Yaşlı adam elimdeki kitabı aldı ve “Zaman bir savaştır. Kaybetmek istemiyorsan vakit öldürme.” diyerek sayfaları çevirdi. “40. sayfada büyüyeceksin.” dedi ve kitabı kapatıp geri verdi. Ben ise kitapta 40. sayfayı ararken yaşlı adam, “Olgunlaşmadan büyüme.” diyerek gidiyordu. Elimde, sayfaları açık, tozlu, kalın bir kitap vardı.

Yaşlı adam kütüphaneden çıkarken elektrikler kesildi. Zifiri karanlığın ortasında kalan yaşlı adam ve Yusuf, karanlığın sesini dinledi. Yaşlı adam, “Karanlığı değil, kendini dinle. Dinle ki ne söylüyor.” dedi.

Yusuf daha 40. sayfayı merak ederken yaşlı adamın şimdi de böyle konuşması, Yusuf'ta yaşlı adamı sorguya çekecek cesareti doğurmuştu. Yusuf, yaşlı adamı çok ama çok merak eder olmuştu. Kimdi? Bilgin birisine benzediği belliydi.

Yusuf bunları düşünürken yaşlı adam sessizliği bu defa “Elif” diyerek bozdu. Yusuf, Elif ismini duyar duymaz kalbi titredi. Merak ile sevgilinin hasretini bir arada yaşayan Yusuf, kendini birden silkeledi. Yaşlı adama, “Elif'i nereden biliyorsun?” diye sorarak sert bir tavır takındı.

Yaşlı adam, eğer anlatmazsa Yusuf'un meraktan ve art arda gelen sorulardan volkan patlaması gibi patlayacağını fark etti. Anlatmakta kararlıydı.

Yaşlı adam anlatmaya başladı:

“Elif kızımla İstanbul'da büyük bir kütüphanede, gözlerine değen kitabın 40. sayfasında tanıştık.”

Yusuf o sırada içinden, “Aman Allah'ım, bu nasıl olur? Benim Elif'im, o yaşlı adamın tanıştığı Elif miydi? Eğer öyleyse beni nasıl tanıyor? Elimdeki kitabın 40. sayfasında ne yazıyordu?” diye geçirdi.

Yusuf'un merakı katlandıkça katlandı.

SEVDAM URFA 

Bir gün kadim şehir Urfa'nın aziz insanları ile şiir meclisindeyim.

Ve kalbimden dökülen şiir herkesi büyüledi:

Kadim şehrin aziz dostları 

Urfa her gönlün sultanı 

İbrahim'in makamı 

Balıklı gölün destanı 

Şiire devam ederken yüksek bir ses :

" Burası kendini bulacağın öz memleketin olacak." dedi ve elinde Türkiye haritası.

Haritayı açtı, gözümün düştüğü ilk şehir Urfa oldu. Çünkü hakikat ışığı parlıyordu Urfa 'da. Ve o günden sonra Urfa benim büyüdüğüm toprak oldu.

​Toprağın cennetidir şehidimin dökülen kanı.

Al bayrağımın doğuşu, orası milletimin vatanı.

​Bastığın toprağın kokusu tanıdık gelir.

Çünkü senin dedenin kokusu cennetten gelir.

​Milletimin andıdır seni göklerde yaşatmak.

Bayrağımın adıdır senin gölgende hür yaşamak.

​Yiğidimin son arzusu şehit olmak bu topraklarda.

Şehidimin bugün ilk düğünü, bu son yolculukta.

​Şehitlerin kutsal emanetidir bu vatan bize.

Tarihimizin kahramanlık destanı nesilden nesile.

​Ezelden yazılmış bize bayrağımın şanlı tarihi.

Doğmadan önce içmişiz şehadet şerbetini.

​Şehitlik alın yazım, kefense bayrağım.

Bayrağa sarılmış ağlıyor anam, geride bıraktığım.

​Bağımsızlık benim ezelden yazılmış kaderim.

Hürriyet ise özüm, hür yaşamak karakterim.

​"Korkma!" diye nasihat etti ecdadımız.

Korkmadım, bu bizim Türkçülük duruşumuz.

​Kahramanlık hikâyelerinin adı Türk'ün kanı.

Bu hikâyelerin başarısı Türk'ün andı.

​Bayrağım, sen dalgalan göklerde.

Bağımsız yaşıyoruz senin gölgende.

İlahî çağrı ile başlamıştı toprağın hikâyesi, 

İlahi fetihler ile devam ediyordu kalplerin keşfi. 

Kalenin adı dünya dedikleri bir zindan

Zindan ki nefs olmuş, her yoldan düşman. 

Cenk meydanında kılıcım Tevhid, 

Gece gündüz olmuşum Zahid. 

Kaleden göğe yükselen hamd-ü sena, 

Gökten kaleyi kuşatır nur-u alâ. 

Kalede dalgalanıyor fetih sancağı, 

Sancağın altında bir fetih hutbesi. 

Gölgesinde ellerini açmış müminler, 

Duadan yedi kat yükselir aminler. 

Kutlu zaferin miracındayım, 

Hakk'ın beni kuşatan nurunda. 

Fetihe giderken Kur'an-ı rehber bildim, 

Elimde sancak, peygamberin izini yürüdüm. 

Kulum diyen Allah , kalbime indirdi davetini, 

Davet ki yoluma aydınlık bir pusula. 

Meydanda savaşır iken, düşmana kılıcı çalar iken, 

Canımı koydum Hakk 'a , ezelden söz verdim O'na. 

Sıratı kendime,secde ettim. 

Huzurunda güzel cemalini seyrettim. 

Cennet dediğin sefa,yok çekeceğin cefa, 

Ben isterim ki O'nun cemalini seyretmek hoş bir sefa. 

Sarının yeryüzünde buluşmasına vakit azalırken doğmuştu dünya güzeli o kız. Babası kulağına fısıldadı:

"Senin adın Eylül..." 

Bir Eylül gelmişti dünyaya. Mevsimler ise Eylül'e yürüyordu.

Hoşgeldin Eylül... 

Bugün Eylül'e açılan sarı mevsimin ilk günü. Babasından sonra Eylül'e ikinci adını da sonbahar koymuştu.

Sonbahar rüzgârı esti yüzüne:

" Senin adın Eylül... "

Yedi sonbahar geçti. Eylül yedi yaşında. Babası Eylül'e doğum günü hediyesi olarak sarı bir uçurtma yapmıştı. Eylül,sarı mevsimin en güzel hediyesini babasının kendisine hediye ettiği sarı uçurtmayı düşünmüştü. Uçurtmayı uçurdu, sonbahar rüzgