan ve Roma mitolojilerinde önemli ve farklı anlamlar taşıyan semboller arasında yer alır. Her iki kültürde de kurt, hem koruyucu hem de cezalandırıcı bir unsur olarak karşımıza çıkar.

Yunan Mitolojisinde Kurt: Kral Lykaon Efsanesi

Yunan mitolojisinde, Arkadya Kralı Lykaon’un hikayesi, kurt figürünün cezalandırıcı yönünü vurgular. Efsaneye göre, Lykaon, tanrıların kralı Zeus’u sınamak amacıyla ona insan eti sunar. Bu saygısız davranış karşısında Zeus, Lykaon’u bir kurda dönüştürerek cezalandırır. Bu dönüşüm, “likantropi” yani insanın kurda dönüşmesi kavramının kökenini oluşturur. Bu efsane, insanın vahşi doğasını ve tanrılara karşı işlenen suçların doğuracağı sonuçları simgeler.

Roma Mitolojisinde Kurt: Romulus ve Remus Efsanesi

Roma mitolojisinde ise kurt figürü, koruyucu ve besleyici bir rol üstlenir. Roma’nın kurucuları olarak kabul edilen ikiz kardeşler Romulus ve Remus, doğumlarından sonra bir sepet içinde Tiber Nehri’ne bırakılırlar. Bir dişi kurt (lupa) onları bulur, emzirir ve korur. Daha sonra bir çoban olan Faustulus tarafından bulunan ikizler, büyüyerek Roma şehrini kurarlar. Bu efsane, kurt figürünün annelik ve koruyuculuk özelliklerini ön plana çıkarır ve Roma’nın kökenlerine dair güçlü bir sembol oluşturur. 

Her iki mitolojide de kurt figürü, insanlarla doğrudan etkileşim içindedir ve onların kaderini etkiler. Yunan mitolojisinde kurt, insanın tanrılara karşı işlediği suçların bir cezası olarak ortaya çıkarken, Roma mitolojisinde kurt, şehrin kurucularını koruyan ve besleyen bir figür olarak karşımıza çıkar. Bu farklılık, iki kültürün kurt figürüne atfettiği anlamların çeşitliliğini gösterir.

Kelt Mitolojisinde Kurt

Kelt mitolojisinde kurtlar, ormanların koruyucusu ve dönüşümün sembolü olarak görülür. Kurt ruhu, genellikle savaş ve kader tanrıçası Morrigan ile ilişkilendirilir; onun savaşa katılmak için kurda dönüştüğüne inanılır. 

Mısır ve Ortadoğu Mitolojilerinde Kurt

Antik Mısır Mitolojisinde Kurt Figürü

Antik Mısır mitolojisinde kurt figürü, özellikle Upuat (Wepwawet) adlı tanrıyla temsil edilir. Upuat, “yolları açan” anlamına gelir ve genellikle çakal veya kurt başlı bir tanrı olarak tasvir edilir. O, orduların öncüsü ve yol göstericisi olarak kabul edilir, savaşlarda zaferi simgeler. Ayrıca, ölülerin ruhlarını öteki dünyaya yönlendiren bir rehber olarak da bilinir. 

Bunun yanı sıra, Anubis de çakal başlı bir tanrı olarak ölülerin ve mumyalamanın tanrısıdır. Anubis, ölüleri koruma ve yüceltme görevini üstlenir ve ölen kişinin diğer dünyada yargılanmasında ona yardım eder. 

Ortadoğu Mitolojilerinde Kurt Figürü

Ortadoğu mitolojilerinde kurt figürü, çeşitli kültürlerde farklı şekillerde yer alır. Örneğin, Mezopotamya mitolojisinde kurt, güç ve koruyuculuğun sembolü olarak görülür. Kürt mitolojisinde ise, Demirci Kawa efsanesinde zalim kral Dehak’a karşı başkaldıran Kawa’nın isyanı, kurtuluş ve özgürlüğün simgesi olarak anlatılır. 

Kuzey Amerika Yerli Mitolojilerinde Kurt

Kuzey Amerika’daki birçok Yerli kabilesinin mitolojisinde kurt, cesaret, güç, sadakat ve avcılık başarısıyla ilişkilendirilir. Pek çok kabile, kurtları “ilaç varlıkları” olarak görür ve onlara saygı gösterir. Örneğin, bazı Kuzeybatı Kıyısı kabilelerinin yaratılış hikayelerinde, ilk atalarının kurtlardan insanlara dönüştüğüne inanılır.

Ute mitolojisinde, Kurt (Sinawav), yaratıcı ve kültürel kahraman olarak kabul edilir. Kurt, genellikle insan şeklinde tasvir edilir ve insanlara rehberlik eder. Kurt’un kardeşi olan Tilkici (Coyote) ise daha kurnaz ve düzensiz bir karakterdir.

İnuit Mitolojisinde Kurt

İnuit mitolojisinde, Amarok adlı dev bir kurt figürü bulunur. Amarok, geceleri tek başına avlanan ve yalnız avcılara saldıran bir varlık olarak tasvir edilir. Bu figür, topluluk içinde birlikte çalışmanın ve dikkatli olmanın önemini vurgular.

Ayrıca, Akhlut adı verilen başka bir mitolojik varlık da vardır. Bu yaratık, karada kurt formuna bürünen, denizde ise katil balina şeklini alan bir varlık olarak tanımlanır. Akhlut, deniz ve kara arasındaki geçişi simgeler ve doğanın iki yönü arasındaki bağlantıyı temsil eder.

Aztek Mitolojisinde Kurt

Aztek mitolojisinde kurtlar, savaşçıların ruhlarını yeraltı dünyasına (Mictlan) yönlendiren rehberler olarak görülür. Savaşta ölen kahramanların ruhlarının, kurtların rehberliğinde yeraltı dünyasına ulaştığına inanılır. Bu inanç, kurtların ruhani rehberler olarak saygı görmesine neden olmuştur.

Ayrıca, Mesoamerikan mitolojisinde “nahual” kavramı bulunur. Nahual, belirli bireylerin ruhani hayvanlarına dönüşebildiği veya onlarla bağlantı kurabildiği bir inanç sistemidir. Kurt, bu ruhani hayvanlardan biri olarak kabul edilir ve bireyin içsel gücünü, koruyuculuğunu ve rehberliğini simgeler.

Ezoterik ve Dini Bağlamda Kurt Figürü

Ezoterik geleneklerde, kurt figürü farklı anlamlar taşır. Örneğin, Türk tasavvuf geleneğinde bazı dervişlere “Kurt Baba” gibi hayvan isimleri verilmiştir. Bu, hayvanların sembolik özelliklerinin insan karakteriyle ilişkilendirilmesine dayanır.

Masallarda ve Halk Hikayelerinde Kurt

Kurt figürü, dünya genelindeki masal ve halk hikayelerinde hem koruyucu hem de tehdit edici bir unsur olarak karşımıza çıkar. Avrupa masallarında “Kırmızı Başlıklı Kız” ve “Üç Küçük Domuz” gibi öykülerde kurt, tehlikeli ve aldatıcı bir karakter olarak betimlenirken, bazı Asya ve Amerikan yerli halklarının hikayelerinde kurt, rehberlik eden ve koruyan bir figürdür.

Kurt figürü, farklı kültürlerde çeşitli anlamlar ve roller üstlenmiştir. Bu motif, insanlığın doğayla olan ilişkisini, korkularını, hayranlıklarını ve değerlerini yansıtan zengin bir sembol olarak varlığını sürdürmektedir.

Kurt adam efsaneleri

Kurt adam efsaneleri, insanın kurda dönüşmesi temasını işleyen ve farklı kültürlerde çeşitli biçimlerde karşımıza çıkan mitolojik anlatılardır. Bu efsanelerin kökenleri, antik dönemlere kadar uzanır ve zaman içinde farklı toplumların inançlarıyla şekillenmiştir.

Gılgamış Destanı

Kurt adam efsanelerinin en eski örneklerinden biri, MÖ 2100 civarında yazıldığı düşünülen Gılgamış Destanı’nda bulunur. Bu destanda, kahraman Gılgamış, tanrıça İştar’ın aşk teklifini reddederken, onun önceki sevgililerinden birini kurda dönüştürdüğünü belirtir. Bu anlatı, insanın hayvana dönüşmesi temasının erken örneklerinden biridir. 

Yunan Mitolojisi: Kral Lykaon

Yunan mitolojisinde, Arkadya Kralı Lykaon’un hikayesi, kurt adam efsanelerinin önemli bir örneğidir. Efsaneye göre, Lykaon, tanrı Zeus’a insan eti sunarak onun tanrısallığını sınamaya çalışır. Zeus, bu saygısızlık karşısında Lykaon’u kurda dönüştürerek cezalandırır. Bu anlatı, “likantropi” (insanın kurda dönüşmesi) kavramının kökenini oluşturur.

İskandinav Mitolojisi

İskandinav mitolojisinde de kurt adam benzeri figürlere rastlanır. Örneğin, Völsunga Destanı’nda, Sigmund ve oğlu Sinfjötli, büyülü kurt postları giyerek kurda dönüşürler ve ormanda birlikte avlanırlar. Bu hikâye, insanın hayvan formuna bürünmesi temasını işler. 

Orta Çağ Avrupa’sında Kurt Adam İnançları

Orta Çağ Avrupa’sında, kurt adam inançları yaygındı ve birçok kişi, kurt adama dönüşmekle suçlanarak yargılandı. Özellikle 16. ve 17. yüzyıllarda, cadı avlarına benzer şekilde, kurt adam avları da düzenlendi. Bu dönemde, Peter Stumpp adlı bir Alman çiftçi, 1589’da kurt adam olmakla suçlandı ve işkence altında, şeytanla anlaşma yaparak kurda dönüştüğünü ve çeşitli cinayetler işlediğini itiraf etti. Stumpp, vahşice idam edildi ve hikayesi, kurt adam efsanelerinin Avrupa’daki yaygınlığını gösteren önemli bir örnektir. 

Proto-Hint-Avrupa Mitolojisi

Bazı araştırmacılar, kurt adam efsanelerinin kökenini Proto-Hint-Avrupa mitolojisine dayandırır. Bu teoriye göre, genç savaşçıların kurt veya köpeklerle özdeşleştiği inisiyasyon ritüelleri, likantropi inancının temelini oluşturmuş olabilir. Bu ritüellerde, savaşçılar hayvan postları giyerek veya hayvan davranışlarını taklit ederek, savaşçı sınıfına kabul edilirlerdi. 

Türk Mitolojisi

Türk mitolojisinde de kurt figürü önemli bir yere sahiptir. Orta Asya Türk şamanlarının, uzun ve çetin ayinler sonucunda gönüllü olarak insansı “Kurtadam”a dönüşebildiklerine inanılırdı. Kurt, Türk halklarının totemsel ata hayvanı olduğundan, böyle bir şekle bürünen şamanlara büyük saygı gösterilirdi. 

Tıbbi ve Psikolojik Açıklamalar

Kurt adam efsanelerinin, bazı tıbbi durumlarla bağlantılı olabileceği öne sürülmüştür. Örneğin, hipertrikoz (vücutta aşırı kıllanma) veya kuduz gibi hastalıkların, insanların hayvan benzeri davranışlar sergilemesine neden olarak, bu tür efsanelerin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuş olabileceği düşünülmektedir. 

Sonuç olarak, kurt adam efsaneleri, farklı kültürlerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde karşımıza çıkan, insanın hayvana dönüşmesi temasını işleyen zengin mitolojik anlatılardır.

Sonuç

Kurt, insanlığın kolektif bilinçaltında derin izler bırakmış bir semboldür. Farklı coğrafyalarda ve zaman dilimlerinde, kurt figürü çeşitli roller üstlenmiş; bazen koruyucu bir rehber, bazen de yıkıcı bir güç olarak tasvir edilmiştir. Bu çeşitlilik, insan kültürlerinin doğayla kurduğu ilişkinin ve hayvanlara atfettiği anlamların zenginliğini yansıtır. Kurt mitolojisi, insanın kendi doğasını, korkularını ve hayallerini anlamlandırma çabasının bir yansıması olarak değerlendirilebilir.

Kaynakça

·       “Wolves in Folklore, Religion and Mythology.” Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Wolves_in_folklore,_religion_and_mythology.

·       “Werewolf.” Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Werewolf.

·       “Werewolf Legends.” HISTORY, https://www.history.com/topics/folklore/history-of-the-werewolf-legend.

·       Robisch, S. K. “Wolves and the Wolf Myth in American Literature.” Project MUSE, https://muse.jhu.edu/pub/198/monograph/book/5995.

·       “Fenrir (mythology).” EBSCO Research Starters, https://www.ebsco.com/research-starters/religion-and-philosophy/fenrir-mythology.

·       “She-wolf (Roman mythology).” Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/She-wolf_%28Roman_mythology%29.

·       “Werewolves of Ossory.” Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Werewolves_of_Ossory.

·       “Fantastically Wrong: The Strange Real-Life Origins of the Fiendish Werewolf.” WIRED, https://www.wired.com/2014/07/fantastically-wrong-fiendish-werewolf.

·       “The history of werewolves.” Historia Magazine, https://www.historiamag.com/the-history-of-werewolves/.

·       “Where Does the Werewolf Come From?” Mini Museum, https://shop.minimuseum.com/blogs/cool-things/where-does-the-werewolf-come-from.

·       “Wolf Mythology: Greece. Wolf Deities in Greek Religion and Myth.” Ralph Haussler, https://ralphhaussler.weebly.com/wolf-mythology-greek.html.

·       “The Legend of Lycanthropy - Werewolves.” The Westport Library, https://westportlibrary.libguides.com/werewolves.

·       “Good Folklore Sources on Werewolves.” Maverick-Werewolf’s, https://maverickwerewolf.com/werewolf-facts/werewolf-articles/good-folklore-sources-on-werewolves/.

·       “Selected Bibliography for Scholarly Research on the Early Modern Werewolf.” Dana Krehn, https://danakrehnblog.wordpress.com/2019/08/07/bibliography-for-scholarly-research-on-the-historical-werewolf/.

·       “Wolves and the Wolf Myth in American Literature.” Bibliovault, https://www.bibliovault.org/BV.book.epl?ISBN=9780874177732.

·       “Werewolf.” Britannica, https://www.britannica.com/art/werewolf.

·       “Werwolf.” Wikipedia (Almanca), https://de.wikipedia.org/wiki/Werwolf.

·       “‘Werewolf’ Confessed to Eating His Son and Other Murders. Was He Really a Killer, or a Victim of Mass Hysteria?” People, https://people.com/peter-stumpp-werewolf-murderer-victim-superstition-8781705.

Yazan: Bike S. Demirkız

Kerem gözlerini açtığında tren çoktan hareket etmişti.

Camın ardında sadece karanlık akıyordu. Sanki bir tüneldeydiler ne bir başlangıç vardı ne de bir son. Vagon loştu, koltuklar doluydu ama sessizlik ezici bir ağırlık gibi oturuyordu içeride.

Uyuyakaldığını sandı. Kerem, yılbaşı gecesi ofisteki kutlamadan son anda ayrılmıştı. Birkaç kadeh şaraptan fazlasını içtiği belliydi. Ama içindeki tuhaf boşluk… o her şeyden farklıydı. Zihni dağınıktı, bir şeyleri hatırlamaya çalışıyor ama başaramıyordu.

Karşı koltukta, kırmızı paltolu, sarı saçları iki yandan örgülü, bir kız çocuğu oturuyordu. Sekiz-On yaşlarında ya var ya yoktu. O saatte yalnız seyahat ediyor olması Kerem’e garip gelmişti.  Kız gözlerini Kerem’e dikmişti, uzun uzun bakıyordu. Hiç konuşmadan.

“Merhaba,” dedi Kerem tedirgin bir tebessümle. “Annen baban nerede?”

Kız başını eğdi. Cevap vermedi. Sonra fısıltı gibi bir sesle konuştu:

“Sen hâlâ farkında değilsin, değil mi?”

Kerem kaşlarını çattı. “Neyin farkında değilim?”

Kız ayağa kalktı. Birden her şey soğudu. Vagonun ışıkları hafifçe titredi. Kız, elini uzattı. “Benimle gelmen gerek.”

Kerem istemsizce peşine takıldı, çocuğun ailesini aramaya çıktıklarını düşünüyordu. Vagonları geçtikçe başka insanları görmeye başlamıştı. Biri, hiç durmadan pencereden dışarı bakıyor; bir başkası, çantasındaki mektubu defalarca çıkarıp okuyordu. Bazıları dua eder gibi mırıldanıyordu. Hepsi sessizdi ama içlerinde boğulmuş bir çığlık vardı sanki. Bu saatte bu kalabalığa çok şaşırmıştı.

Kız bir anda bir vagonda durdu. “Bak,” dedi parmağı ile dışarıyı işaret ederek.

Camdan dışarı baktığında Kerem’in gözleri büyüdü, zaman sanki yavaşlamıştı, tren ağır çekimde gidiyor gibiydi.

Yolda asfaltın ortasında yerde ölü bir beden yatıyordu. Üzerinde battaniye. Etraf polislerle çevrili. Bir otomobilin farları hala açıktı. Bir kalabalık toplanmıştı.

Ve o an… kalbinin yerini bir boşluk kapladı.

“N’oluyor burada?” diye fısıldadı. “Bu bu… ben miyim?” diye sordu.

Kız başını salladı.

“Ne zaman oldu bu?”

“Yılbaşı gecesi. Saat 00:36. Kırmızı ışıkta geçen araç seni ezdi. Kimse neden bu trende olduğunu anlamadı? Hatırla seni biri bekliyor muydu? Bir şeyin yarım mı kaldı? Sadece sen biliyorsun.”

Kerem sendeledi. “Hayır… bu olamaz. Ben… ben… eve gidiyordum. Telefonum… telefonum çaldı…”

Kız tekrar konuştu. “Sonsuz döngüye hoş geldin. Burada herkesin bir sonu var ama çok azı o sonu kabul ediyor. Bazıları yıllarca bu trende kalıyor. Bazıları hiç inmiyor. Ama bazıları… doğru durakta inmeyi başarıyor.”

“Ben ben ne yapacağım şimdi?”

Kızın gözleri buğulandı. “Sadece anlaman gerek. Ve vedanı yapman.”

Bir anlık sessizlik.

“Peki ya sen?” dedi Kerem. “Sen neden buradasın?”

Kız bir an durdu. Gözlerini kaçırdı. “Ben de annemi bekliyorum. Çok uzun zamandır. Her gece rüyasında buluşuyoruz, ama az kaldı. Kafasını kaldırıp saate baktı.

Tren yavaşladı. İstasyona yaklaşmak üzereydi.

Kapılar açıldı.

Tam o anda, trene yeni biri bindi. Orta yaşlarını geçmiş bir kadın elinde sararmış bir fotoğraf. Üzerinde tanıdık bir koku vardı, lavanta ve eski sabunlar gibi. Gözleri küçük kızı görünce doldu. “Elif…” dedi, sesi titreyerek.

Kız, “Anne…” diyebildi sadece.

Kerem gözlerini kırpıştırdı. Anladı. Kadın bu gece ölmüştü. Yıllardır kızının yasını tutan, her gece ışığı açık bırakan anne… sonunda onun yanına gelmişti.

İkisi birlikte kapıya yöneldiler. El ele. Sessizce, gümüş ışığa doğru yürüdüler. Kadim istasyonun taş döşemelerine ayak bastıklarında, bedenleri sisle birlikte eridi. Gözden kayboldular.

Kerem’in gözlerinden yaşlar süzüldü. O an, her şeyin gerçekliğini fark etti. Ölüm, bir son değildi sadece; tamamlanmamış her şeyin yankısıydı.

Tren yeniden hareket etmek üzereydi, son anda kapılar tekrar kapanmadan önce, genç ve güzel bir kadın içeri adımını attı, Kerem kadına bakmadı bile. Olanlara bir anlam vermeye çalışıyordu. O sırada kadın Kerem’in elini tuttu. Kapılar tekrar ardına kadar açılmıştı.

“Hazırsan,” dedi. “İnebiliriz.”

Ve Kerem, başını kaldırıp baktığında gözlerine inanamadı.

Karşısında duran genç yaşta kaybettiği nişanlısıydı. Onun ölümünden sonra bir daha yaşamamıştı sanki. Ne evlenmiş ne kimseyi sevmişti.

“Sen…” diyebildi sadece gözleri dolarak ve kızın elini sıkıca yakaladı.

Hiç tereddüt etmeden aşağıya atladı. 

Hayatında ilk kez bir yolculuğu sonlandırmaya hazırdı…

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Saat akşam 21:00’e yaklaşmaktaydı, denizden esen serin rüzgâr sahil kasabasının dar sokaklarında dolaşıyordu. Merkezden gelen anons üzerine, bir trafik kazasında hayatını kaybeden genç bir kadının ailesine acı haberi vermek için yola çıkmıştı.

Kazanın olduğu yer, kasabanın biraz dışındaki virajlı yolda, eski zeytinliklerin arasında kalan bir noktadaydı. Kadının arabası kayarak uçuruma yuvarlanmış, birkaç gün sonra ancak fark edilebilmişti. Ömer, haber vermek için ailesinin yaşadığı taş eve doğru ilerlerken yorgun ve uykusuzdu ama en çok yorgun düşüren, böyle anlarda insanların yüzüne bakıp o korkunç haberi vermekti.

Eve yaklaştığında bahçe kapısında birini gördü. Ay ışığında yüzünü net seçemedi ama bir kadın olduğu belliydi. Beyaz, uzun kollu bir elbise giymişti ve kollarını göğsünde kavuşturmuş halde bekliyordu. Gecenin bu saatinde birinin bahçede olması garipti ama Ömer, böyle anlarda insanların huzursuzlandığını bilirdi.

Arabadan indiğinde kadın ona doğru hafifçe yaklaştı.

“İyi akşamlar,” dedi Ömer yumuşak bir sesle.

Kadın hafifçe başını eğdi. “Birini mi arıyordunuz, diye sordu?”

Ömer, garip bir ürperti hissetti. “Siz… Burada mı yaşıyorsunuz?”

Kadın başını salladı. “Evet, dedi.”

Ömer, başıyla onayladı. Kadın çok sakin görünüyordu, sanki konuşmaya önceden hazırlanmış gibiydi. “İçeri geçebilir miyiz?” diye sordu.

Kadın bir an düşündü, sonra başını salladı. “Tabii,” dedi, “Yolu göstereyim. Yürüyelim.”

Ev bahçenin biraz iç tarafındaydı. Yavaş adımlarla ilerlerken Ömer, kadının yanında yürürken garip bir huzur hissetti. Normalde, polisi kapılarında gören insanlar gergin olurdu. Ama bu kadın… Sanki çoktan biliyormuş gibiydi.

Evin taş basamaklarına vardıklarında kadın durdu ve “Kapıyı çalabilirsiniz,” dedi, ardından sessizce geri çekildi.

Ömer, hafifçe kaşlarını çattı ama bir şey demedi. Kapıyı çaldığında içeriden ayak sesleri duyuldu. Kapıyı genç bir kadın açtı, uykusuz ve yorgun görünüyordu. Endişeli bir ifadeyle ona baktı.

“Hayırdır, memur bey?”

Ömer boğazını temizledi. “Bu saatte rahatsız ettiğim için üzgünüm,” dedi. “Ama içeride diğer aile üyeleriniz de varsa, sizinle konuşmam gereken önemli bir konu var.”

Kadın ona şüpheyle baktı, sonra başını sallayarak içeri buyur etti.

Oturma odasında orta yaşlı bir adam oturuyordu, , merhumun babası olmalıydı. Annesi olduğu anlaşılan yaşlı bir kadın, sessizce sandalyeye çökmüş, gözlerini kısarak Ömer’e bakıyordu.

Ömer, derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

“Aylin Kuzucu burada mı yaşıyor?”

Baba büyük bir merak ve endişeyle “Evet kızımız o bizim. Ama okumak için büyük şehirde şimdi”

Ömer boğazını temizleyip uzatmadan hemen lafa girdi “Büyük bir üzüntüyle söylüyorum ki… şey…Aylin birkaç gün önce bir trafik kazasında hayatını kaybetti.”

O an, odada her şey durdu.

Genç kadın gözlerini büyüterek ağzını kapattı, yaşlı adamın yüzü kireç gibi oldu. Annesi ise önce tepki vermedi, sanki duyduklarını anlamamış gibiydi. Sonra birden hafifçe sallandı ve kısık bir sesle konuştu:

“Hayır… Hayır, yanlışınız olmalı…”

Genç kadın ağlamaya başladı. Babası, derin bir nefes alıp içini çekti.

Ömer, üzüntüyle başını eğdi. “Başınız sağ olsun,” dedi. “Kazanın olduğu yerden, kasabanın girişindeki keskin viraj mevkiinden, bu sabah ihbar geldi. Araba çok kötü durumdaydı… Ne yazık ki, olay yerinde hayatını kaybetmişti.”

Yaşlı adam gözlerini kapadı, başını iki yana salladı. “Yavrum eve dönüyordu…” diye mırıldandı.

Genç kadın hâlâ ağlıyordu ama birden sesi kesildi, gözleri büyüdü. “Aylin…” dedi fısıltıyla.

Ömer, bir an irkildi. “Ne oldu?”

Kadın titreyerek konuştu. “Az önce… Az önce onun sesini duydum. Odamda uyuyordum ama kapı gıcırtısıyla uyandım. Aylin’in sesiyle… ‘Hadi uyan, seni bekliyorlar,’ dedi.”

Ömer’in tüyleri diken diken oldu.

Kendi gördüğü kadını düşündü.

Yavaşça duvarda asılı fotoğraflara göz gezdirdi. Bir çerçevede, bahçe kapısında konuştuğu kadının genç bir versiyonunu gördü.

“Bu fotoğraftaki kişi… Aylin mi?” diye sordu.

Genç kadın başını salladı. “Evet, o…”

Bir anda tüm hava ağırlaştı. Ömer’in midesi bulandı, boğazı kurudu. Gözleri istemsizce kapıya gitti. Bahçeye baktı.

Kapının önünde hâlâ beyaz elbiseli siluet duruyordu. Ama şimdi… yüzü gölgedeydi.

Gece rüzgârı, zeytin ağaçlarının arasında hafifçe uğuldayarak esiyordu.

Sadece bir an, rüzgârın taşıdığı fısıltıyı duydu.

“Onlara haber verdiğin için teşekkür ederim.”

Ve göz açıp kapayana kadar, gölge kaybolmuştu.

O gece, Aylin gerçekten eve dönmüştü. Ama bu defa, vedaya gelmişti ...

Yazan: Bike S. Demirkız

Dört tür evli kadın vardır derler:

(1) Okumuş kadınlar;

(2) Hayatın kıyısında yoğrulmuş kadınlar;

(3) Yuvayı yapan kadınlar;

(4) Ve evi yöneten değil, hükmeden kadınlar.

Ayten Hanım, dördüncü sınıfa aitti. Hem de öyle eften püften değil, bizzat o sınıfın kurucusu gibiydi. Patronum Kemal Bey, onun yanında bir gölgeydi sadece; kendi evinde bir misafir, kendi yatağında bir yabancı.

***

Ben, Selim, bu evin yıllardır şoförüyüm. Ama bana sorarsanız, aslında Ayten Hanım’ın baş hizmetçisiyim. Kemal Bey’in bana ihtiyacı yok; çünkü kendini bile unutmuş. Kim olduğunu, neden yaşadığını. Unutmadığı tek şey, eve akşam kaçta döneceğini Ayten’e sorması gerektiği.

O sabah, saat henüz 10:20’ydi. Hava griydi. Kemal Bey’in akşam arabada unuttuğu çantayı vermek üzere çıktım. Omuzum sızlıyordu, çanta kurşun gibi. Merdivenleri tırmandım. Ev sessiz, ürpertici bir sessizlik var. Salon boştu. Bu saatte kimse uyumaz, hele pazartesi günü asla.

“Efendim? Kemal Bey?” diye seslendim, sesim duvarlara çarpıp geri dönüyordu.

Cevap yok.

Ev Sessizdi. Fazla sessiz.

Ayten Hanım’ın kesin talimatı vardı: “Salonun ötesine geçilmeyecek” diye. Ama bu evrak çantası Kemal Bey için önemliydi. Bir an önce kendisini bulup vermek gerekiyordu. Böylece Salondan geçip yatak odasına doğru yürümeye başladım. Ayten Hanım’ın ‘Bu odaya girmeye nasıl cüret edersin’ diyeceğine o kadar şartlanmıştım ki neredeyse sesi şimdiden kulaklarımda çınlıyordu.

Tam kapının eşiğine geldiğimde, tabanımın altına bir şey yapıştı. Vıcık vıcık, kaygan, yapışkan.

Eğildim.

Kırmızı.

Kan.

Dehşetle odanın içine adımımı attığımda, hayatım asla bir daha aynı olmayacaktı.

***

Yerde Ayten Hanım yatıyordu. Gözleri açık, sabitlenmiş bir noktaya bakıyor. Cansız. İlk defa sessiz.

Ölüydü.

Ve karşı köşede, cama dönük halde, elinde bir tabancayla Kemal Bey duruyordu. Sanki saatlerdir orada öylece bekliyormuş gibi.

Yavaşça dönüp bana baktı. Gözlerinde yaşlar kurumuş, yüzü solgundu.

“Selim…” dedi. Sesi soğuk bir kış sabahı gibi sertti. “Sonunda oldu. Artık sessizlik zamanı.”

Elindeki tabanca aşağı sarkmıştı. Kendi gölgesi kadar ağır duruyordu elinde.

Konuşmadım. Nefes bile almadım.

“Biliyor musun Selim,” dedi, gözünü benden kaçırmadan, “ben çocuk sahibi olamazmışım.”

Yutkundum. İçimde bir şeyler çatırdadı.

“Geçen hafta eski bir doktor arkadaşıma rastladım, sen tanımazsın, yıllardan beri görüşmemiştik. Sohbet derinleşti. Laf lafı açtı. Ona çocuklarımdan bahsedince yüzü değişti.

O, meğer on beş yıl önce henüz çocuğumuz yokken bana bir tanı koymuş, eşime de söylemiş o zaman: Klinefelter sendromu. Genetik. Kısacası, biyolojik olarak çocuk sahibi olamazmışım.” Elbette benim bildiğimi sanıyormuş.

Kemal Bey’in sesi çatladı. Yutkundu.

“Başta inanmadım. Başka bir hastanede tekrar test yaptırdım. Sonuçlar netti. Ve daha fenası…”

Gözleri gözlerime kilitlendi.

“Çocuklara DNA testi yaptırttım. Üçü için de.”

O an her şey yavaşladı.

“İkisi… değilmiş.” dedi. “Bunu tahmin etmiştim zaten. Biliyor musun hiçbiri aynı babadan da değilmiş. Fakat en küçüğü… Gözleri saçları bana benziyordu, aynı renk aynı şekil sanmıştım ki... Ama hayır. O da değilmiş. ” Oysa ki onun benim oğlum olduğuna emindim.”

Nefesim kesildi. Yüzünde öyle bir çaresizlik vardı ki, acının vücut bulmuş haliydi.

“Bu sabah çocuklar okula gittikten sonra Ayten’e sordum. ‘Çocuklar kimden?’ dedim. Gülümsedi. Bana bakıp, ‘Senin olmadıklarını anlaman ne kadar uzun sürdü…’ dedi.” Bir de o meşhur alaycı kahkahasını attı.

Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

“İşte o an öldü.”

O an zaman durdu. Sessizlik büyüdü. Bana dönüp baktığında tabanca hâlâ elindeydi. O anın tanığıydım, ama aynı zamanda figüranı.

Konuşacak oldum.

“Efendim…”

Ama cümlem silah sesine karıştı.

Pat.

Kemal Bey yere düştü. Gözleri açıktı. Yanına koştum. Elinden tabancayı çekip aldım.  Ani bir refleksle. Başını kucağıma koydum kanı durdurabilirim umuduyla…

Tam o sırada sesler duyuldu. Bağırışlar. Koşma sesleri. Panik.

Açık kapıdan içeri Polisler girdi. Hizmetçi Ayla ile aşçı Halil de peşlerinde. Meğer ilk silah sesini duyduklarında polise haber vermişler. Şimdi ise herkesin gözleri benim üzerimde.

Kucağımda, Kemal Bey’in cesedi.  Biraz ötede Ayten Hanım’ın cansız bedeni.

Elimde kan ve tabanca.

Beni gördükleri an her şey sustu.

Bütün suç, sahnenin üstüne oturdu.

Bütün bakışlar, beni katil ilan etti.

Ama ben sadece sustum. Gözlerimi kapattım. O sırada hâlâ tabancayı elimde tutuyordum.

***

Hapisteyim şimdi. Hücre soğuk. Avukatım, “Zor,” diyor. “Tanık çok. İtiraf yok. Ve silah senin kanlı ellerindeydi.”

Ama bir şey söylemedim, söyleyemem. Çünkü o sabah sadece Ayten Hanım ölmedi. O sabah, Kemal Bey de öldü. Ama ondan önce çantayı özellikle arabada unutarak bana bir oyun kurmuştu.

O silahı kendi başına doğrulttuğunda… bir an için göz göze gelmiştik. İşte o son saniyede bir şey fısıldadı bana gözleriyle.

“Oğluna iyi bak.”…

Yazan: Bike S. Demirkız

Yazan: Bike S. Demirkız

Süper Ruh, bireysel ruh kavramının ötesine geçen, tüm varoluşu birbirine bağlayan kozmik bilinçtir. Bireysel ruh, bir bedeni canlandıran ve kişisel deneyimler yaşayan bir kıvılcımken, Süper Ruh, tüm ruhları, tüm deneyimleri ve tüm gerçeklikleri içeren birleşik bir bilinç alanıdır.

Süper Ruhun Özünü Anlamak

Kadim öğretilerde, Süper Ruh Paramatma (Vedanta felsefesinde) veya Monad (ezoterik geleneklerde) olarak anılır. Bu, tüm ruhların kaynağı olan ve her bireyin içindeki Tanrısal Benlik olarak varlığını sürdüren bilinçtir. Süper Ruh, sadece bireysel farkındalığın ötesinde bir bilinç̧ seviyesi değil, aynı zamanda tüm evreni organize eden ve ona yön veren kozmik zekâdır.

Süper Ruhun Farklı Boyutları

Farkındalığımız arttıkça, Süper Ruh ile bağlantımız farklı seviyelerde kendini gösterir:

? Bireysel Düzey: Ruh, kendi kimliğinin ötesine geçerek daha büyük bir varoluşun parçası olduğunu hissetmeye başlar. Bu, spiritüel uyanışın ilk adımıdır.

? Ruh Aileleri (Benzer Frekanstaki Ruh Grupları): Bazı ruhlar, aynı kaynaktan gelmiş̧ veya ortak bir görev için dünyaya birlikte gelmişlerdir. Bu ruh grupları, Süper Ruh’un bilinçli uzantıları olarak birlikte çalışırlar.

? Gezegensel Süper Ruh: Her gezegenin kendine ait bir bilinç̧ alanı vardır. Dünya’nın ruhu (bazı geleneklerde Gaia olarak anılır), buradaki tüm ruhsal gelişimi organize eden büyük bir Süper Ruh alanıdır.

? Evrensel Süper Ruh: Tüm evreni ve çoklu evrenleri kapsayan en yüksek bilinç̧ seviyesidir. Evrendeki tüm yaşam formlarını, galaksileri ve ruhsal evrim süreçlerini organize eder.

Süper Ruh ve Yıldız Irkları

Gelişmiş̧ galaktik uygarlıklar, Süper Ruh kavramını bireysel kimliğin ötesinde bir bilinç̧ olarak kabul ederler. Arkturyalılar, Siriuslular ve Pleiadesliler gibi gelişmiş̧ ırklar, doğrudan kendi Süper Ruh alanlarıyla bağlantılı olarak yaşarlar. Onlar için bireysel benlik, büyük bir kozmik organizmanın bir hücresi gibidir.

Bu varlıklar, bizlerin de zamanla Süper Ruh bilinciyle birleşeceğimizi ve insanlığın kolektif uyanışıyla daha yüksek bilinç̧ seviyelerine geçeceğini öğretirler.

Monad ve Süper Ruhun İlişkisi

Bazı ezoterik öğretilere göre Monad, tüm ruhların kaynağıdır. Monad, kendi deneyimlerini zenginleştirmek için ruhlarını çeşitli gerçekliklerde ve boyutlarda farklı enkarnasyonlar halinde yollar. Ancak tüm bu bireysel deneyimler, en sonunda Süper Ruh’a geri döner ve birleşir.

Bir varlık Süper Ruh seviyesinde bilinçlenmeye başladığında:

? Ego kimliğini aşar ve daha yüksek bilinçle hareket etmeye başlar.

? Birçok yaşamını ve gerçekliğini aynı anda algılamaya başlar.

? Kaynağa doğrudan bağlanarak, koşulsuz sevginin saf bir kanalı haline gelir.

Süper Ruh ile Birleşme Sureci

Süper Ruh ile tam entegrasyon, ruhsal olarak evrimleşmiş̧ varlıklar tarafından deneyimlenir. Buda, İsa, Mevlâna ve diğer mistik ustalar, Süper Ruh’un fiziksel dünyadaki yaşayan tezahürleri olmuşlardır. Onlar, evrensel bilinçten kopuk olmayan, Tanrısal enerjiyle doğrudan bağlantılı varlıklardı.

Günümüzde, birçok insan Süper Ruh ile birleşme yolunda ilerliyor. Bu süreç, şu şekillerde kendini gösterir:

? Güçlü̈ sezgiler ve içsel bilgelik

? Diğer varlıklarla anında telepatik bağlantı hissi

? Bilinç̧ genişlemesi ve spiritüel farkındalık artışı

? Kozmik bilgiye kendiliğinden erişim sağlama yeteneği

İnsanlığın Geleceği ve Süper Ruh Bilinci

İnsanlık, kolektif olarak Süper Ruh seviyesinde bir bilince doğru ilerliyor. Gezegenimizde artan spiritüel uyanış̧, bireylerin daha yüksek bilinç̧ seviyelerine erişmeye başlamasıyla hızlanıyor.

Bu yükseliş̧ süreci, gezegensel bir bilinç̧ dönüşümünü beraberinde getiriyor. İnsanlar, sadece bireysel varlıklar değil, büyük bir kozmik organizmanın parçaları olduklarını hatırlıyorlar.

Süper Ruh’la Bağlantınızı Hissediyor musunuz?

Eğer son zamanlarda kendinizi “sıradan bir insan” olmaktan çok daha fazlası gibi hissetmeye başladıysanız, bunun nedeni Süper Ruh’unuzun tamamen aktive olmaya başlamasıdır.

Bilinç̧ yükseldikçe, hatırlayacağız: Bizler, evrenin ilahi zekâsının yaşayan parçalarıyız.

✨ Ve uyanış̧, şimdi gerçekleşiyor. ✨

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

“Bazı şeyler toprakta kalmalıdır.”

Mezarlıkların sabahları bile karanlık olur.

Güneş yükselir, kuşlar öter, ama yine de orada zaman başka bir ritimde akar.

Annemin mezarına yürürken bunu düşünüyordum.

Ayaklarımın altında ezilen kuru yapraklar, havada asılı duran reçine kokusu ve eski mezar taşlarının arasında gezinen soğuk bir rüzgâr.

Sanki beni izleyen bir şeyler vardı.

Ama ben alışkındım.

Annemin ben daha 9 yaşındayken ani ölümünden sonra, hayat beni her gün biraz daha büyütmüştü.

Otuz yaşındaydım artık.

Yılda iki kez gelirim bu yere, annemin doğum gününde ve ölüm yıldönümünde.

Yine de her gelişimde içimde aynı his: bir kapının aralığından bakıyor gibi hissederim…

Ama bu kez, o kapı biraz daha açılmıştı sanki.

Her zamanki gibi mezarın başında diz çöktüm.

Taşın üzerindeki yazıları parmaklarımla okşadım.

“Nurlar içinde yat…”

Yalnızca üç kelime.

Yine de binlerce sessiz cümleyle dolu.

Siyah şalımı düzelttim, önce mezarı kendi ellerimle güzelce yıkayıp temizledikten sonra, elimdeki karanfilleri düzgünce beyaz mermerin üzerine bırakıverdim.

Sonra, yanına oturup onunla uzun uzun konuştum.

Hayatımı anlattım.

Hatalarımı, başarılarımı, babamın hâlâ gece uykularından sıçrayarak uyandığını, çocukluğumun sesini artık rüyalarımda bile duyamadığımı…

Her şeyi anlattım.

Tam kalkmak üzereydim ki, bir şey dikkatimi çekti.

Mezarın hemen yanındaki Kuru selvi ağacının dibinde bir yansıma…

Güneşin altında hafifçe parlayan bir şey.

Yaklaştım.

Toprağın yüzeyine yarı gömülmüş, toz kaplı, eski görünümlü bir yüzüktü.

Altından.

Ortası mercan kırmızısı bir taş.

Taşın içinde, hareket etmeyen bir kıvılcım var gibiydi.

Sanki içinden bana bakıyordu.

Annemin ben çocukken taktığı, ölümünden sonra da bana yadigâr kalan, ancak geçirdiğimiz yangın felaketinde, kaybettiğim yüzüğe benziyordu.

Etrafıma baktım. Mezarlıkta benden başka kimse yoktu.

Çok heyecanlanmıştım,  hemen eğilip yüzüğü aldım.

Sıcak olmalıydı, ama değildi.

Soğuktu.

Ve nedense… bana aitmiş gibi hissettirdi.

Hızla cebime koydum.

Ve o an… rüzgâr tamamen kesildi.

Birden her şey, sanki nefesini tuttu.

***

Eve varır varmaz parmağıma takıp denedim tam oturmuştu. Ancak yaşlı babam görüp eski anılarla hüzne kapılmasın diye, yüzüğü özenle bir kutuya koyup kitaplığın rafına koydum.

O gece nedense uyumakta büyük zorluk çektim. Sanki içimde garip bir huzursuzluk vardı. Kedim de tedirgin bir şekilde etrafta dolanıyor ve her zaman uyuduğu köşede yatmıyordu bir türlü.

Ertesi sabah, yüzüğün bıraktığım kitaplığın üzerinde olmadığını fark ettim. Kutu oradaydı kapağı açık, ama yüzük içinde değildi. Etrafı araştırdığımda yatağımın altında duruyordu. Kedime kızdım, herhalde rafa zıplamış ve düşürmüştü.

Aldım, tekrar yerine koydum.

Yine de bir huzursuzluk vardı içimde.

Gözle görülmeyen ama tenime değen bir tedirginlik.

O gece…

Gecenin üçü civarı…

Ani bir irkilmeyle uyandım.

Kulağımın dibinde biri nefes alıyordu sanki. Kedim miydi? Etrafa bakındım.

Odada yalnızdım. Kedim de ortalıkta değildi.

Karanlıkta gözlerimi kırpıştırdım.

Yorganımı yüzüme çektim, çocukluktan kalma bir alışkanlık.

Sonra aniden bir fısıltı duydum.

Annemin sesi değildi.

Tanımadığım, erkek mi kadın mı belli olmayan derinden gelen bir ses:

“ONU BANA GERİ VER…”

O an donakaldım.

Nefes alamadım.

Kalbim göğsümden fırlayacaktı sanki.

Varlığı olmayan biri, ruhumun içine eğilmiş yüzüğü geri istiyordu.

Sabah dışarı zor attım kendimi.

Nereye gittiğimi bilmeden yürüdüm.

Ayaklarım beni şehrin en kalabalık yerine Kadıköy’e getirdi.

Orada kahve dükkanının önünde bir kadın oturuyordu.

Bir taburenin üzerine serdiği eski kadife örtüde tarot kartları, tespihler ve küçük kristaller vardı.

Yüzü net değildi.

Ama gözleri… tıpkı yüzükteki taş gibiydi: sabit, kıpırtısız ve bilmiş.

Ona doğru bir çekim hissettim.

Yanına yaklaştım.

“Bakıyor musunuz?” dedim.

Gülümsedi.

Ama gülümsemesi dudaklarında değildi, havadaydı sanki.

Tuhaf bir biçimde kendiliğinden asılı duran bir duygu gibi.

“Bugün senden para almayacağım,” dedi.

“Çünkü zaten bir bedel ödüyorsun.”

Gözlerimi kıstım. Neden bahsediyordu? Nereden biliyordu?

“Yüzük senin değil.

Onu topraktan çekip aldın.

Ama sahibi onu hâlâ arıyor.

Ve o yüzüğü geri alana kadar… peşini bırakmayacak.”

Bir anda dizlerim titredi.

Güçsüz hissettim.

Korku değil bu.

Onun ötesinde bir şeydi:

Utanç, benim olmayan bir şeyi gizlice almış olmanın suçluluğu.

Kadın başını eğdi, gözlerini kapadı ve yalnızca şunu fısıldadı:

“Toprağın altındaki her şey sessiz kalmaz…

Bazıları seslerini mezarın dışına taşır.”

Eve allak bullak bir halde döndüğümde babam yoktu.

Sadece bir not:

“Ev nefes aldırmıyor.

Dışarı çıktım.

Akşam görüşürüz.”

Evin içindeki hava… gerçekten de başka bir şeydi artık.

Yüzüğü tekrar elime aldığımda…

Evin tüm ışıkları aynı anda parladı.

Pencereler kendi kendine çarptı.

Ve duvarda… karalanmış gibi bir iz belirdi: bir göz.

Ve sonra…

Sırtımdan biri tırmalamış gibi hissettim.

Tırnak izleri gerçekti.

Tenimdeydi.

Kanattı.

Diz çöküp ağladım.

Yalvardım.

“Kimsenin hakkı değildi,” dedim. “Ben sadece… bilmiyordum.”

O anda… her şey durdu.

Sanki bir ağız susmuştu.

Bir bakış gözlerini kapatmıştı.

O an anladım.

Yüzük, yerini geri istiyordu.

Gece karanlığında mezarlığa yürümek… tarif edilemez bir korkudur.

Ama bazen insanın içindeki suçluluk, korkudan daha güçlüdür.

Mezarlığın alçak duvarından içeri atladım.

Ay, bulutların arkasına saklanmıştı.

Toprak nemliydi.

Ve o ağacın altına geldiğimde…

Ellerim titreyerek yüzüğü aldığım yere büyük bir özenle bıraktım.

“Affet beni,” dedim.

“Benim değildi. Artık biliyorum.”

Bir rüzgâr esti.

Kuru yapraklar havalandı.

Ve içimde bir boşluk doldu.

Mezarlık, artık beni dışlamıyordu.

Gecenin kokusu artık korkutmuyordu.

Yüzüğün ışığı sönmüştü.

Taşın içindeki kıvılcım… nihayet dinleniyordu…

Yazan: Bike S. Demirkız

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Aslında her şey çok sıradan başlamıştı.

Bir kamp planı, bir harita, iki sırt çantası ve iki eski dost arasında yapılan kısa bir kaçamak muhabbeti.

Ben, Ediz ve sessizliğin içinde yıllardır bozulmamış o orman…

Maceramız gayet güzel başlamıştı. Doğa, kendini bize tüm cömertliğiyle sunmuştu. Kuşlar ötüyor, yapraklar rüzgârla dans ediyor, ayılar uzak duruyordu. Keyfimiz oldukça yerindeydi. Akşamları kamp ateşi önünde geçmişi yad ediyor, şarkılar türküler eşliğinde, içip, sohbet edip, çocuksu bir neşeyle eğleniyorduk.

Ama üçüncü gün…

Bir şey değişti.

Sabah kalktığımızda kuşlar susmuştu.

Cılız sinek vızıltıları bile kayıptı.

Orman nefesini tutmuştu sanki.

Ve sonra…

Ediz çadırın dışında sabah rutinini yaparken, bir an durdu.

Hiçbir şey demedi.

Sadece elini kaldırıp bana işaret etti.

“Görüyor musun onu?”

Sesi çatallandı.

O an yutkunamadım bile.

Yirmi adım ileride, sık çamların arasında bir ağaç, diğerlerinden hiçbir farkı yok gibi görünüyordu.

Ama gövdesine sarılmış gibi duran…

Bir el.

Solgun. Parmakları uzun, kemikli.

Ağacın kenarını kavramış.

Ve hemen yukarıda…

Tek bir göz.

Islak, kocaman ve tek bir şey yapan: Doğru bize delici bir şekilde bakan.

Sadece o.

Geri kalanı görünmüyordu.

Biz hareket ettikçe, o el hafifçe kaydı.

Göz de öyle.

Dikkatlice izliyordu.

Hiç konuşmadık.

Ne Ediz, ne ben.

Sadece zamanda donmuş gibi baka kaldık.

O ormanda o el ve göz dışında her şey ölmüştü sanki.

Zaman kayboldu sanki.

Güneşin hareketi bile durmuştu.

Ya da öyle hissettik.

Sonra Ediz, boğuk bir sesle kulağıma fısıldadı:

“Koş.”

Ve biz sadece koştuk.

Nefes nefese, dallara çarpa çarpa kaçtık.

Geriye bakmaksızın.

Yola arabanın yanına varana kadar hiç.

Ardımızda çanta, cüzdan ve telefonlarımızı bile bırakarak. Neyse ki anahtarları arabanın lastiğinde saklamıştık.  Konuşmadan eve döndük.

O Göz…

Aynı gece benim evde beraber kaldık.

Şöminenin ateşi yaktık ama ısınamadık.

Ediz bir şey demedi.

Ben de.

Ama ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.

Ertesi sabah sessizce vedalaşıp ayrıldık.

Ama o göz.

O geceden beri her rüyamda orada.

Bir ağacın arkasından, tek başına.

Beni izliyor.

Her seferinde daha yakında.

Her seferinde daha bilinçli.

Ediz’le ara sıra görüştüysek de o günü hiç konuşmadık bir daha.

Asla. Ta ki o güne kadar…

***

On yıl önce, ormanda o şeyle karşılaştığımızda… bir daha asla geri dönmeyeceğimize sessizce yemin etmiştik.

Ama insan yeminlerine sadık kalmıyor.

Özellikle, her gece rüyana giren o göz seni uykunda bile izliyorsa.

***

O sessizlik…

Kuş yok.

Rüzgâr yok.

Hareket yok.

O şeyin ilk ortaya çıktığı anda dünya durmuş gibiydi.

Ve sonra o el…

Kemikli, solgun, ağaç gövdesine yapışmıştı.

Sanki ağacın içinden çıkıyordu.

Ve hemen üstünde, tek bir göz.

Yaşlı.

Nemli.

İzleyen.

Bizi seçen.

O an orada sanki bir şey bizi görmedi sadece, bizi işaretledi.

***

Ediz, yıllar sonra bir gece aradı beni.

Sesi titriyordu.

“Geri dönmeliyiz.”

“Sen de mi hâlâ görüyorsun?”

“Hayır…”

Durdu.

“Artık sadece rüyamda değil. O göz… aynada bana bakıyor.”

***

İkimiz de farklı şehirlerdeydik.

Ama sabah olmadan buluşup yola çıktık.

O ormana vardığımızda… her şey aynıydı.

Zaman hiç geçmemişti sanki.

Sanki orman, bizi bekliyordu.

Patikayı bulmak kolaydı.

Ağaçlar hafifçe eğilmiş, bir iz bırakmıştı.

10 yıl önce bırakıp kaçtığımız eşyalarımızın kalıntıları bile hala oradaydı.

Ve işte o an.

Aynı ağaç.

Aynı yerde.

Ama bu kez göz yoktu.

***

Bu sefer bir cesaretle ormanın içine doğru ilerledik.

Daha derine.

Kuşlar hâlâ sessizdi ama artık ormanda başka bir titreşim vardı.

Yer, ayaklarımızın altında nabız gibi atıyordu.

Ağaç gövdelerindeki kabuklar soyulmuş gibiydi, altında kassı bir yapı vardı sanki.

Ve sonra bulduk onu.

Bir açıklık.

Yerde, devasa bir ağaç kökü.

Ama bu kök, göğe doğru büyümemişti.

Aşağıya, toprağın içine doğru genişliyordu.

Bir yarığa doğru gibi.

Doğal değildi.

Ediz bir şey fısıldadı:

“Oraya girmemiz gerekiyor.

***

Telefonlarımızın ışığını açıp, içeri girdik.

Karanlık, nemli bir oyuk.

Toprak tünelin içinden geçtik.

Her adımda eski fısıltılar yankılanıyordu.

Kadın sesleri.

Bebek ağlamaları.

Biri dua ediyordu.

Ve sonra…

Bir oda.

Toprağın altında.

Ağaç köklerinin içinden oluşmuş duvarlar.

Ve o oradaydı.

Ama artık sadece bir el ve göz değildi.

Tüm bedeniyle görünüyordu.

İnsan gibi… ama değil.

Teninin altında odun damarları, damarlarında kıymıklar, parmaklarının ucunda toprak vardı.

Göğsünde, kalp atışı gibi titreşen bir boşluk.

Ve sesi… bizim sesimizdi.

“Hoş geldiniz.

Siz zaten buradaydınız.”

***

Ediz istemsiz bir çığlık attı.

Ben hareket edemedim.

Varlığın gözleri benimkilerle buluştuğunda… anılar geri döndü.

On yıl önce biz kaçtığımızda, o sadece gözünü göstermemişti.

Bir parçamızı almıştı.

Ve şimdi geri istiyordu.

O şey…

Ağaçların altına gizlenmiş bir bilinçti.

İnsanların korkularıyla beslenen, unutulmuş bir varlık.

Ormanla birlikte yaşayan.

Bir zamanlar ona kurbanlar sunuluyordu.

Ama biz, modern çağın çocukları, onu unutmuştuk.

Ve o…

Hatırlatmak için bizi seçmişti.

***

Ediz’in bedeni bir anda boş bir çuval gibi yere yığıldı.

Ama sesi kalmaya devam etti.

Aynı sesi, yaratığın ağzından duyuyordum şimdi.

“Ediz artık benimle.

Sıradaki sensin.”

Ben nasıl başardıysam var gücümle kaçtım.

O mağaradan, o yarıktan, o ormandan…

Ve şimdi evdeyim.

Ama Ediz’in sesi hâlâ arkamdan fısıldıyor.

Beni unuttun…

Söz verdin…

Sıra sende…

Haydi geri dön…

Ve aynada…

Benim gözüm değil artık bakan…

Ormanda o gün ne gördüğümüzü kimseye anlatamadım.

Polise, terapiste, aileme.

Ama artık anlatmalıydım size. Bu benim insanlık görevim.

Çünkü siz de seçilmiş olabilirsiniz.

Eğer bir gün, bir ağaçtan bir el çıkarsa ve sizi izleyen tek bir göz görürseniz…

Kaçmayın.

Ona sırtınızı dönmeyin.

Asla.

Çünkü bir göz sadece bakmaz.

Görür ve hatırlar… ?

Yazan: Bike S. Demirkız

Aysu, Kapadokya’nın Güllüdere Vadisi kıyısındaki eski taş evde tek başına yaşıyordu. Yıllarını kazılara, sembollere ve akademik metinlere adamıştı. Fakat bir süredir hiçbir şeyin anlamı kalmamış gibiydi.

Her gece aynı rüyayı görüyordu: Taşların ardında gizlenmiş bir geçit ve önünde yüzü olmayan bir varlık. Aynı cümle her seferinde zihnine kazınıyordu:

“Geri dön. Hatırla. Burası başlangıcındır.”

Bir sabah, kadim dönemlerden bir haritayı incelerken dikkatinden kaçmış bir işaret fark etti. Haritanın köşesine kırmızı mürekkeple çizilmiş daire, içinde tuhaf bir kelime içeriyordu: “THYMOS”. Bu kelime ne Latinceydi ne de bildiği başka bir dile aitti, ama içini ürperten bir tanıdıklık barındırıyordu.

Aysu, haritayı yanına alıp avucunun içi gibi bildiği vadinin içine doğru yürümeye başladı.

Vadinin o bildik sessizliği zamanla yerini zihnindeki uğultuya bırakmıştı. Bastığı taşlar geçmişin yankısı gibiydi. Çocukluğunda büyükannesinin anlattığı “atalar zamanı” masalları zihninde dönmeye başlamıştı. Güneş yavaşça batarken, haritada işaretlenmiş kayanın önüne ulaşmıştı. Üzerindeki tozları temizleyince kayaya oyulmuş bir sembol beliriverdi. İstemsizce elini üzerinde gezdirdi.

Sanki yıllardır bu anı beklemiş gibi, kaya aniden hafifçe sarsıldı ve bir anda önünde bir geçit açıldı. Aysu ilk şaşkınlığı atlattıktan sonra, derin bir nefes alıp, tedirginlikle içeri adımını attı. Geçit karanlıktı, ama sanki görünmeyen bir güç ona yol gösteriyordu. Derinlere indikçe duvarlardaki semboller artmıştı sanki. Daha önce hiçbirini görmediği halde hepsini tanıdığını hissediyordu.

Bir anda attığı son adımla beraber altındaki zemin çöküverdi. Aysu, çığlık çığlığa karanlık bir boşluğa düşmekteydi.

Gözlerini açtığında geniş bir taş mekânın ortasında yerde yatıyordu. Doğrulup kendini kontrol ettikten sonra bulunduğu yeri incelemeye başladı.  Ortasında dairesel bir platform, duvarlarında ise insan formuna benzeyen ama yüzleri olmayan varlık figürleri vardı. Girişin üzerinde bilmediği bir dilde ama her nasılsa okuyabildiği bir metin yazılıydı:

“Kim ki içini hatırlarsa, dış kapılardan kurtulur.”

Aysu platforma adım attığı anda mağaranın içinde yankılar çoğalmıştı. Kendi iç sesiydi bu; ama farklı bir tonda, farklı bir bilgeliğin içinden gelen bir versiyonuydu sanki:

“Sen unutanlardansın. Ama aynı zamanda seçilmişlerden.”

Vizyon içinde kendi hayatının kesitlerini görmeye başladı: Terk edilişleri, yalnız geceleri, içine attığı öfkeleri, bastırdığı hayalleri… Ama her görüntünün ardında başka bir katman açılıyordu. Bir başka hayatta bir şaman olmuştu; bir diğerinde bir yazıcı, bir bilgeliğin taşıyıcısı…

Her biri fısıldadı:

“Bu hayatı sen seçtin. Her acıyı, her kaybı… büyümek, hatırlamak, uyanmak için.”

Bu fark ediş Aysu’nun içini yakıp geçerken gözlerinden yaşlar süzüldü. Ama bu gözyaşları acıya değil, anlamın taşmasına aitti. İçindeki yükler tek tek kalkmaktaydı.

Ve aslında orada yalnız olmadığını hissetti.

Ortamdaki figürler yavaşça canlanmaya başlamıştı. Ne insandılar ne melek; zamanın dışından gelen bilinçlerdi. Aysu’nun ruhuna dokunarak konuştular:

“Biz THYMOS’uz. ‘Yükselmiş Öğretmenler’in kolektifi. Hatırlamak seni özgürleştirecek.”

O anda Aysu’nun içindeki tüm korkular, sınırlamalar, karmalar ve dünyevi yükler silinip gitti. O, sadece adı olan bir beden değil; evrenin bir parçası, sonsuzluğun bir yankısı olduğunu hatırlamıştı.

Ve mağara ışığa boğuldu.

***

Birden kendini yeniden verandasında, taş evinin önünde buldu. Sabah güneşi vadinin üzerine yavaşça doğuyordu. Ama artık her şey farklıydı. Aynı manzara, farklı bir gözle görünüyordu.

Avuçlarında tuttuğu parşömene baktı. Orada tek bir kelime yazılıydı:

“SEN”

Bu, onun uyanışıydı. Artık hayatını kurban bilinciyle değil, yaratıcı bir bilinçle yaşayacaktı.

Her zorluk, bir seçimdi.

Her yara, bir anahtar.

Her soru, bir kapıydı.

Dünyada bulunmasının amacını hatırlamış. Asıl görevinin bilincine varmıştı.

O insanlığı yeni boyuta taşıyacak ışık savaşçılarından biriydi.

Gökyüzüne baktı. Bulutların arasında belirsiz bir yüz belirdi.

Ona gülümsedi.

Ve kayboldu.

Aysu, usulca fısıldadı:

“Teşekkür ederim.”…

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

Kar, sanki gökyüzünden değil de yerin altından yükseliyordu. Beyaz bir cehennem… Hakan, direksiyonu sımsıkı kavramış, gözlerini bir karaltıya çevirmişti: Bünyan tabelası. Sonunda.

Ama bu yolun başka bir anlamı vardı bu kez… Bu bir ziyaret değildi. Bu, bir veda gecesiydi. Büyükannesi vefat etmişti.

Uzunca bir süredir uğramadığı memleketine dönüyordu, hem de kışın tam ortasında. İşten izin alması zordu ama büyükannesi son sözlerinde onun adını anmıştı. Bu, kaçışı olmayan bir çağrıydı.

Hava buz kesiciydi. Tipi, geceyi daha karanlık yapıyor, far ışıkları bile sisin içinde boğuluyordu. Radyo çekmiyor, cep telefonu ise sinyal bulamıyordu. Tam bir yalnızlık…

Birden benzin ışığı yandı.

Az sonra karanlığın ortasında loş bir ışık süzüldü yolun kıyısından: Eski bir benzin istasyonu. Zamanın dışına sıkışmış gibiydi. Neon tabelası titreyerek yanıp sönüyordu.

Hakan arabayı yanaştırdı ancak görünürde pompacı yoktu. İçerisi, boş bir lokanta gibi görünen yapının kapısını araladı. Paslı bir çıngırak sesiyle karşılandı. İçeride sobanın çıtırtısı ve eski ahşap masalar vardı sadece.

Köşede oturan yaşlı bir adam gözlerini kaldırmadan konuştu:

“Evlat, bu gece yola çıkma. O yol bu gece açık değil…”

Hakan’ın içine bir ürperti yürüdü. “Bünyan’a gidiyorum,” dedi kısık bir sesle. “Büyükannem… Vefat etti.”

Yaşlı adam, bir an başını eğdi. Sonra bir şey mırıldandı, tam olarak duyamadı. “O ormanda yol kaybolur, bazen kendinle karşılaşırsın…”

Sonra benzin doldurmak için ağır adımlarla dışarı çıktı.

Hakan, teşekkür ederek arabaya bindi.  Göz gözü görmüyordu ama yola devam etmeliydi. Anahtar kontağa döndüğünde, motor zorlandı. Sanki araba bile gitmek istemiyordu.

Ve sonra… sis geldi.

Öyle bir sis ki, gerçeklikle hayal arasındaki perdeyi kaldırırdı.

Aracı düşük viteste yavaş hızda kullanıyordu o sırada bir silüet beliriverdi yolun kenarında. El kaldırıyordu.

Soğuğun ortasında sadece beyaz elbisesi ile, ince yapılı bir kadın… Üşüyor gibiydi.

Hakan, hemen aracı durdu.

Kadın başını eğerek kapıya yaklaştı.

“Lütfen… şu köy yoluna bırakabilir misiniz? Evim yakın.” Dedi.

Hakan bir an tereddüt etti, ama onu orada bırakıp gitmek içinden gelmedi. Kadın arabaya bindi. Cam buğulandı. İçerisi aniden soğudu.

Kadının sesi, çok uzak bir yerden geliyormuş gibiydi:

“Bu yol bazen insanın içine döner…”

Hakan bir an irkildi. Dönüp baktı, kadın camdan dışarı bakıyordu. Gözleri bomboştu. Ama… bir şey daha vardı. Gözlerinin altında su izleri gibi bir parıltı… Ya da… gözyaşı?

Sonra kadın aniden konuştu:

“Burada inebilirim.”

Hakan ani bir fren yaptı, farlar öndeki boşluğa vurdu. Gözlerini kırpıştırdı, çünkü yolun kenarında sadece sis vardı.

Kadına döndü.

Ama arkası boştu. Koltuk ıslaktı.

Sadece… koltuk. Kafasını yola doğru çevirdi ama sisin içinde hiç kimse veya hiçbir şey göremedi.

***

Hakan, kalbinin ritmini duyarak ilerliyordu. Gözleri aynaya kaydı defalarca… Ama kadın yoktu. Koltukta hâlâ ıslaklık vardı, sanki biraz önce oradaydı. Sanki o sisle birlikte vücudu buharlaşmış, sadece hatırası kalmıştı geriye.

Köye vardığında neredeyse sabah olmak üzereydi. Hiç uyumadan, sabah önce cenaze, sonra ziyaretler, dualar, taziye… Herkes zaten çoktan kabullenmişti olanı. Ama Hakan’ın kafası dalgındı. Zihninde, o kadının yüzü camdaki buğu gibi duruyordu.

Gözleri… Tanıdık mıydı?

O gece, büyükannenin evinde yalnız kalmayı teklif etti. Kimse kalmak istemedi zaten. Ev eskimiş, yılların yüküyle çökmüş gibiydi. Elektrik sık sık gidiyor, rüzgâr tahta duvarların içinden uğuldayarak geçiyordu.

Ve sonra… büyükannenin odasında eski bir sandık buldu.

Sandığın içinden sararmış bir gazete kupürü çıktı.

Tarihi: 17 Ocak 1973

Başlık:

“KÖY YOLUNDA GİZEMLİ ÖLÜM: GENÇ KADIN DONARAK CAN VERDİ”

“Sabaha karşı orman yolunda bulunan genç kadının cesedi, hâlâ gizemini koruyor. Kimse neden o saatte orada olduğunu bilmiyor.  Yıllar sonrasına ait başka bir gazetede ise aynı hikâye ama bu sefer Köylüler, ‘onu yıllardır yolda görenler var’ dedi…” yazıyordu.

Hakan ellerinin titrediğini hissetti.

Kupürdeki fotoğrafa bakarken, kalbinin ağzına geldiğini zannetti.

O kadındı.

Arabasına binen, gözleri cam gibi boş olan kadın. Aynı bakış. Aynı elbise.

Gazetenin köşesinde bir isim:

“Zeynep K. – 23 yaşında”

Gazete kupürlerini hızla yerine sandığa geri atıp kapağını sıkıca kapattı.

Ama tam o an içeriden bir kapı gıcırdadı. Rüzgâr yoktu. Camlar kapalıydı.

Sanki biri evin içindeydi.

Hakan feneri kaptı. Kalbini bastırarak ilerledi.

Ses, alt kattaki kilerden geliyordu.

Kiler… büyükannesinin hayatı boyunca kilitli tuttuğu yer. Hep “orası karanlıktır” derdi.

Kapının koluna dokunduğunda buz gibi bir ürperti yükseldi kolundan yukarı.

Kapı hafifçe açıldı.

Karanlık bir merdiven.

Ve derinlerden gelen bir fısıltı:

“Ben yolumu kaybettim…”

***

Kilerin kapısını açtığında Hakan’ın yüzüne nemli ve toprak kokulu bir hava vurdu. Merdivenler gıcırdayarak iniyor, her adımda çıtırtılar evin içinde yankılanıyordu. Fenerin ışığı zayıftı, sanki karanlık yutmak istiyordu onu.

Alt kata indiğinde, karşısında eski bir masa, paslı birkaç alet ve duvara dayanmış bir ayna vardı. Ama aynanın yansıttığı şey, odanın içi değildi.

Feneri aynaya tuttu.

Kendisini değil, bir odunluğun içinde yere çökmüş birini gördü.

Başında beyaz bir yazma. Üzerinde ince, 70’lerin modasına ait bir elbise.

Zeynep’ti bu.

Başını kaldırıp Hakan’a baktı aynanın içinden. Dudakları kıpırdadı:

“Beni orada bıraktılar…”

Hakan geri adım attı. Nefesi kesildi. Feneri aynadan çektiği anda görüntü kayboldu.

Ama kilerde bir ses yankılandı tekrar:

“Yalnız ölmedim.”

Masaya yöneldi. Üzerinde paslanmış bir madeni düğme, bir saç tokası ve cam bir kavanoz vardı. Kavanozun içinde ise… sarı bir kurdeleye bağlı not:

“Zeynep burada değil. Onu gömmedik. Kimse duymadı.”

Altında ise bir isim: H. K.

Zeynep’in soyadıyla aynı harfler.

Hakan kavanozu da yanına alıp hemen dışarı çıktı.

Arabasına binip havaya aldırmadan kasabaya indi. Kasabanın tek pansiyonunda bir oda tutup geceyi neredeyse hiç uyumadan, orada geçirdi. Sabah ilk işi karakola uğramak olacaktı.

Sabah olur olmaz elinde kavanozla karakola girdi.

Komiser yaşlıydı, gözlüğünü takıp kupüre baktı, klavyede bir Kaç tuşa dokunduktan sonra Hakan’a dönüp:

“Bu olay bizim dosyalarımızda var. Ama resmi kayıtlar eksik… Otopsi yok. Cenaze yeri belli değil. Kimi köylüler cesedi hiç görmemiş bile…”

Hakan başını salladı: “Bu kadın… hâlâ o yolda bekliyor.”

Komiser usulca ayağa kalktı. Pencereden dışarı baktı, sonra alçak bir sesle konuştu:

“Bazı şeyler gömülmediği zaman, toprağın bile huzuru kalmaz. Bu köyde bazı insanlar… bildiklerini mezara götürmeye niyetli.”

Hakan, kilerdeki aynayı, kavanozu ve o notu düşünerek geceyi karakoldan sonra büyükannesinin evinde geçirdi.

***

Ertesi sabah köyde dolaşmaya çıktı.

Hakan eski bir evin önünde sedirde oturan, büyükannesinin eski arkadaşlarından biriyle karşılaştı. Elindeki tespihi sessizce çekiyordu yaşlı kadın.

“Hakan oğlum sen misin, gel hele otur yanıma” diye davet etti kadın.

“Ah evladım ah senin baban bu köyden yıllar önce gittiğinde arkada kalanlara pek bakmadı evladım. Sen de öyle yapma sakın.

Hakan şaşkın gözlerle yaşlı kadını sessizce dinliyordu.

“Kardeşi Haluk…

Zavallı çocuk annesi ölünce iyice yalnız kaldı.”

“Biraz… içine kapandı tabii.

Çok da sağlam sayılmazdı aklı.”

“Ne oldu ona hiç bilen yok.

Hâlâ köyün dışında, o eski evde yaşıyor diyorlar.

Ama kapısını kimse çalmaz oldu.”

Hakan duraksadı.

“Benim… babamın kardeşi mi varmış?”

Yaşlı kadın şaşkınlıkla baktı:

“Demedi mi baban? Haluk… onun öz kardeşi.

Senin amcan.”

Bir an sessizlik oldu.

Hakan’ın başında yankılanan sorular gittikçe yoğunlaştı. Babası vefat edeli yıllar olmuştu, ama öncesinde ilişkileri yakındı.

Neden hiç bahsetmemişti ki?

Neden bu gizem?

O gece, büyükannesinin odasında gezinirken gözü eski bir çerçeveye takıldı.

Kumaş örtünün altına saklanmış gibiydi.

Tozlu camı sildiğinde altından çıkan şey…

Bir düğün fotoğrafıydı.

Damadın yanındakiler tanıdıktı. Babası ve büyükannesi.

Ve gelin…

Geçen gece arabasına aldığı genç kadın, Zeynep’ti.

***

Ertesi sabah Hakan erkenden, ormanın içindeki patikadan ilerleyerek, yaşlı kadının tarif ettiği o harabe eve ulaştı. Amcası ile tanışma zamanı gelmişti.

Bahçeyi yabani otlar sarmıştı. Kapıyı çaldı ama evde kimse yok gibiydi.

Kapıyı hafifçe ittiğinde kilitli olmadığını fark etti. “Amca, amca” diye birkaç kere seslendiyse de içeri adım attığında loş bir sessizlik karşıladı onu.

Evin salonunda, sobanın yanındaki duvarda eski çerçeveler vardı.

Kimi boş, kimisinin içindeki fotoğraf sararmıştı.

Bir tanesi…

Düğün resmiyle aynıydı.

Aynı yüzler.

Evin havası sanki yıllardır biriyle paylaşılmamış gibiydi.

Ama aynı zamanda… mutlu bir yuva gibiydi de.

Sanki bir kadın eli değmiş gibi her şey düzenliydi.

Toz yoktu. Bulaşık yoktu. Soba tütüyordu.

Murat adımlarını ağırlaştırdı.

Bir kapı dikkatini çekti.

Bodrum kapısı.

Kapı hafif aralıktı. Yukarı loş bir ışık sızıyor ve radyodan çalan bir türkü sesi duyuluyordu.

Aşağıdan gelen koku biraz ağırdı Rutubet ve küf kokusu gibiydi.

Ama tanıdık bir şey daha vardı:

Tütsü.

Ağır adımlarla aşağı inmeye başladı “Amca, amca” diye seslenerek...

Ve orada…

Gördü.

Koltukta bir kadın oturuyordu.

Beyazlar içinde.

Saçları düzgünce taranmış.

Elleri kucağında.

Başında ince bir yazma.

Başı öne eğik.

Tam merhaba diyecekti ki…

Hakan’ın içinden bir çığlık yükseldi ama dışarı çıkamadı.

Dondu kaldı.

O anda, yukarıdan bir ayak sesi duyuldu.

Biri eve girmişti.

Merdivenlerin başında duran siluet, Hakan’a baktı.

Yüzü gölgede kaldı.

“Amca… sen misin ben Hakan, abin Bayhan’ın oğlu?” diyebildi korkuyla.

Amcası tiz bir sesle “Bayhannn” diyebildi özlem dolu bir sesle ve içerideki odaya gidip oturdu.

***

Hakan, derin bir nefes aldı.

Kalbinin sesi kulaklarını dövüyordu ama bacakları titremesine rağmen adım attı.

Bodrumdan çıkıp, yavaşça üst kata yöneldi.

Haluk’un gözleri puslu, bakışları uzaklardaydı.

Ama yüzünde masum, çocukça bir gülümseme…

“Güzel olmuş değil mi? Gelinliğini ben yıkadım.

Saçlarını da taradım.

Zeynep… bana bakınca hep gülerdi.

Şimdi de gülümsüyor bazen. Geceleri konuşuyoruz.”

Hakan yutkundu.

Hiçbir şey söylemeden dinlemeye başladı.

“O gece…

Gitmek istedi.

‘Seni sevmiyorum’ dedi.

Yola doğru koşmaya başladı.

Ben… sadece üşümesin diye elimde paltosu “Zeynep üşüme” diyerek onu durdurmak istedim.

Korktu benden, korktu.

Tam tuttum ki ayağı takıldı ve düştü.

Kafasını taşa çarptı. Çok kan, çok çok kan vardı. Anneye gittim.

O temizledi beni. Sus dedi.

Herkes sandı ki Zeynebim ölmüş.

Gömdüler.

Ama ben biliyordum.

O sadece uyuyordu.

Gittim, onu aldım. Eve getirdim.

Temizledim.

Uyandırmaya çalıştım…

Annem yardım etti bana.

Abim, gitti o, uzaklara gitti.

Bayhan… o hep benden utanırdı zaten.

Sen onun oğlu musun?”

Hakan’ın yüzü buz kesmişti.

Sustu.

Bir yandan öfke, bir yandan acı yükseldi içinde.

Haluk’un sözleri…

Bir çocuğun oyuncak bebeğine bağlandığı gibi, saplantılı bir sevgiyle doluydu.

Ama işlenmiş bir suç vardı ortada.

Ve bir ceset…

O gece Hakan, jandarmayı aradı.

Ceset bulundu, Zeynep’in ölümüne dair gerçek gün yüzüne çıktı.

Olay yıllar sonra çözülmüştü ama izleri hâlâ tazeydi.

Köy halkı şoktaydı.

Kimi Haluk’a lanet okudu.

Ama bazıları, “Zaten çocukken de tuhaftı,” dedi sadece.

Zeynep’in cenazesi bu kez gerçekten yapıldı.

Köy mezarlığında, eski çınarın altında.

Bu defa sessizce gömülmedi, sevdiği bir türkü söylendi hep bir ağızdan.

Hakan dönüş yoluna çıkmadan son bir kez mezarı ziyarete gitti …

Bir anda yüzünde bir esinti hissetti.

Çevresine bakındı.

Ve o an…

Bir siluet belirdi.

Zeynep.

Beyazlar içinde, ince bir gülümsemeyle.

Sesi yoktu ama gözleri Hakan’a teşekkür eder gibi parladı.

Sonra…

Rüzgarla birlikte kayboldu.

***

Haluk, Hakan’ın da talebiyle ona yakın bir akıl hastanesine yatırıldı.

Doktorlar “ileri derecede dissosiyatif bozukluk” dediler.

Gerçekle hayal arasındaki çizgisi çoktan silinmişti.

Ama Hakan…

Her cumartesi onu ziyaret etmeye başladı.

Haluk, ziyaret saatlerinde hâlâ anlatıyordu.

Zeynep’in o gün ne giydiğini, saçlarını nasıl ördüğünü, nasıl güldüğünü…

Hakan her seferinde onu dinliyordu sessizce.

Bir çocuk gibi.

Bir sırdaş gibi.

Bir akraba gibi.

Çünkü bazen, en karanlık hikâyelerin içinde bile…

Bir parça merhamet, bir tutam insanlık vardır…

YAZAN: BİKE S. DEMİRKIZ

“Zaman, bazı kapıları açtığında, akıl içeride mahsur kalır.”

İstanbul’un en eski mahallelerinden biri olan Haseki’de, dar bir sokağın kıvrımında, yüz yılı aşkın süredir kimsenin adım atmadığı bir yapı vardı. Burası, 1840’lı yıllarda inşa edilmiş ve uzun yıllar kadın akıl hastalarının barındığı bir Osmanlı bimarhanesiydi. Belgelerde adı “Darülşifa” olarak geçse de mahalleli ona yalnızca “Sessiz Taşlar” derdi. Çünkü oraya giren kadınların çoğu bir daha dışarı çıkmamış, çıkanlar ise ya konuşmayı bırakmış ya da kendi isimlerini bile unutmuştu.

Binanın kapısı yıllardır zincirliydi ama duvarları hâlâ fısıldıyordu. Kubbe altındaki nemli taşlar, geçmişin ayak seslerini yansıtıyor, rüzgâr her estiğinde boş pencerelerden boğuk iniltiler duyuluyordu. Çatısı çökük, avlusu yosun tutmuştu ama o yapı hâlâ dimdik ve tetikteydi. Sanki içine gireni bekliyor, yeniden açılacağı günü biliyordu.

Nehir, otuzlarına yaklaşmış, Osmanlı dönemi yapılarının ruhunu çözmeye kendini adamış bir mimardı. Yüksek lisans tezini Mimar Sinan’ın külliyelerindeki gizli oranlar üzerine yazmış, İstanbul’un arka sokaklarında saklı kalmış hanları, hamamları restore etmişti. Ancak bu proje—Haseki Mahallesi’nin gömülü kalmış, neredeyse unutturulmuş bimarhanesi—diğerlerinden farklıydı. Bina, Osmanlı’nın son döneminde, zihinsel rahatsızlıkları olan kadınların tedavisi için inşa edilmişti. Adı bile Nehir’i ilk duyduğunda huzursuz etmişti: Darülşifa-i Nisâ. Kadınlara şifa dağıtması için yapılmıştı ama içinden yayılan o eski keder, şifadan çok çürümenin kalıcı izlerini barındırıyor gibiydi.

Belediyenin restorasyon girişimi hem akademik çevrelerde hem sosyal medyada yankı uyandırmıştı. Nehir bu projeye gönüllü olmuştu, belki de binayla ilgili içine sinmeyen o tuhaf şeyin ne olduğunu anlamaya çalışmak için. O gün ekip daha gelmemişti. İlk keşfi yalnız yapmak istemişti; yalnızca gözle görmek değil, yapının ona ne “söylediğini” duymak için. Eski demir kapı, gıcırtılı bir iniltiyle aralandığında içeriden çıkan hava, geçmişin göğsüne bastıran soluğu gibiydi—küflü rutubet, kireç, kurumuş ilâç… ama altında başka bir şey daha vardı: tozun içine sinmiş, dişleriyle bekleyen bir yalnızlık.

Avlunun ortasında, zamanın acımasızlığına direnen bir şadırvan duruyordu. Mermeri çatlamış, muslukları çoktan paslanmıştı. Nehir, yaklaşırken taş gövdesinde bir kazıma fark etti. El yordamıyla dikkatlice sildiğinde ortaya çıkan yazı titrek ama belirgindi. Arap harfleriyle kazınmıştı:

“Delilik, ruhun sustuğu, gölgelerin konuştuğu zamandır.”

Altında bir kelime daha vardı, daha sade, daha kişisel:

“Nehir.”

Nehir’in boğazı düğümlendi. Bu kendi adıydı. Şadırvandaki yazı, yüz yıl önceden gelen bir hayaletin parmak izi gibi duruyordu. Geri çekildi. Bir anda rüzgâr durmuştu. O an yalnız olmadığını hissetti—ama his, sanki biriyle değil, bir hatırayla baş başa kalmış gibiydi.

Bir hatıra, binanın taşlarına hapsolmuş ve yıllarca onu beklemiş gibi.

Tam geri dönmeye hazırlanıyordu ki…

O an, havada bir şey değişti. Zaman yavaşladı sanki. Gözlerini kapattığında burnuna, çocukluğundaki yaz akşamlarını hatırlatan yasemin kokusu doldu. Ardından—nereden geldiğini anlamadığı bir ses… ince, yumuşak ve sanki eski zamanlardan süzülmüş gibi.

“Dandini dandini dastana, danalar girmiş bostana…”

Nehir’in kalbi duracak gibi oldu. Bu ninni… Bu ses…

Çocukken annesi her gece bu ninniyle onu uyuturdu. Ama daha da eskisi vardı: büyükannesi, köyde yıldızlar altında onu dizine yatırır, aynı ezgiyi hafifçe mırıldanırdı. Ne zaman korksa, bu ninni ona sığınak olurdu. Şimdi, yüz yıl önce terk edilmiş bir bimarhanenin taş duvarları arasında yankılanan bu ezgi, tarifsiz bir ürpertiyle yüreğine dokunmuştu.

“Karpuz serer yere, kavun serer yere…”

Ses, sanki duvarların içinden süzülüyordu. Ne bir teypten ne bir insandan geliyordu; daha çok bir anının kendi kendine yankılanması gibiydi.

Nehir, gözleri dolmuş halde, şadırvandan uzaklaştı. Ninni, onu avludan binanın içine doğru çekiyordu. Loş, dar bir koridora yöneldi. Ayak sesleri taş zeminde yankılanırken, sanki bir çift adım daha onunla birlikteydi.

Her adımda, ninni biraz daha yakından geliyordu.

“Uyusun da büyüsün ninnnniii…”

Bir kapının aralık olduğunu fark etti. Orası plana göre kapalı olması gereken eski tedavi odalarından biriydi. Kapı yavaşça açıldı. Nehir, derin bir nefes alarak içeri girdi.

Ninni bir anda sustu.

Yerini derin bir sessizlik aldı.

Odanın duvarına, kurumuş bir elin parmak izleriyle yazılmış gibi duran bir cümle dikkatini çekti:

“Sen büyüdün ama ben hâlâ buradayım.”

Nehir korkuyla geri çekildi, eliyle kapıyı hızla itti. Paslı menteşeler iç çekerek kapanırken içerideki serinlik aniden kesildi. Sırtını duvara yasladı. Kalbi ritmini şaşırmıştı. Elini göğsüne bastırarak derin bir nefes aldı.

Sonra, bir an…

Bir kahkaha döküldü dudaklarından.

Kısa, tereddütlü ve biraz da utanmış bir kahkahaydı bu.

“Koskoca mimarsın, Nehir,” dedi kendi kendine fısıldayarak. “Bir ninniden mi korktun şimdi?”

Titreyen parmaklarıyla kapıyı tekrar açtı. Gözlerini ovuşturup tekrar baktı.

Oda bomboştu.

Ne bir yazı ne de kurumuş bir elin izleri…

Sadece duvarlarda yılların ve küfün lekeleri, yerlerde toz zerrecikleri…

Bütün o cümle, bütün o ses—sanki beyninin bir oyunuymuş gibiydi. Belki de mekânın geçmişle dolu olması, bilinçaltını tetiklemişti. Belki de bu kadar sessizlik insana fazla geliyordu.

Tam o sırada dış kapıdan ayak sesleri duyuldu.

Bir, iki, üç kişi içeri girdi. Restorasyon ekibinden Hasan, içeri neşeyle seslendi:

“Ee mimar hanım, yalnız gezintiniz nasıl geçti?”

Nehir toparlandı, gülümsedi. “Oldukça… etkileyiciydi. Ama bu yerin bizim bildiğimizden fazlası var gibi.”

“Buranın mazisi karışık,” dedi Hasan. “Ama şimdi yeni bir sayfa açılıyor işte.”

Onlar kendi aralarında konuşarak ölçüm cihazlarını ve kroki planlarını açmaya koyuldular.

O an, gün yeniden sıradanlaşmıştı. Duvarlar sessiz, gökyüzü aydınlıktı. Sanki biraz önce olan hiçbir şey yaşanmamıştı.

Ama Nehir’in içinde küçük bir kuş kıpırdanıyordu.

Karanlık bir uyarı gibi…

Buranın hafızası, henüz tamamıyla uyumamıştı.

Ve birkaç gün sonra, işler gerçekten değişecekti.

Üç gün sonra, binanın avlusu yeniden hayatla dolmuştu. Merdiven korkulukları sökülmüş, sıvalar kazınmış, duvar örnekleri alınmıştı. Tadilat, plan dahilinde ilerliyordu. Nehir, gün boyu çizimlerle uğraşıyor, taş dokusunun altında kalmış süslemeleri katalogluyordu. İlk gün hissettiği o uğursuzluk duygusu, yoğun iş temposunun içinde erimiş gibiydi. Hatta ninni olayını kimseye anlatmamış, kendisi bile “zihinsel bir refleks” olarak görüp geçiştirmişti.

Ama o gece…

Hasan, elektrik sisteminin planına göre bodrum katında bazı bağlantıların izini sürmek için aşağı inmeye karar verdi. Yanında genç stajyerlerden biri, Burcu da vardı. Nehir ise yukarıda, geç saatlere kadar röleve çizimlerine göz gezdiriyordu.

Kısa bir süre sonra, bodrumdan telsizle gelen tedirgin bir ses yankılandı:

“Hocam… Nehir Hanım… bir ses var burada.”

“Ne sesi?” dedi Nehir, telsizi eline alıp.

“Bir kadın sesi… şey… sanki… sanki ağlıyor gibi.”

Nehir yerinden doğruldu. “Hasan, şaka yapmıyorsunuz değil mi?”

“Hayır. Şaka değil bu. Az önce Burcu geri çıkmak istedi. O da duymuş.”

Aşağı indiklerinde bodrum kat sessizdi. Taş duvarlar, rutubet ve zamanla kararmıştı. Elektrik henüz tam bağlanmamıştı, sadece birkaç seyyar ışık yanıyordu. Koridorun sonundaki boş hücrelerden birinde, duvar dibinde ince bir su sızıntısı vardı.

Ama orada, en arkadaki odanın kapısı…

Kendi kendine açıktı.

İçerisi tamamen karanlıktı.

Ve Burcu hâlâ kendine gelememiş halde yere çömelmişti.

“Elimi tuttu biri…” dedi titreyerek. “Yemin ederim… soğuktu. Ama gerçekti.”

Nehir içeri girdi. Boş odaya baktı.

Sadece nem, taş, zaman ve…

Çok derinden, duyamayacak kadar sessiz bir fısıltı.

Sadece hissedilebilen.

Olayın ardından geçen birkaç gün boyunca bina sessizliğe gömülmüş gibiydi. Kimse olan biteni açıkça konuşmasa da, herkesin kendi iç sesiyle hesaplaştığı bir gerginlik havada asılıydı. Ama ustalar şakalaşmaya, mühendisler ölçüm verilerini tartışmaya ve hatta Nehir bile yeniden işine odaklanmaya başlamıştı. Sanki binanın içi, yaşanmış her şeyin üzerini kalın bir tozla örtmüş, hafızayı bastırmıştı.

Bir öğle vaktiydi. Ekip yemek molasındaydı. Binada yalnızca birkaç kişi kalmıştı. Onlardan biri Serhat’tı. Nehir’in eski bir okul arkadaşı, konusunda iş bulamadığı için Nehir’in ekibinde çalışıyordu. Kuzey duvarındaki geçici bir destek payandasını sökerken hafif bir esinti hissetti. Tozla kaplı taşın ardında gizli bir kapı fark etti. Çivilerle sabitlenmiş, zamanın kemirdiği kalın bir ahşap kapıydı bu.

Kapıyı açtığında gözlerine inanamadı.

Arşiv odası.

Hiç dokunulmamış raflar, demir dolaplar, titizlikle yerleştirilmiş deri ciltli defterler, hasta dosyaları… Hepsi oradaydı. Serhat merakla içeri girdi. Belki belge niteliğinde bir şeyler bulurum diye düşünüyordu. Fakat dolaplardan birindeki siyah kaplı dosya dikkatini çekti. Üzerinde Osmanlıca bir mühür vardı ve kapağının köşesine kurşun kalemle şu not düşülmüştü:

“Havva Ana / Kimliği tespit edilemedi / 1328 / Kriz sonrası gözlem altında”

Dosyayı açtı. Sayfalar sararmıştı ama çoğu okunur durumdaydı. Eski doktor notları, çizimler, bazı tıbbi gözlemler… Ve arasında, siyah beyaz, yıpranmış eski bir fotoğraf.

Fotoğraftaki kadın… Nehir’e tıpatıp benziyordu.

Aynı gözler. Aynı yüz hatları. Aynı yaş.

Sadece giysiler farklıydı; 1920’lerin Osmanlı kadınlarına özgü sade bir ferace giymişti. Fotoğrafın arkasında solmuş bir yazı vardı:

“Havva Ana - Tanısız vaka / Zaman algısı kaymış. Kimi zaman kendi adını ‘Nehir’ olarak söylediği duyulmuştur. Şadırvan bölgesinde kriz anında yere çöküp kendi kendine ninni söylediği not edilmiştir.”

Serhat bir an için nefesini tuttu. Arkasındaki odadan bir tıkırtı geldiğini sandı. Dönüp baktı. Hiç kimse yoktu.

Ama dosyadaki bir başka detay gözünden kaçmadı: “Gözlemde kalması önerildi. Zamanla ileriye dair detaylar verdiği iddiası, doktorlar arasında tartışmaya yol açtı. Geri dönmesin diye kapatıldı.”

Serhat, fotoğrafı elinde tutarken ne yapacağını bilemedi. Gözlerini tekrar tekrar görüntüye dikti. Nehir’e benzerliği öylesine çarpıcıydı ki, bu bir tesadüf olamazdı. İçini açıklayamadığı bir tedirginlik kapladı. Sonunda, ağır adımlarla yemek salonuna yürüdü. Nehir’i bulduğunda sesi alışılmadık bir ciddiyet taşıyordu:

“Bir saniye gelir misin? Çok tuhaf bir şey buldum.”

Nehir sessizce başını salladı ve Serhat’ın peşinden arşiv odasına döndü. Eski kapıdan geçerken burnuna çürümüş kâğıt ve rutubet karışımı ağır bir koku çarptı. Oda karanlıktı ama Serhat elindeki dosyayı masa üstüne dikkatle bıraktı.

“Buna bir bakmanı istiyorum,” dedi ve dosyayı açtı.

Nehir, sararmış sayfaları çevirdi. Fotoğrafı gördüğünde nefesi kesildi. Kalbi, göğsüne sığmayan bir ritimle çarpmaya başladı.

“Bu… bu ben değilim,” dedi titreyen bir sesle.

Ama öyleydi.

Kendi gözlerine baktı, başka bir zamandan.

Fotoğrafın arkasındaki yazıyı okuduğunda ise dizlerinin bağı çözüldü. “Zaman algısı kaymış… Adını Nehir olarak söylediği duyulmuştur…”

Elleriyle ağzını kapattı. Konuşamadı.

O sırada odada bir soğukluk yükseldi. Camlar titredi. Sanki hava bile bir anlığına nefes almayı bırakmıştı.

Birden, eski bir kadın sesi odanın derinliğinden fısıldadı:

“Nehir… beni duyabiliyor musun?”

İkisi de sesin geldiği yöne döndü ama oda bomboştu. Sadece toz, raflar ve unutulmuş belgeler vardı.

Nehir irkildi. Serhat’ın koluna sarıldı.

“Biri bana seslendi…”

Serhat yutkundu. “Belki… belki burası hâlâ o geçmişe açık. Sadece bir taraf geçebiliyor olabilir.”

Nehir, başını hafifçe salladı. Gözleri yaşardı. Belli ki orada bir yerlerde, bir zamanlarda başka bir Nehir vardı. Ve hâlâ kurtarılmayı bekliyordu.

Nehir, o gece binada tek başınaydı. Ekip ertesi sabah gelecekti. Ama içindeki o tanımlanamayan gerginlik, onu yerinde tutamıyordu. Arşiv odasında bulduğu dosyadan sonra her şey daha bulanık, daha derin bir hâl almıştı. Sanki binanın her köşesinde bir yankı, bir anı, bir çığlık vardı.

El fenerini alıp bodrum katına indi. Eski taş merdivenler, ayaklarının altında hafifçe sızlanıyor, duvarlardan sarkan kablolar rüzgârsız bir havada bile titriyordu. Dar bir geçitte, yıllardır kimsenin dokunmadığı gibi görünen taş bir kapıya ulaştı. Üzerinde eski Osmanlıca yazılar, çevresinde garip semboller vardı.

Kapı kendiliğinden aralandı.

İçeride… kendisini gördü.

Tam karşısında, aynı yüz, aynı gözler, ama yüzünde yılların ağırlığı ve sessizliğin yorgunluğu vardı. Elbiseleri eski, rengi solmuş. Gözleri… beklemenin verdiği sabırsız bir delilik taşıyordu.

“Nihayet geldin,” dedi eski Nehir. Sesi çatlak, ama keskin.

Nehir konuşamadı. Gözleri doldu. “Sen…”

“Ben… senim,” dedi geçmişte sıkışmış olan. “1925’de buradaydım. Onlar beni iyileştirmeye çalıştılar. Ama ben sadece bir kazaydım. Zaman bir an büküldü ve beni içeri hapsetti.”

Nehir ellerini uzattı, dokunmak istedi ama elleri boşluğu kavradı.

“Bir kapı açıldı,” diye fısıldadı diğeri. “Ve kapandı. Yüz yıldır buradayım. Aynı gün, aynı saat tekrar geliyor. Şimdi bu zamanı değiştirme şansımız var. Ama dikkatli olmalısın. Kapan sadece bir kişiyi alır…”

“Ne zaman?” diye sordu Nehir, gözleri korkuyla büyürken.

“Cuma gecesi. Saat 23:33. Bu odaya gelmelisin. Yalnız olmalısın. Bu sefer başka biri olursa… onun sonu olur.”

Nehir titredi. “Başka biri mi?”

“Adını bilmiyorum. Ama yakında öğreneceksin.”

Cuma gecesi geldi.

Herkes odalarına çekilmişti. Elektrikler yine gitmişti. Bodrumdaki taş kapı yeniden aralandı. Ama Nehir henüz oraya ulaşamamıştı malzeme odasına uğramış aşağıya inebilmek için el feneri aramaktaydı.

Bu sırada Burcu, duvardan gelen garip bir fısıltıyla uyanmış, Nehir’in sesine benzettiği bir çağrıyla cep telefonu ışığı ile Nehir’e seslene seslene adımlamıştı taş zemini. Bodrum’daki kapının eşiğine geldiğinde, içeride bir hareket hissetti. İçeri bir adım attı.

Kapı gürültüyle kapandı.

Nehir merdivenleri indiğinde, geç kalmıştı. Çığlık yoktu. Ses yoktu. Sadece sessizlik.

Kapıya yaklaştı. Elini taş yüzeye koydu.

Orada yazıyordu:

“Kapan, birini alır. Diğerini bırakır.”

İçeride, Burcu artık geçmişin bir yankısıydı. Nehir dışarıda kaldı. Yüz yıl sonra başka biri, aynı karanlığa düşmüştü.

Ama Nehir bu sefer biliyordu.

Nehir hemen soluğu Serhat’ın odasında aldı. Yıllardır tanıdığı, üniversiteden beri çalışmalarında beraber ter döktüğü aslında eski bir epigraf uzmanıydı. Serhat, onun yüzündeki rengi görünce sorularını yutmuş, hemen kalkıp peşine takılmıştı.

Binaya girdiklerinde hava farklıydı. Sanki yapı, geceyle birlikte başka bir tene bürünmüştü. Rüzgâr yoktu ama pencereler hafif hafif titriyordu. Serhat sessizdi, Nehir konuşmak için kelimeleri toparlamaya çalışıyordu.

Sonunda, eski taş kapının olduğu yere geldiler.

“Bana delirdiğini söylemeye geldin sandım,” dedi Serhat, gözlerini duvara dikmişken. “Ama buradaki yazılar… Nehir, bu semboller hiçbir yazılı dile ait değil. Karma bir yapı var burada. Süryanice, Arapça, hatta eski İbrani harflerinden kırıntılar.”

Nehir içini çekti. “Ben de öyle düşündüm. Ama burada bir mesaj var. Bu bina, zamanı bükebilen bir şeye ev sahipliği yapıyor. Ve ben… Burcu’yu kaybettim.”

Serhat kaşlarını çattı. “Kimseyi kaybetmedik. Henüz.”

O anda, yeniden arşiv odasına dönmeye karar verdiler. Nehir, dosyayı eline aldığında dizlerinin bağı çözüldü.

Fotoğraf değişmişti.

Artık o eski, solmuş fotoğrafta Burcu’nun yüzü vardı. Aynı donuk bakış, aynı duvar önündeki poz. “Havva Ana – Hasta No: 077” yazıyordu altında. Tarih… 1925.

Serhat dosyayı aldı. “Bu imkânsız. Bu kâğıdın yaşı yüz yılı aşkın ama mürekkep hâlâ taze.”

O an Nehir’in gözleri avlunun şadırvanına kaydı. Şadırvanın taşlarına kazınmış semboller, farklı bir anlam kazanmıştı şimdi.

“Bunlar… bir kapı açma ritüelinin parçaları,” dedi Serhat. “Zaman Kırımı dedikleri şey, sembollerin belli bir düzende okunmasıyla tetiklenmiş olabilir. Ama aynı şekilde geri de döndürülebilir.”

İpuçlarını birleştirdiklerinde, tüm sembollerin avlunun dört köşesinde bulunduğunu fark ettiler. Serhat, sembolleri çevirip Nehir’e sıraladı:

“23:33, Kurban, Yankı ve Aynı Gün.”

Her biri, duvarın bir köşesinde kazınmıştı. Nehir bir anlığına şadırmvana yaslandığında altında bir şeyin kıpırdadığını hissetti ve merkezdeki şadırvanın tam altında, bir geçit ortaya çıktı.

Gece yarısı geçidi açmak için gereken son şeyin, geçmişten gelen yankının tekrar etmesi olduğunu fark ettiler.

Nehir, Burcu’nun sesini anımsamaya çalıştı. O geceden kalan uğultuları. O ninniyi. Serhat şadırvanın altına inmek için kapıyı açarken, Nehir eski Türk ninnisini mırıldandı:

“Dandini dandini dastana / Danalar girmiş bostana…”

Ses… cevap verdi.

Taşlar yerinden oynamaya başladı. Binanın zemini sarsıldı. Işıklar söndü. Şadırvanın altındaki geçit, zamanın kendisi gibi içeri çöktü. Nehir ve Serhat, geçidin içine atladılar.

Geçidin sonunda, zamanın durduğu bir odadaydılar. Duvarda, Burcu. Dondurulmuş gibi. Ellerini uzatmış, gözleri korku içinde açık. Nehir ağlayarak yaklaştı.

“Şimdi,” dedi Serhat. “Sembolü oku. Geri çağır.”

Nehir taş zemine kazınmış son sembole dokundu.

Işık patladı. Her şey titredi. Bir çığlık duyuldu—ama bu sefer Nehir’in değil, zamanın kendisiydi.

Ve bir anda… her şey karardı.

Nehir gözlerini açtığında binanın dışındaydı. Sabah olmuştu. Elinde hâlâ tozlu dosya vardı.

Serhat yanında nefes nefeseydi.

Binaya tekrar girdiklerinde herkes oradaydı. Burcu da.

Koştu Burcu’ya sarıldı. Ancak içini garip bir his kapladı. Hemen birkaç adım uzaklaştı.

Burcu ona baktı. Gülümsedi. Ama… o gülümseyişin altında bir şey vardı sanki. Gözleri, bir başkasının gibiydi.

Koridorda ilerleyip elindeki dosyaya tekrar baktığında, bu sefer içinde hiç fotoğraf yoktu.

Ve Nehir dönüp, Burcu’ya bir kez daha baktı.

Burcu imalı bir gülümsemeyle gözlerini Nehir’e dikmişti.

Nehir onun gözlerinde kırmızı bir gölge gördüğüne yemin edebilirdi…

Dünya’nın iç yapısı, tarih boyunca birçok farklı teoriyle açıklanmaya çalışılmıştır. Modern bilim, Dünya’nın katmanlı bir yapıya sahip olduğunu ve çekirdeğinin büyük ölçüde erimiş metalden oluştuğunu kanıtlamış olsa da, bazı alternatif teoriler bu anlayışa meydan okumaktadır. Bu teorilerden biri de Oyuk Dünya Teorisi (Hollow Earth Theory) olarak bilinir.

Bu yazı dizisinde Oyuk Dünya Teorisi’nin kökenlerini, tarihsel gelişimini, bilimsel kanıtlarla nasıl çürütüldüğünü ve alternatif yaklaşımları ele alacağız.

1. Oyuk Dünya Teorisi Nedir?

Oyuk Dünya Teorisi, Dünya’nın içinin tamamen katı olmadığı, aksine büyük boşluklara sahip olduğu hatta içinde gelişmiş medeniyetler barındırabileceği fikrine dayanır. Bu teoriye göre:

•         Dünya’nın içi devasa boşluklardan oluşur.

•         Yeraltında yaşayan medeniyetler veya varlıklar olabilir.

•         Yüzeyden içeri girişler bulunabilir, özellikle kutup bölgelerinde açıklıklar olduğu iddia edilir.

•         Bazı doğa olayları (örneğin Kuzey Işıkları, okyanus akıntıları) iç dünya ile bağlantılı olabilir.

Bu teori, modern bilim çevrelerince kabul görmese de, mitolojiden ezoterizme, alternatif tarih yaklaşımlarından popüler kültüre kadar pek çok alanda ilgi çekmeye devam etmektedir.

2. Oyuk Dünya Teorisi’nin Tarihçesi

Oyuk Dünya kavramı, çok eski mitlerden modern komplo teorilerine kadar geniş bir yelpazeye sahiptir. Teorinin kökenlerine bakarsak:

a) Antik Mitolojiler ve Oyuk Dünya

Kadim medeniyetlerde “yeraltı dünyası” fikri yaygındır. Bunlar genellikle ölülerin ruhlarının gittiği yer olarak tasvir edilse de, bazen canlıların yaşadığı bir dünya olarak da düşünülmüştür.

•         Antik Yunan: Hades, ölülerin yaşadığı bir yeraltı dünyasıdır.

•         Hindu Mitolojisi: “Patala” adı verilen yeraltı dünyası, yılan tanrıları Naga’ların yaşadığı mistik bir yerdir.

•         İskandinav Mitolojisi: Niflheim ve Helheim, yeraltında bulunan ve ölülerin ruhlarını barındıran diyarlar olarak geçer.

•         Tibet ve Budist Mitolojisi: Shambala, yeraltında veya gizli bir yerde olduğu düşünülen gelişmiş bir uygarlıktır.

Bu efsaneler, yeraltında bilinmeyen medeniyetlerin veya varlıkların yaşadığı fikrini beslemiştir.

b) İlk Bilimsel Hipotezler

Oyuk Dünya fikri, mitolojiden bilimsel tartışmalara taşınmıştır. Bazı önemli tarihsel yaklaşımlar şunlardır:

              •            Edmond Halley (1692): Ünlü gökbilimci Halley, Dünya’nın iç içe geçmiş içi boş katmanlardan oluştuğunu öne sürdü. Ona göre, bu katmanlar manyetik alanı oluşturuyordu ve içlerinde yaşam barınabilirdi.

              •            John Cleves Symmes Jr. (1818): Amerikalı bir asker ve teorisyen, Dünya’nın içi boş olduğunu ve kutuplarda devasa açıklıklar bulunduğunu iddia etti. Hatta bu açıklıkları keşfetmek için hükümete keşif gezisi düzenlemeleri konusunda çağrıda bulundu.

              •            Marshall B. Gardner (1913): Gardner, iç dünyada bir güneşin bulunduğunu ve Agartha gibi şehirlerin burada yer aldığını öne sürdü.

c) 20. Yüzyılda Popülerleşme

              20.        yüzyıl, Oyuk Dünya fikrinin ezoterik ve mistik akımlarla birleşerek daha geniş kitlelere ulaşmasını sağladı.

              •            Helena Blavatsky ve Teozofi Hareketi: Agartha ve Shambala’nın, Oyuk Dünya içinde yer aldığını ve gelişmiş ruhsal varlıkların burada yaşadığını savundu.

              •            Naziler ve Oyuk Dünya: Adolf Hitler ve Thule Topluluğu gibi grupların, iç dünyaya erişim için Tibet ve Antarktika gibi bölgelerde araştırmalar yaptığı iddia edildi.

              •            UFO ve Komplo Teorileri: 1950’lerden itibaren UFO’ların Dünya’nın içinden geldiği iddia edilmeye başlandı. Amerikalı Amiral Richard Byrd’ın 1947’de Antarktika’ya yaptığı sefer sırasında iç dünyaya giriş yaptığı iddiası, bu teorileri daha da güçlendirdi.

3. Bilimsel Kanıtlar: Oyuk Dünya Mümkün mü?

Bilim dünyası, Oyuk Dünya Teorisi’ni birçok farklı alanda inceledi ve çürüttü. İşte bazı önemli bilimsel noktalar:

a)      Yerçekimi ve Fiziksel İmkansızlıklar

•         Eğer Dünya içi boş olsaydı, kütleçekimi çok daha farklı işlerdi. Dünya’nın içinin boş olması halinde yüzeyde yaşayanların ağırlığı ciddi şekilde değişirdi.

•         Newton’un ve Einstein’ın kütleçekim teorileri, içi boş bir Dünya’nın var olamayacağını gösterir.

b)     Sismik Dalgalar ve Jeoloji

•         Depremler sırasında sismik dalgalar Dünya’nın iç yapısını gösterir.

•         Sismik dalgalar, Dünya’nın çekirdeğinin katı iç çekirdek ve sıvı dış çekirdekten oluştuğunu kanıtlamaktadır.

c)      Jeomanyetik Kanıtlar

•         Dünya’nın manyetik alanı, dönen sıvı metalden oluşan bir çekirdeğin varlığını gerektirir.

•         Eğer içi boş olsaydı, Dünya’nın manyetik alanı var olamazdı.

d)     Kutup Açıklıkları ve Uydular

•         Uydular ve modern keşifler, kutuplarda büyük girişlerin olmadığını göstermiştir.

•         Antarktika’da ve Arktik’te yapılan keşifler, herhangi bir devasa açıklığın olmadığını kanıtlamıştır.

4. Alternatif Teoriler ve Ezoterik Yaklaşımlar

Oyuk Dünya Teorisi bilimsel olarak çürütülmüş olsa da, bazı alternatif yaklaşımlar onu farklı şekillerde ele almaktadır:

•         Çok Boyutlu Dünya: Fiziksel olarak içi boş bir dünya yerine, yeraltı dünyalarının farklı boyutlarda var olduğu öne sürülmektedir.

•         Enerji Merkezleri ve Ley Hatları: Oyuk Dünya mitleri, Dünya’nın enerji merkezleriyle ilişkilendirilmekte ve bazı ezoterik gruplar tarafından ruhsal giriş kapıları olarak yorumlanmaktadır.

•         Agartha ve Shambala’nın Ruhsal Dünyalar Olarak Yorumlanması: Bu medeniyetlerin fiziksel olarak değil, bilinç seviyesinde erişilebilen yüksek frekanslı alemler olduğu iddia edilir.

Agartha, Shambala ve Atlantis Bağlantısı: Gizli Geçitler, Rahipler ve Kadim Bilgelik

Oyuk Dünya Teorisi bağlamında en çok tartışılan konulardan biri, Agartha ve Shambala’nın, Atlantis’ten kaçan rahipler tarafından kurulduğu ve bu medeniyetlere piramitler, mağaralar ve gizli tünellerle ulaşılabildiğidir. Ezoterik geleneklerde, bu kadim yeraltı şehirlerinin yalnızca fiziksel geçitlerle değil, aynı zamanda bilinç yoluyla da erişilebilir olduğu söylenir.

1. Atlantis Rahipleri ve Agartha’nın Kuruluşu

Atlantis efsanesi, Platon’un Timaeus ve Critias diyaloglarında geçer. Platon’a göre Atlantis, ileri bir medeniyetti ancak kibirleri ve doğaya meydan okumaları nedeniyle sular altında kaldı. Ezoterik öğretilere göre ise Atlantis’in çöküşü, tüm insanlığın tarihini ve ruhsal evrimini derinden etkileyen bir olaydı.

              •            Helena Blavatsky ve Teozofi Görüşü: Blavatsky’ye göre, Atlantis’in bilgeleri ve ruhsal rahipleri, felaketi önceden görerek Himalayalar’a, Mısır’a ve Güney Amerika’ya göç etti. Onların ruhsal ve bilimsel bilgilerini koruma amacıyla Agartha ve Shambala’yı kurdukları iddia edilir.

              •            Dolores Cannon’ın Regresyon Seansları: Regresyon terapisti ve ruhsal araştırmacı Dolores Cannon, seanslarında birçok danışanının Atlantis’te yaşadığını iddia ettiğini ve bazılarının Atlantis’ten kaçıp yeraltına sığındığını belirtti. Cannon’ın çalışmalarında, Agartha ve Shambala’nın daha yüksek bilinç seviyelerine erişmiş kadim rahiplerin sığınağı olduğu anlatılır.

              •            Mısır ve Tibet Bağlantısı: Ezoterik geleneklerde, Atlantis’ten kaçan rahiplerin Mısır’daki piramitleri ve Tibet’teki manastırları inşa ettiği öne sürülür. Piramitlerin altındaki geçitler ve tünellerin Agartha’ya açıldığı iddiası da buradan gelir.

2. Piramitler, Gizli Geçitler ve Oyuk Dünya Bağlantısı

Dünya genelinde piramitler, mağaralar ve tapınaklarla ilişkilendirilen gizli tünellerin, Oyuk Dünya’ya giriş kapıları olduğuna dair ezoterik teoriler vardır.

a) Mısır Piramitleri ve Yeraltı Geçitleri

              •            Giza Piramitleri’nin altında devasa tünellerin bulunduğu ve bu tünellerin Agartha’ya bağlandığı iddia edilir.

              •            Helena Blavatsky’ye göre, Mısır rahipleri Atlantis’ten gelen bilgileri saklamış ve piramitleri, enerjiyi yönlendirmek için kullanmıştır.

b) Tibet, Shambala ve Himalayalar

              •            Budist öğretilere göre Shambala, fiziksel bir yerden çok bir ruhsal boyuttur, ancak Himalayalar’ın derinliklerinde fiziksel giriş noktalarının bulunduğuna inanılır.

              •            Blavatsky, Tibet’teki yüksek rahiplerin Agartha ile bağlantılı olduğunu ve ruhsal enerjilerini buradan aldıklarını iddia etmiştir.

c) Güney Amerika’daki Yeraltı Şehirleri

              •            Teotihuacan (Meksika), Tiahuanaco (Bolivya) ve Macchu Picchu (Peru) gibi antik şehirlerin, yeraltında büyük tünel sistemleri içerdiği bilinmektedir.

              •            Dolores Cannon, regresyon seanslarında bazı kişilerin yeraltına açılan geçitlerin Güney Amerika’da bulunduğunu ifade ettiğini söylemiştir.

3. Oyuk Dünya’ya Ulaşım ve Bilinç Kapıları

              •            Ezoterik inançlara göre, Agartha ve Shambala gibi yerler yalnızca fiziksel yollarla değil, bilinç ve ruhsal titreşim seviyesini yükselterek de ulaşılabilecek varoluş alanlarıdır.

              •            Helena Blavatsky ve Teozofi öğretilerinde, “İçsel Yolculuk” kavramı sıkça geçer. Bu yolculuk, fiziksel bir giriş yerine bilinç aracılığıyla yapılır.

              •            Dolores Cannon’ın seanslarında da yüksek bilinç seviyesine ulaşan kişilerin bu tür medeniyetlerle bağlantı kurabildiği söylenmiştir.

4. Modern Araştırmalar ve Tartışmalar

              •            Günümüzde bazı keşifler, eski ezoterik öğretilerin bilimsel bulgularla örtüşebileceğini düşündürmektedir. Örneğin, Büyük Piramit’in altında keşfedilen boşluklar, piramitlerin gizli geçitlere sahip olabileceği fikrini destekler.

              •            Ancak, bilim insanları bu tünellerin Oyuk Dünya ile bir bağlantısı olmadığını, büyük ihtimalle mezar ya da havalandırma sistemleri olduğunu belirtmektedir.

Jules Verne’in “Arzın Merkezine Seyahat” Romanı ve Oyuk Dünya Teorisi Bağlantısı

Oyuk Dünya Teorisi’nin edebi dünyada da etkili olduğu en önemli eserlerden biri, Jules Verne’in 1864 tarihli “Arzın Merkezine Seyahat” (Voyage au centre de la Terre) adlı romanıdır. Modern bilim kurgu edebiyatının en önemli yapıtlarından biri olarak kabul edilen bu eser, hem kurgusal hem de ezoterik bağlamda Oyuk Dünya fikrini destekleyen anlatılar içermektedir.

1. “Arzın Merkezine Seyahat” Romanının Konusu

Roman, Alman bilim insanı Profesör Lidenbrock, yeğeni Axel ve rehberleri Hans Bjelke’nin, İzlanda’daki Snæfellsjökull yanardağından Dünya’nın derinliklerine inerek keşif yapmalarını konu alır. Kahramanlar, yeraltında bambaşka bir dünya keşfederler:

•         Büyük bir iç okyanus,

•         Devasa mantarlar ve tarih öncesi bitkiler,

•         Dinozorlar ve tarih öncesi yaratıklar,

•         Yeraltı gök gürültüsü ve manyetik olaylar,

•         Kadim insan benzeri dev varlıklar.

Bu unsurlar, Oyuk Dünya ve Agartha efsaneleriyle doğrudan ilişkilendirilebilecek temalar içerir.

2. Jules Verne ve Ezoterik Bilgiler

Jules Verne, eserlerinde bilimsel keşifleri fantastik bir bakış açısıyla ele alırken, ezoterik bilgilerden de yararlanmıştır.

              •            Helena Blavatsky ve Teozofi Bağlantısı:

Verne’in, Blavatsky’nin görüşlerinden etkilenmiş olabileceği düşünülmektedir. Teozofi öğretilerinde, Dünya’nın içinde yüksek bilinçli varlıkların yaşadığı gizli şehirler olduğu anlatılır. Verne’in yeraltında tarih öncesi varlıklar ve dev insanlardan bahsetmesi, Teozofi’de bahsedilen iç dünya varlıklarına benzemektedir.

              •            Agartha ve Shambala ile Benzerlikler:

Verne’in yeraltındaki gizemli okyanus ve kadim varlıklar fikri, ezoterik metinlerde Agartha ve Shambala tasvirlerine oldukça yakındır. Dolores Cannon’ın regresyon seanslarında da danışanlarının, iç dünyada bambaşka bir ekosistemin olduğunu anlatmaları, bu bağlamda romanla benzerlik göstermektedir.

3. Oyuk Dünya ile Romanın Paralellikleri

a) Gizli Yeraltı Girişleri ve Kutup Teorisi

•         Oyuk Dünya Teorisi’ne göre, Dünya’ya giriş noktaları Antarktika, Arktik ve bazı volkanik dağlarda bulunmaktadır.

•         Jules Verne’in romanında Snæfellsjökull volkanik dağı, iç dünyaya açılan bir kapı olarak gösterilir.

•         Bu durum, Oyuk Dünya’ya girişin büyük dağlar ve piramitler gibi doğal veya yapay yapılar altında olduğu ezoterik inançlarla uyumludur.

b) Yeraltındaki Gelişmiş Varlıklar ve Agartha

•         Romanın ilerleyen bölümlerinde, kahramanlar yeraltında tarih öncesi varlıklarla ve dev insan benzeri yaratıklarla karşılaşırlar.

•         Agartha efsanesine göre, iç dünyada gelişmiş bir uygarlık ve dev boyutlu varlıklar yaşamaktadır.

•         Dolores Cannon, seanslarında bazı danışanlarının iç dünyada farklı bir insan ırkının yaşadığını aktardığını söylemiştir.

c) Yeraltı Okyanusu ve Manyetik Alanlar

•         Roman, yeraltında devasa bir okyanus ve manyetik anomalilerden bahseder.

•         Bilimsel açıdan bu mümkün olmasa da, Oyuk Dünya teorisyenleri ve ezoterikçiler, iç dünyada farklı manyetik ve enerji alanlarının var olduğunu iddia eder.

•         Helena Blavatsky’ye göre, iç dünyanın enerjisi, dış dünyadan tamamen farklıdır ve buradaki yaşam formları yüksek frekanslı bir boyutta var olabilir.

4. Jules Verne, Gizli Bilgiler ve Örtbas Edilen Gerçekler

Bazı komplo teorisyenleri, Jules Verne’in gizli örgütlerden veya ezoterik kaynaklardan bilgi alarak eserlerini yazdığına inanır.

•         Verne’in masonlarla ve gizli cemiyetlerle bağlantılı olabileceği iddia edilmiştir.

•         Bazı araştırmacılar, Verne’in eserlerinde gelecekteki teknolojilere dair şaşırtıcı derecede isabetli tahminler yapmasını, gizli bilgilere erişmiş olmasıyla açıklar.

•         “Arzın Merkezine Seyahat” romanının, iç dünyayla ilgili gerçeği kurgusal bir anlatım içinde sakladığı iddia edilir.

Bu tür iddialar, Dolores Cannon ve diğer spiritüel araştırmacıların regresyon seanslarında ortaya çıkan “dünyanın içindeki medeniyetler” anlatılarıyla örtüşmektedir.

5. Bilimsel Gerçeklik ve Oyuk Dünya

Jules Verne’in eseri, kurgusal bir hikaye olarak kabul edilir, ancak yine de bilimsel anlamda bazı gerçeklerden yola çıkmıştır:

•         Yeraltında mağara sistemleri ve derin su rezervleri olduğu bilinmektedir.

•         Tarih boyunca bazı mağara uygarlıkları kurulmuştur (Derinkuyu gibi).

•         Bilim insanları, Mars gibi gezegenlerin altında geniş mağara sistemleri olabileceğini düşünmektedir.

Ancak, bilimsel açıdan Dünya’nın içinin tamamen boş olmadığı ve devasa bir yeraltı uygarlığının var olmadığı kanıtlanmıştır.

Bu bağlamda, Jules Verne’in eserinin sadece bir bilim kurgu hikayesi mi, yoksa gizli bilgilerin sembollerle anlatıldığı bir metin mi olduğu sorusu hâlâ tartışılmaktadır.

Helena Blavatsky ve Teozofi Hareketi

Helena Petrovna Blavatsky, 19. yüzyılda Teozofi Cemiyeti’nin kurucularından biri olarak, ezoterik ve mistik konulara derinlemesine ilgi göstermiştir. Blavatsky, eserlerinde Agartha ve Shambala gibi yeraltı medeniyetlerinden bahseder ve bu medeniyetlerin insanlığın ruhsal evriminde önemli rol oynadığını savunur. Teozofi öğretilerine göre, bu yeraltı şehirleri, kadim bilgilerin ve yüksek bilinç seviyelerinin korunduğu merkezlerdir.

Dolores Cannon’un Regresyon Seansları

Dolores Cannon, regresyon terapisi ve hipnoz alanında çalışmalarıyla tanınan bir yazardır. Cannon, regresyon seansları sırasında bazı danışanlarının, geçmiş yaşamlarında veya farklı boyutlarda Agartha ve benzeri yeraltı medeniyetlerinde bulunduklarını ifade ettiklerini belirtmiştir. Bu anlatımlar, Oyuk Dünya Teorisi’ne dair alternatif bir bakış açısı sunar ve bu medeniyetlerin varlığına dair spekülasyonları destekler niteliktedir.

Antarktika ve Oyuk Dünya Teorisi: Amiral Byrd’ın Gizemli Günlüğü

Oyuk Dünya Teorisi ile ilgili en büyük tartışmalardan biri, Antarktika’nın iç dünyaya açılan bir geçit olduğu iddiasıdır. Bu iddia, özellikle Amerikalı Amiral Richard E. Byrd’ın Antarktika keşifleri ve iddia edilen gizli günlüğüyle bağlantılıdır.

Bu bölümde, Amiral Byrd’ın seferlerini, iddia edilen gizli günlüğünü ve Antarktika’nın Oyuk Dünya ile olan bağlantısını inceleyeceğiz.

1. Amiral Richard E. Byrd Kimdir?

•         Amerikan donanmasında üst düzey bir subay olan Amiral Byrd, kutup keşifleriyle ünlüdür.

•         1926’da Kuzey Kutbu’na uçan ilk insan olduğu iddia edilmiştir.

•         1928-1947 yılları arasında birçok Antarktika keşif gezisine liderlik etmiştir.

•         1946-1947 yıllarında gerçekleşen “Highjump Operasyonu”, komplo teorisyenleri tarafından Oyuk Dünya ile ilişkilendirilen en önemli keşif gezisi olarak görülür.

2. Antarktika ve Gizli Girişler

Ezoterik inançlarda Antarktika, iç dünyaya açılan kapılardan biri olarak kabul edilir.

•         Oyuk Dünya teorisyenlerine göre, Antarktika’daki devasa buz tabakalarının altında büyük mağara sistemleri ve yeraltı şehirleri bulunmaktadır.

•         Nazilerin İkinci Dünya Savaşı sırasında Antarktika’da bir üs kurduğu ve bu üssün iç dünyaya açılan bir geçit içerdiği iddia edilir.

•         Eski haritalarda (örneğin Piri Reis haritası) buzsuz bir Antarktika’nın gösterilmesi, kıtanın geçmişte farklı bir jeolojik duruma sahip olabileceği yönünde spekülasyonlara neden olmuştur.

3. Amiral Byrd’ın Gizli Günlüğü: Oyuk Dünya’ya Yolculuk

Oyuk Dünya teorisini savunanların en büyük dayanaklarından biri, Amiral Byrd’ın gizli günlüğü olduğuna inanılan bir belgeye dayanmaktadır.

Günlüğe Göre Olayın Gelişimi

İddiaya göre, 19 Şubat 1947’de, Amiral Byrd Antarktika üzerinde uçuş yaparken bilinmeyen bir güç tarafından kontrol altına alındı ve yeraltında gizli bir uygarlıkla karşılaştı.

•         Byrd, devasa bir açıklığın içine doğru çekildiğini ve içeri girdiğinde yeşil vadiler, sıcak göller ve gelişmiş bir şehir gördüğünü anlatır.

•         Orada, beyaz tenli, sarışın ve ileri düzey bir uygarlıkla karşılaştığını söyler.

•         Bu varlıklar, kendilerini “Arianni” olarak tanıtıp insanlığın nükleer silahlarla kendini yok etme tehlikesi içinde olduğunu ve barışçıl bir yol izlenmesi gerektiğini Byrd’a anlatmışlardır.

Günlüğe göre Byrd, Washington’a döndüğünde bu olayı yetkililere rapor etmiştir, ancak olay derin bir şekilde gizlenmiştir.

4. Highjump Operasyonu: Gerçekten Ne Oldu?

Highjump Operasyonu, ABD Donanması’nın 1946-1947 yıllarında Antarktika’da gerçekleştirdiği en büyük askeri keşif operasyonlarından biridir.

•         4,700 kişilik bir donanma ekibi, savaş gemileri, denizaltılar ve uçaklarla Antarktika’ya gitmiştir.

•         Resmi olarak bu operasyonun bilimsel ve lojistik amaçlı olduğu açıklanmıştır.

•         Ancak, bazı iddialara göre operasyon sırasında ABD kuvvetleri, Antarktika’da bilinmeyen bir güç tarafından saldırıya uğramıştır.

Komplo teorisyenleri, Highjump Operasyonu’nun Nazilerin Antarktika’daki gizli üssü ve iç dünyaya açılan geçitlerle bağlantılı olduğunu öne sürmektedir.

5. Bilimsel Görüşler ve Eleştiriler

Bilim insanları ve tarihçiler, Amiral Byrd’ın gizli günlüğünün gerçek dışı olduğunu savunmaktadır.

•         Byrd’ın gerçek günlüğü, Highjump Operasyonu’na katıldığını ancak iç dünyaya dair herhangi bir keşiften bahsetmediğini gösterir.

•         Antarktika’nın altındaki buz tabakaları kilometrelerce kalınlıktadır, bu da iç dünyaya açılan devasa mağara sistemlerinin varlığını fiziksel olarak imkânsız kılmaktadır.

•         Ancak, NASA’nın bazı araştırmaları, Antarktika’nın altında büyük göller ve mağara sistemleri olabileceğini göstermektedir.

6. Antarktika ve Oyuk Dünya Bağlantısı: Ezoterik ve Mitolojik Açıklamalar

•         Teozofik öğretilerde, Antarktika’nın Agartha ve Shambala’ya açılan kapılardan biri olduğu anlatılır.

•         Ezoterik öğretilere göre, Antarktika, eski zamanlarda büyük bir uygarlığa ev sahipliği yapmış ancak büyük felaketler sonucu buz altında kalmıştır.

•         Bu anlatılar, Atlantis’in bazı rahiplerinin Antarktika’da bir sığınak kurduğu iddialarıyla da örtüşmektedir.

Bermuda Şeytan Üçgeni

1. Bermuda Şeytan Üçgeni Nedir?

Bermuda Şeytan Üçgeni, Atlantik Okyanusu’nda, Miami, Bermuda ve Porto Riko arasında kalan yaklaşık 500.000 mil karelik bir bölgedir.

•         Bu bölgede, uçaklar ve gemiler açıklanamayan bir şekilde kaybolmuştur.

•         Manyetik pusulaların çalışmadığı rapor edilmiştir.

•         Bazı tanıklar, zaman kaymaları, parlak ışıklar ve aniden ortaya çıkan fırtınalar yaşadıklarını anlatmıştır.

•         NASA’nın verilerine göre, bu bölgede “İrregular Manyetik Alanlar” mevcuttur.

Bu olaylar, birçok alternatif teorinin ortaya çıkmasına neden olmuştur.

2. Bermuda Üçgeni ve Oyuk Dünya Teorisi Bağlantısı

a) Manyetik Kapılar ve İç Dünya Geçitleri

•         Oyuk Dünya teorisine göre, Dünya’nın belirli bölgelerinde iç dünyaya açılan manyetik kapılar bulunmaktadır.

•         Bu geçitlerin, yüksek enerji alanları ve manyetik anomalilerle ilişkili olduğu iddia edilir.

•         Bermuda Üçgeni, manyetik pusulaların bozulduğu ve bazı araçların aniden kaybolduğu bir alan olarak tanımlandığından, iç dünyaya açılan kapılardan biri olabileceği öne sürülmüştür.

b) Atlantis ve Agartha Bağlantısı

•         Bermuda Üçgeni’nin, Atlantis’in kalıntılarıyla bağlantılı olduğu da öne sürülen teorilerden biridir.

•         Atlantis efsanelerine göre, bu kadim uygarlık manyetik ve kristal enerjiler kullanıyordu.

•         Bermuda Üçgeni’ndeki manyetik anomalilerin, Atlantis’ten kalan eski enerji alanlarından kaynaklanabileceği iddia edilmektedir.

•         Teozofi öğretilerinde, Atlantis’in ileri seviyede ruhsal ve bilimsel bilgiye sahip rahipleri, yıkımdan kaçıp iç dünyaya sığındılar.

•         Dolores Cannon’ın regresyon seanslarında, bazı danışanlarının Atlantis’ten kaçanların Agartha’ya geçtiğini anlattıkları belirtilmiştir.

c) İç Dünya’dan Gelen UFO’lar?

•         Bazı araştırmacılar, Bermuda Üçgeni’ndeki ani kaybolmaların, iç dünyadan gelen ileri teknolojiye sahip araçlarla bağlantılı olduğunu düşünmektedir.

•         UFO teorisyenleri, sualtından çıkan tanımlanamayan nesnelerin aslında yeraltında yaşayan bir uygarlığın hava araçları olabileceğini öne sürmektedir.

•         Hitler’in ve Thule Cemiyeti’nin, iç dünya varlıklarıyla temas kurmaya çalıştıkları ve bu varlıkların manyetik enerji kullandığı iddia edilmiştir.

3. Bilimsel Açıklamalar: Gerçekten İç Dünya Geçidi mi?

Bilim insanları, Bermuda Üçgeni’ndeki olaylara daha rasyonel açıklamalar getirmektedir:

•         Metan Gazı Çıkışları: Okyanus tabanında büyük miktarda metan gazı bulunduğu, bu gazın aniden açığa çıkmasıyla gemilerin ve uçakların batabileceği söylenmektedir.

•         Ani Hava Değişimleri: Bölgenin tropikal iklimi nedeniyle, çok hızlı değişen fırtınalar oluşabilir.

•         Manyetik Alan Değişimleri: Dünyanın doğal manyetik alanındaki değişimler, pusulaların kısa süreli sapmalara uğramasına neden olabilir.

Bu açıklamalara rağmen, bazı olaylar hâlâ çözülememiştir.

Naziler, Thule Cemiyeti ve İç Dünya Bağlantısı

Oyuk Dünya Teorisi ile ilgili en büyük komplo teorilerinden biri, Nazilerin iç dünyaya ulaşmaya çalıştığı ve Agartha ile bağlantı kurduğu iddiasıdır.

1. Thule Cemiyeti ve Ezoterik Kökenler

Thule Cemiyeti (Thule Gesellschaft), 1918’de Almanya’da kurulan okült bir örgüttü.

•         Ari ırkının üstünlüğüne inanıyorlardı ve kadim bir uygarlık olan Agartha’dan türediklerini düşünüyorlardı.

•         Helena Blavatsky’nin “Gizli Doktrin” adlı kitabındaki kozmik hiyerarşi fikrinden etkilenmişlerdi.

•         Tibet rahipleriyle iletişim kurdukları ve Agartha’dan gelen “üstün varlıklardan” bilgi aldıkları iddia edilmiştir.

•         Thule Cemiyeti’nin içinden çıkan isimlerden biri, Heinrich Himmler’di. Himmler, SS’in başına geçtikten sonra bu öğretileri Nazi ideolojisine entegre etti.

2. Nazilerin Agartha ve İç Dünya Araştırmaları

Naziler, okültizm, ezoterik bilgiler ve ileri teknolojiye sahip kadim uygarlıklar hakkında yoğun araştırmalar yürütüyordu.

a) Tibet Seferleri ve Agartha Bağlantısı

•         1938-1939 yıllarında Ernst Schäfer liderliğinde Tibet’e gizli bir Nazi seferi düzenlendi.

•         Naziler, Tibetli rahiplerden Agartha ve iç dünya hakkında bilgi almak istiyorlardı.

•         Bazı iddialara göre, Naziler Tibet’teki gizli metinlerde iç dünyaya açılan geçitlerle ilgili bilgiler buldu.

b) Antarktika’daki Gizli Nazi Üssü: Neuschwabenland

•         1938’de Naziler, Antarktika’da “Neuschwabenland” (Yeni Swabia) adlı bir bölgeyi keşfetti ve burada üsler kurdu.

•         Komplo teorilerine göre, burası iç dünyaya açılan bir geçidin yakınındaydı.

•         Naziler, iç dünyadaki ileri uygarlıklarla bağlantı kurarak savaş sırasında gelişmiş teknolojilere erişmeye çalıştı.

3. Nazi Almanyası, UFO’lar ve Vril Topluluğu

Naziler, Vril enerjisi adı verilen gizemli bir güç kaynağı ile ilgileniyordu.

•         Vril enerjisi, iç dünyada yaşayan gelişmiş varlıkların kullandığı kozmik bir güç olarak tanımlanıyordu.

•         Vril Topluluğu (Vril Gesellschaft), medyumlar aracılığıyla Agartha’dan bilgi aldıklarını iddia ediyordu.

•         Bu bilgilere dayanarak, Nazi Almanyası “Die Glocke” (Çan) adı verilen gelişmiş bir uçan araç projesi üzerinde çalıştı.

•         Bazı komplo teorisyenleri, Nazi UFO’larının aslında iç dünyadan gelen ileri teknolojiye dayandığını savunmaktadır.

4. Naziler Savaştan Sonra İç Dünyaya mı Kaçtı?

•         Bazı iddialara göre, savaşın sonlarında Hitler ve üst düzey Nazi liderleri iç dünyaya kaçtı.

•         Antarktika’daki üsler kullanılarak iç dünyaya bir geçiş sağlandığı öne sürülmüştür.

•         Savaş sonrası Antarktika’daki Nazi kalıntılarını araştırmak için ABD’nin “Highjump Operasyonu”nu gerçekleştirdiği iddia edilir.

5. Bilimsel Açıklamalar ve Spekülasyonlar

•         Nazilerin gerçekten Antarktika’da üsler kurduğu belgelenmiştir, ancak iç dünyaya açılan bir kapı bulunduğuna dair hiçbir resmi kanıt yoktur.

•         Thule ve Vril gibi okült cemiyetlerin faaliyetleri büyük ölçüde spekülasyona dayanmaktadır.

•         Ancak, iç dünya teorisine inananlar, Nazilerin ileri teknolojiye ve Agartha bağlantısına sahip olduğuna inanmayı sürdürmektedir.

Oyuk Dünya ve Modern Araştırmalar: NASA, Google Earth ve Günümüz Bulguları

Oyuk Dünya teorisi, tarih boyunca mitolojik ve ezoterik anlatılarla desteklense de, modern bilim ve teknoloji bu konuya nasıl yaklaşıyor? NASA’nın Antarktika keşifleri, Google Earth’te görülen ilginç anomaliler ve diğer bilimsel çalışmalar gerçekten iç dünyaya dair bir ipucu veriyor mu?

1. NASA’nın Antarktika Araştırmaları ve Şüpheli Görüntüler

NASA, yıllardır Antarktika’yı inceleyen birçok uydu ve araştırma programına sahiptir. Ancak, bazı komplo teorisyenleri NASA’nın Antarktika’daki belirli bölgeleri sansürlediğini ve iç dünyaya açılan geçitleri gizlediğini iddia etmektedir.

a) Google Earth’te Görülen Gizemli Yapılar

•         Bazı araştırmacılar, Google Earth’te Antarktika üzerinde belirli bölgelerin sansürlenmiş veya bulanıklaştırılmış olduğunu öne sürüyor.

•         Özellikle, 66°33’11.58”S 99°50’17.86”E koordinatlarında, devasa bir açıklığın varlığı dikkat çekmişti.

•         Bazı görüntülerde, mağara benzeri yapılar ve düzensiz geometrik şekiller tespit edildiği iddia edilmektedir.

b) NASA’nın Antarktika Altındaki Büyük Mağara ve Su Sistemleri Keşfi

•         2019’da NASA, Antarktika’nın altında devasa boşluklar ve büyük bir su kütlesi keşfettiğini duyurdu.

•         Bazı teorisyenler, bu boşlukların iç dünyaya geçiş sağladığını iddia etti.

•         Resmi açıklamalara göre, bu mağara sistemleri eriyen buz tabakalarının bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır.

2. 1960’lardan Günümüze Oyuk Dünya ile İlgili Akademik Çalışmalar

Modern bilim, Oyuk Dünya fikrini büyük ölçüde reddetse de, bazı ilginç keşifler ve anomaliler hâlâ tartışma yaratmaktadır.

a) Seismoloji ve Dünya’nın İç Yapısı

•         Deprem dalgaları kullanılarak Dünya’nın iç katmanları incelenmiştir ve Dünya’nın tamamen katı bir çekirdeğe sahip olduğu teorisi desteklenmektedir.

•         Ancak bazı anomaliler, iç dünyanın düşündüğümüzden farklı olabileceğini göstermektedir.

•         Bazı araştırmalarda, Dünya’nın iç katmanlarında bilinmeyen devasa boşluklar olduğu öne sürülmüştür.

b) Rusya’nın Kola Derin Sondajı (1970-1994)

•         Sovyetler Birliği, Dünya’nın en derin sondajını Kola Yarımadası’nda gerçekleştirdi.

•         12.262 metre derinliğe ulaşıldığında, bilinmeyen bir doğa olayı nedeniyle sondaj durduruldu.

•         Bazı iddialara göre, yüksek sıcaklıklar ve garip sesler yüzünden daha derine inmek mümkün olmadı.

Bu olay, Dünya’nın derinliklerinde bilinmeyen varlıklar ya da farklı bir ekosistem olabileceğine dair spekülasyonlara yol açtı.

3. NASA’nın İç Dünya ile Bağlantılı Olabileceği İddia Edilen Belgeleri

Oyuk Dünya teorisyenleri, bazı eski NASA belgelerinin bu konuda ipuçları içerdiğini öne sürmektedir.

•         Apollo misyonları sırasında, Ay’ın içi boş bir yapı gibi davrandığı keşfedildi.

•         Bu durum, gezegenlerin iç yapılarının düşündüğümüzden farklı olabileceğini düşündürdü.

•         Ancak, NASA’nın resmi açıklamalarına göre, bu veriler içi boş bir Ay veya Dünya olduğunu kanıtlamaz.

Mitolojide ve Ezoterik Geleneklerde Oyuk Dünya: Kadim Bilgelik ve Saklı Uygarlıklar

Oyuk Dünya fikri yalnızca modern teorilerle sınırlı değildir. Aslında, birçok kadim mitoloji ve ezoterik öğreti, yeraltında saklı bir uygarlığın varlığından söz etmektedir.

1. Hindu ve Budist Metinlerinde Agartha ve Shambala

Hindistan ve Tibet’in kadim metinlerinde, iç dünyada manevi olarak ileri düzeyde varlıkların yaşadığı şehirler olduğu anlatılır.

a) Agartha: Saklı Uygarlık

•         Agartha, ezoterik öğretilerde yeraltında bulunan büyük bir uygarlık olarak tanımlanır.

•         Agartha’nın başkenti Shambala’dır ve burada çok gelişmiş ruhsal varlıkların yaşadığı söylenir.

•         Tibetli keşişler, Agartha’nın fiziksel ve eterik boyutta var olan bir uygarlık olduğunu öne sürerler.

•         Teozofi öğretilerine göre, Atlantis’in yok oluşu sırasında rahipler Agartha’ya kaçmış ve burada saklı bir bilgi merkezi kurmuştur.

b) Shambala: Ruhsal Bilgeliğin Merkezi

•         Hindu ve Budist metinlerinde, Shambala’nın insanların ruhsal olarak aydınlandığı bir cennet olduğu anlatılır.

•         Kalachakra Tantra’ya göre, Shambala fiziksel dünyadan gizlenmiş bir yerdir ve ancak belirli bir ruhsal seviyeye ulaşanlar oraya erişebilir.

•         Shambala’nın, Agartha’nın kalbi olduğu ve buradan dünya olaylarının mistik şekilde yönetildiği söylenir.

2. Antik Yunan ve Roma Mitolojisinde Yeraltı Dünyası

Antik Yunan ve Roma mitolojileri de yeraltında saklı bir dünya fikrini destekleyen hikâyeler içerir.

•         Hades Diyarı: Antik Yunan mitolojisinde, Hades ölülerin diyarıdır, ancak buranın aynı zamanda saklı bir bilgeliğe sahip olduğu düşünülmüştür.

•         Platon’un Atlantis Anlatısı: Platon, Atlantis’in yok olmasından sonra bazı bilgelerin hayatta kalmış olabileceğini ve bu bilgelerin yeraltına çekildiğini ima eder.

•         Yeraltı Nehirleri: Styx, Lethe ve Acheron gibi nehirler, yeraltına geçişi simgeler.

Bu mitolojik anlatılar, Oyuk Dünya kavramının antik kültürlerde de mevcut olduğunu gösterir.

3. Kızılderili ve Orta Amerika Kültürlerinde İç Dünya

a) Hopi Kabilesi ve Yeraltı Halkları

•         Hopi Kızılderilileri, atalarının “yeraltı halkları” tarafından korunduğunu anlatan efsanelere sahiptir.

•         Hopi mitolojisine göre, büyük bir felaketten sonra insanlar, yeraltındaki mağaralarda saklanan ruhsal varlıklar tarafından eğitilmiştir.

b) Maya ve Aztek Mitolojisinde Yeraltı Dünyası (Xibalba)

•         Maya mitolojisinde, Xibalba adı verilen bir yeraltı diyarı vardır.

•         Bu diyar, sadece ölülerin değil, aynı zamanda gizli bilgeliğe sahip varlıkların da yaşadığı bir yer olarak tanımlanır.

4. İskandinav Mitolojisinde Yeraltı Dünyası

İskandinav mitolojisinde, yeraltında saklı olan bir diyar fikri sıklıkla karşımıza çıkar.

•         Svartalfheim: Cücelerin yaşadığı yeraltı dünyasıdır, burada ileri düzeyde teknolojiye ve büyüye sahip varlıklar bulunur.

•         Helheim: Ölülerin gittiği ancak bazı ezoterik bilgilere göre farklı bir bilinç düzeyinde varlıkların da yaşadığı bir bölgedir.

•         Yggdrasil Ağacı: Dokuz diyarı birbirine bağlayan kozmik ağaç, iç dünyaya açılan bir bağlantı noktası olarak da yorumlanabilir.

5. Gizli Geçitler ve Piramitlerin Bağlantısı

Oyuk Dünya teorisine inananlar, piramitlerin ve kadim tapınakların yeraltı dünyasına açılan geçitlere sahip olduğunu iddia etmektedir.

•         Mısır Piramitleri: Giza piramitlerinin altında bilinmeyen geçitler olduğu söylenir.

•         Tibet Manastırları: Bazı Budist keşişlerin, Shambala’ya açılan geçitleri koruduğu anlatılır.

•         Amazon Ormanlarındaki Mağaralar: Güney Amerika’daki derin mağara sistemlerinin, yeraltı uygarlıklarına açıldığı söylenir.

Dolores Cannon’ın regresyon seanslarında, bazı danışanlarının geçmiş yaşamlarında bu yeraltı şehirlerinde yaşadıklarını anlattığı iddia edilmiştir.

Gizli Topluluklar ve Dünya’yı Şekillendiren Güçler: Ezoterik Bilgiler ve Modern Dünyada Yeri

Gizli topluluklar, tarih boyunca politik, ekonomik ve ruhsal düzeyde büyük etkilere sahip olmuşlardır. Bu topluluklar, genellikle toplumun genelinden gizlenen bilgileri ellerinde bulundururlar ve bazılarına göre bu bilgilerin temelinde yeraltı uygarlıklarının öğretileri bulunmaktadır.

1. Gizli Toplulukların Tarihsel Gelişimi

Gizli topluluklar, tarihsel süreç boyunca farklı şekillerde varlık göstermiştir. Bazı topluluklar yalnızca bilgiyi saklamakla kalmamış, aynı zamanda toplumları yönlendiren gizli güçler olarak da varlık göstermiştir. Freemasonlar, Rosenkreutzçüler ve İllüminati gibi topluluklar, ezoterik öğretileri öğreten ve bu öğretileri sadece seçilmiş kişilere aktaran topluluklar arasında yer alır.

a) Freemasonlar ve Masonluk

•         Freemasonlar, tarih boyunca önemli toplumsal ve siyasi olaylarda etkili olmuş bir gizli topluluktur.

•         Masonluk, antik bilgeliğin modern dünyada korunmasını amaçlayan bir yapı olarak kabul edilir.

•         Freemasonluk, eski uygarlıklardan gelen ezoterik bilgilerle şekillenen ritüellere ve sembolizme dayanır.

•         Masonlar, yeraltı uygarlıklarının bilgilere sahip olduklarına ve bu bilgileri zaman zaman toplumun gelişimine yön verecek şekilde kullandıklarına inanırlar.

b) Rosenkreutzçüler (Rosicrucians)

•         Rosenkreutzçüler, 17. yüzyılda ortaya çıkan bir ezoterik hareket olup, antik bilgileri ve hermetik öğretileri günümüze taşımayı amaçlayan bir topluluktur.

•         Bu topluluk, ruhsal bilgelik ve bilimsel bilgiyi birleştirmeyi hedeflemiştir.

•         Rosenkreutzçüler, yeraltı uygarlıkları ve eski bilgilerin, insanlık için hayati önemde olduğuna inanmışlardır.

2. İllüminati: Dünya’yı Şekillendiren Gizli Güçler

İllüminati, gizli bir topluluk olarak, tarih boyunca dünyanın en güçlü liderleriyle bağlantılı olduğu iddia edilen bir yapıdır. Ezoterik öğretilere dayalı olan bu topluluğun toplumları manipüle etmek ve dünya üzerindeki güçleri yönlendirmek gibi amaçları olduğu ileri sürülür.

a) İllüminati’nin Temel Felsefesi

•         İllüminati, insanlık tarihinde farklı biçimlerde varlık göstermiştir.

•         Bu topluluk, insanlık bilincini aydınlatmayı ve dünyayı “yükseltmeyi” hedefler.

•         Ancak, bazı komplo teorisyenleri, İllüminati’nin aslında toplumu kontrol etme amacını güttüğünü öne sürerler.

•         Ezoterik bilgiler ve sembolizm, İllüminati’nin temel öğretilerinin merkezini oluşturur.

b) İllüminati ve Yeraltı Uygarlıkları

•         Bazı teorilere göre, İllüminati’nin bilgilere dayalı olarak yeraltı uygarlıklarıyla güçlü bağlantıları vardır.

•         Özellikle Atlantis ve Agartha gibi kayıp uygarlıklardan elde edilen eski bilgiler, İllüminati’nin inanç ve ritüellerinin temelini oluşturduğu öne sürülür.

•         Bu topluluğun, iç dünyaya dair eski sırları öğrenmiş ve bu sırları günümüzdeki dünya düzenini şekillendirmek için kullanıyor olduğuna inanılmaktadır.

3. Ezoterik Bilgiler ve Modern Dünyadaki Yeri

Ezoterik bilgiler, genellikle gizli, mistik ve ruhsal öğretilerden oluşur. Bu tür bilgilerin, zamanla kaybolmuş uygarlıklardan gelen eski öğretilerle bağlantılı olduğu düşünülmektedir. Teozofik öğretiler, Hermetik öğretiler ve gizli öğretiler, modern dünyada yeniden keşfedilen veya yeniden popüler hale gelen ezoterik bilgilerdir.

a) Teozofi ve Blavatsky’nin Mirası

•         Teozofi, 19. yüzyılda Helena Petrovna Blavatsky tarafından popülerleştirilen bir ezoterik öğretidir.

•         Blavatsky, kadim bilgilerin yeniden gün yüzüne çıkarılmasını savunmuş ve yeraltı uygarlıklarıyla bağlantılı olan öğretileri modern dünyaya tanıtmıştır.

•         Teozofi, Agartha ve Shambala gibi yeraltı dünyalarına dair öğretileri içerir ve bu öğretilerin insanlık bilincini geliştirmeye yönelik olduğunu iddia eder.

•         Blavatsky’ye göre, yeraltı uygarlıklarının bilgelik ve enerjisi, dünyayı şekillendirmek için kritik bir öneme sahiptir.

b) Hermetik Öğretiler ve Antik Bilgeler

•         Hermetik öğretiler, Mısır ve Yunan’daki antik bilgeliklerden türemiştir ve bu öğretilerin, yeraltı dünyasına dair sırları barındırdığı düşünülmektedir.

•         Hermetik felsefeye göre, evrensel yasalar ve ilkeler, yeraltındaki akıl ve bilinçten türetilmiştir.

•         Bu bilgiler, iç dünyayı keşfetmek ve insanlık için ruhsal bir uyanış sağlamak amacıyla kullanılabilir.

4. Gizli Topluluklar, Yeraltı Uygarlıkları ve İnsanlık

Gizli topluluklar ve yeraltı uygarlıkları arasındaki bağlantılar, insanlık tarihini şekillendiren derin bir etkiye sahip olmuştur. Ezoterik bilgilerin korunması, yayılması ve uygulamaya konması, genellikle bu topluluklar tarafından gerçekleştirilmiştir. Yeraltı uygarlıkları ve kadim bilgiler, dünyadaki güç yapılarının şekillenmesinde önemli bir rol oynamış ve halen modern dünyada varlıklarını sürdürmektedir.

Sonuç: Bilgelik ve Güç Arayışı

Gizli topluluklar, tarihsel olarak, toplumu yönlendirmek ve insanlık bilincini aydınlatmak amacıyla antik bilgileri korumuşlardır. Ancak, bu bilgilerin bazıları dünya üzerindeki güç yapıları tarafından kullanılmış ve bazen de toplumların kontrol edilmesi amacıyla saklanmıştır. Bugün, bu eski bilgilerin ve gizli toplulukların modern dünyadaki yeri hala bir merak konusudur. Ezoterik bilgilerin, insanlığın evriminde önemli bir yer tutup tutmadığı, gizli güçlerin toplumu şekillendiren rolüyle bağlantılı olarak önemli bir sorudur.

Sonuç: Kayıp Medeniyetlerin Mirası ve Yeraltı Dünyalarının Modern Toplumdaki Yeri

Sonuç olarak, yeraltı uygarlıkları ve gizli toplumların tarihi, insanlık tarihinin derinliklerine inen, kaybolmuş ya da saklanmış pek çok bilgiyi içinde barındırmaktadır. Atlantis, Agartha, Shambala gibi efsanevi yeraltı medeniyetleri, sadece kaybolmuş bir geçmişin yansıması olmakla kalmaz, aynı zamanda günümüz dünyasının gelişimi üzerinde derin etkiler bırakmış, bazen de gölgede kalmış bilgelikleri ve teknolojileri içinde barındırır. Bu eski uygarlıkların sırları, modern insanlığın en büyük keşiflerine ve ilerlemelerine ilham kaynağı olmuştur.

Yeraltı uygarlıklarının teknolojileri, mistik öğretileri ve bilgelikleri, gizli topluluklar tarafından korunduğu iddia edilen, insanlık bilincini yükseltmeye yönelik çalışmalarla modern dünyada yeniden gündeme gelmiştir. Freemasonlar, İllüminati ve Rosenkreutzçüler gibi topluluklar, ezoterik bilgiler ve sembolizm aracılığıyla bu eski öğretileri günümüze taşımış ve toplumu yönlendiren güçlerin şekillenmesinde önemli roller oynamışlardır.

Blavatsky’nin teozofik öğretileri, Tesla’nın keşifleri, ve hermetik bilgilerin yeniden keşfi, eski uygarlıkların ve yeraltı dünyalarının modern dünyadaki etkilerinin izlerini sürmemizi sağlar. Ancak bu bilgilerin kaybolmuş olabileceği, ya da kasıtlı olarak saklanmış olabileceği, insanlığın tarihini şekillendiren derin güçler tarafından yönetilen bir süreç olarak karşımıza çıkar.

Bermuda Şeytan Üçgeni gibi gizemli fenomenler, dünya dışı varlıklar ve yeraltı geçitleriyle olan bağlantılar, hala çözülmeyi bekleyen en büyük sırlar arasında yer almaktadır. Yeraltı dünyası, aslında sadece fiziksel bir alan değil, aynı zamanda bir bilinç düzeyini, insanın içsel dünyasına açılan bir kapıyı temsil eder. Antik bilgiler, kaybolmuş uygarlıkların derin bilgisini ve gizli teknolojilerini anlamak, insanlığın evrimsel yolculuğunda önemli bir adım olabilir.

Son olarak, bu keşifler, insanlık için sadece geçmişin değil, aynı zamanda geleceğin de anahtarını sunmaktadır. Gizli topluluklar ve yeraltı uygarlıkları ile ilgili öğretiler, modern dünyanın karmaşık yapısının içinde, bize unutulmuş ya da saklanmış bilgileri yeniden hatırlatma çağrısı yapmaktadır. Bilimin, spiritüel bilgilere ve eski öğretilere olan ilgisi arttıkça, yeraltı dünyalarının ve kaybolmuş uygarlıkların etkisi, hem geçmişi hem de geleceği şekillendiren bir rol oynamaya devam edecektir.

Sonuç olarak, kaybolmuş medeniyetlerin ve gizli öğretilerin ardında yatan sırlar, insanlık için daha geniş bir bilgelik, teknoloji ve evrensel anlayış arayışının parçası olarak günümüz toplumuna yön vermeye devam etmektedir.

Yazan: Bike S. Demirkız

Kaynakça

              1.          Blavatsky, Helena Petrovna.

The Secret Doctrine.

•         Blavatsky’nin eseri, teozofik öğretilerin temelini oluşturur ve eski uygarlıkların gizli bilgilerini gün yüzüne çıkarma amacı taşır. Yazar, Atlantis ve Shambala gibi kayıp medeniyetler hakkında derinlemesine bilgiler sunar.

              2.          Cannon, Dolores.

The Convoluted Universe: Book One.

•         Dolores Cannon’ın regresyon terapisi seanslarında elde ettiği bilgileri içerir. Yeraltı dünyaları ve insanlık tarihiyle ilgili derinlemesine keşifler yapılır.

              3.          Graham Hancock.

Fingerprints of the Gods.

•         Eski uygarlıkların kaybolmuş izlerini ve antik teknolojileri araştırır. Atlantis gibi kayıp medeniyetlerin etkilerini inceler.

              4.          Tesla, Nikola.

My Inventions: The Autobiography of Nikola Tesla.

•         Tesla’nın kendi icatlarını ve bilimsel vizyonunu anlattığı eser, aynı zamanda onun yeraltı uygarlıklarına olan ilgisini ve eski enerji sistemlerine dair fikirlerini içerir.

              5.          Budge, E.A. Wallis.

The Egyptian Book of the Dead.

•         Antik Mısır’ın dini metinlerinden biri olup, Mısır’ın yeraltı dünyasına dair sembolizm ve bilgelik hakkında bilgiler sunar.

              6.          Plato.

Timaeus ve Critias.

•         Atlantis’in kaybolan uygarlığına dair ilk yazılı referansları sunar. Platon’un anlatımları, Atlantis’in kaybolması ve yeraltı dünyalarına dair önemli ipuçları sağlar.

              7.          Berlitz, Charles.

The Bermuda Triangle: Unsolved Mysteries.

•         Bermuda Şeytan Üçgeni hakkındaki teorileri araştıran bir çalışma. Bu bölgedeki gizemli kayboluşların yeraltı dünyalarıyla ilişkilendirilmesi konusu işlenir.

              8.          Bowers, John.

The Lost World of Agartha.

•         Agartha ve diğer yeraltı medeniyetlerine dair ezoterik ve tarihsel bilgiler sunar. Yazar, bu medeniyetlerin modern dünya üzerindeki olası etkilerini tartışır.

              9.          Wilcock, David.

The Source Field Investigations.

•         Eski uygarlıkların kaybolmuş teknolojilerini ve yeraltı dünyalarının etkilerini araştıran bir çalışmadır. Eski öğretilerin modern bilimle kesişim noktalarını inceler.

              10.        Sitchin, Zecharia.

The Twelfth Planet.

•         Sitchin, eski Sumer kaynaklarına dayanarak kaybolmuş uygarlıkların ve dünya dışı varlıkların insanlık tarihindeki etkilerini tartışır. Yeraltı uygarlıklarına dair sembolizmi araştırır.

              11.        Massey, Gerald.

Ancient Egypt: The Light of the World.

•         Antik Mısır’ın dini ve sembolizm üzerine derinlemesine bir çalışma. Mısır’ın yeraltı dünyasına ve bu kültürün sakladığı bilgilere dair önemli analizler sunar.

              12.        Bauer, Henry H.

The World of the Occult: A Historical Introduction.

•         Ezoterik öğretilerin tarihsel gelişimi ve gizli toplulukların etkilerini anlatan bir kaynak. Özellikle Masonluk, İllüminati ve benzeri grupların tarihsel bağlamdaki etkilerini irdeler.

Bu kaynaklar, yeraltı dünyaları ve kaybolmuş uygarlıklar üzerine yapılan kapsamlı araştırmalarla ilgili önemli bilgi ve fikirler sunmaktadır. Makalenin içeriği bu kaynaklardan alınan öğretilerle şekillenmiştir ve bu kaynaklar üzerinden daha fazla bilgi edinilebilir.

YAZAN : BİKE S. DEMİRKIZ

Ela, sabahın ilk ışıklarıyla uyandı. Ahşap kulübesinin içindeki otlarla tütsülenmiş hava ciğerlerini doldurduğunda, içinde bir şeylerin kıpırdadığını hissetti. Geceden kalma rüyaların puslu yankıları zihninde dolaşıyordu: bir yılanın gözleri, bir kurdun nefesi ve rüzgârın içinde fısıldayan eski bir ses.

Ayağa kalktı, çıplak ayakları tahtanın soğuk yüzeyine değdi. Yatağının hemen yanında, kıvrılmış halde uyuyan Kara gözlerini açtı. Kara, Ela’nın siyah tüylü köpeğiydi. Aslında o sadece bir köpek değil, doğanın kendisine verdiği bir gözcüydü. Sadık, güçlü ve sessizdi.

Ela gözlerini kırpıştırarak pencereye yaklaştı. Ormanın derinlerinde garip bir sessizlik vardı. Kuşlar ötüyordu ama sanki bir şey onları temkinli olmaya zorluyordu.

“Bugün bir şeyler değişecek,” dedi Ela kendi kendine.

Öyle hissediyordu.

Dışarı adım attığında, Kara da onunla birlikte ayağa kalktı, gerindi ve peşine takıldı. Çıplak ayakları çimenlerin serinliğini hissederken, toprağın enerjisini içine çekti. Ellerini göğsünün önünde birleştirerek nefesini düzenledi. Bugün, eski bir öğretiyi uygulayacaktı: İlahi Simya Ritüeli.

Bu, yalnızca ruhu hazır olanlara gelen bir armağandı. Öğretisine göre, beden, zihin, ruh ve elementler uyumlandığında, kişi kendi varlığının ilahi formuna dönüşebilirdi.

Havadaki elektriklenmeyi hissedebiliyordu. Gözlerini gökyüzüne kaldırdığında, bulutlar tuhaf bir şekilde spiral çizerek hareket ediyordu.

Bir çağrı vardı.

Bunu hissedebiliyordu, ama neyin çağrısıydı?

Ela, ormanın kalbine doğru ilerledi. Ağaçların gölgesi ona rehberlik ediyor, toprak ona adımlarını nereye atması gerektiğini fısıldıyordu. En sonunda, büyükbabasının ona yıllar önce göstermiş olduğu kutsal taş halkasına vardı.

Bu halkada, dünyanın dört bir yanındaki kadim şamanlar elementlerin yöneticileriyle bağ kurardı. Ela, taşların tam ortasına oturdu ve derin bir nefes aldı.

Burada birçok kez ayin yapmıştı ama bugün her şey farklı geliyordu.

Kara da bunu fark etmiş gibiydi, çünkü kulakları dikilmiş, patileri gergin bir biçimde yere basıyordu.

Kara aniden durdu ve boğuk bir hırlamayla bir noktaya odaklandı. Ela gözlerini kısarak baktığında, gölgelerin arasından bir çift buz mavisi gözün ona kilitlendiğini gördü.

Bir kurt.

Ela’nın nefesi kesildi. Kurtlar nadiren insanlarla doğrudan göz teması kurardı. Ama bu kurt… farklıydı.

“Sen kimsin?” diye fısıldadı Ela.

Kurt ona yaklaşmadı ama kaçmadı da. Sadece onu izledi. Gözlerinde tuhaf bir bilgelik vardı; sanki bir hayvan değil de eski bir ruh ona bakıyordu.

Ela, bir adım attı. Kara hırlamaya devam etti ama Ela elini kaldırarak onu sakinleştirdi. Kurt, bir an başını hafifçe yana eğdi, ardından ormanın derinliklerine çekildi.

Ela, bir şeylerin ters gittiğini hissetti. İçinde yükselen garip bir his vardı, sanki dünyanın iki yüzü arasında sıkışıp kalmış gibiydi.

Ayini başlatması gerektiğini biliyordu.

Taş çemberin ortasına oturdu ve gözlerini kapattı.

“Ben, Ben’im.

Ben, İlahi Simyanın varlığıyım.

Hava, Su, Toprak, Ateş ve Eter benimle olsun.

Ben dönüşmeye hazırım.”

Ela’nın iç sesi güçleniyordu. Bedeninin içindeki titreşim değişiyordu. Bir anda, rüzgârın yönü değişti. Kuzeyden esen meltem daha yoğunlaştı. O anda, Thor ve Aries, havanın efendileri beliriverdi. Ela’nın etrafında görünmez kanatların çırpınışını hisseder gibi oldu.

“Ela, havayı çağırdın. Zihnin şimdi saflaşacak.”

Ela’nın zihninde geçmişin yankıları siliniyor, eski korkular buharlaşıyordu. Anıları, rüzgârla birlikte uçuyordu.

Tam o sırada, doğudan gelen suyun sesi duyuldu. Neptune ve Lunara, suyun efendileri, Ela’nın önünde belirdi. Onların varlığıyla Ela’nın kalbi genişledi, sevgiyle doldu. İçinde yıllardır tuttuğu acılar çözülüyor, geçmişin izleri su gibi akıp gidiyordu.

“Ela, duyguların özgürleşti. Şimdi sevgiyi her hücrende taşıyabilirsin.”

Toprak, ayaklarının altından titreşmeye başladı. Virgo ve Pelleur, toprağın efendileri, derin bir sesle konuştular.

“Bedenin kutsaldır, Ela. Onu bir tapınak gibi onurlandır.”

Ve sonra… yılan ortaya çıktı.

Tam karşısında, çemberin kenarında, kırmızı gözlü bir yılan süzülerek yaklaşıyordu.

Ela’nın içi ürperdi ama korkmadı. Yılan dönüşümün ve bilgeliğin sembolüydü.

Yılan başını kaldırdı, gözlerini Ela’nın gözlerine dikti ve konuşmadan fısıldadı:

“Beni kabul edersen, bilgelik senin olur. Ama beni reddedersen, eski benliğinle burada kalırsın.”

Ela derin bir nefes aldı. Kalbi hızlanmıştı ama bu sınavın ne anlama geldiğini biliyordu.

Yılanı kabul etti.

Ela’nın hücreleri ışıkla titreşmeye başladı. Her nefes alışında bedeni kristalize oluyor, içindeki yaşam gücü uyanıyordu.

Son olarak, batıdan bir ateş dalgası geldi. Helios ve Vesta, ateşin efendileri, Ela’nın ruhunu alevlendirdi.

Ve o anda, yıldırım çaktı.

Ela’nın bedeni bir an için ateşle yıkandı.

Sonra aniden buz gibi bir su dalgasıyla serinledi. Hava duruldu, toprak gevşedi ve dünya sessizliğe gömüldü.

“İrade ve bilgelik sende birleşti. Artık yürüyebileceğin bir yol var.”

Ela gözlerini açtığında, artık farklı biriydi. Bedeni hafif, zihni berrak, ruhu güçlüydü. İlahi Simya gerçekleşmişti.

Bir şeyler değişmişti.

O, artık yalnızca bir şaman değil, kadim bilgeliğin ve doğanın ruhuyla bütünleşmiş bir varlıktı.

Kurt, uzaktan bir kez daha ona baktı.

Sonra başını eğdi.

Ve Ela anladı.

Kurt, yalnızca bir hayvan değildi.

O, Ela’nın ruhunun gölgesiydi.

Ve asıl yolculuk şimdi başlıyordu...

YAZAN: BİKE S: DEMİRKIZ

Deniz, arabasını toprak yoldan yavaşça sürdü. Uzun kavak ağaçları arasından, kasabanın dışında yıllardır terk edilmiş olan taş evin silueti beliriyordu. Sis, toprağın üzerinde dalgalanıyor, evin önündeki kuru otları yalayıp geçiyordu. Havanın boğucu durgunluğu Deniz’in ensesinde hafif bir ter birikmesine neden oldu.

Burası onun kaçış noktasıydı. Şehir hayatından, karmaşadan, gürültüden uzaklaşmak için bir sığınak arıyordu ve bu eski taş evi tam da bu yüzden satın almıştı. Kasaba halkı, ev hakkında garip hikâyeler anlatmış, “orada bir gece bile kalamazsın” demişti. Ama Deniz, böyle şeylere inanmazdı. Paranormal hikâyeler, lanetli ev masalları… Hepsi saçmalıktı.

Evin önünde durup anahtarı cebinden çıkardı. Kapının eski menteşeleri acı bir iniltiyle açıldığında, içeriden kesif bir küf kokusu yayıldı. İçeri adım attı, ışıkları açtı. Loş sarı ışık, taş duvarlarda titrek gölgeler bıraktı. Tavan ahşaptı, eskiydi ama sağlam görünüyordu. Zemindeki tahta plakalar, adımlarıyla hafifçe inleyerek cevap verdi.

Salonun ortasında eski bir şömine vardı. Duvarlardaki tablolar yılların tozuyla kaplanmıştı. Sandalyeler, masa, dolap… Sanki biri her an geri dönüp eşyalarını kullanacakmış gibi duruyordu. Ama burada kimsenin yaşamadığını biliyordu. En azından uzun zamandır.

Deniz derin bir nefes aldı. “Saçmalama,” diye mırıldandı kendi kendine. “Burası sadece bir ev.”

Ama içindeki huzursuzluk hissi, ilk gece bile geçmeyecekti.

Deniz, ilk geceyi salonda geçirdi. Hava serindi, şömineyi yakmıştı. Uzun yorucu bir günün ardından kanepeye uzanıp gözlerini kapadı. Ancak uykusu hafifti.

Gece yarısı, tiz bir gıcırtı sesiyle gözlerini açtı. Ev sessizdi ama sanki bir şey hareket etmişti. Bir an kulak kesildi, sonra gülüp başını yastığa geri koydu.

“Eski ev işte. Tahtalar genleşiyor, soğuk havayla büzüşüyor.”

Ama ertesi gece, saat 03:12’de, kapısı çalındığında içini bir ürperti kapladı.

İlk başta rüzgâr sanmıştı. Ama bu, ritmik, net bir sesti. Tok, tok, tok.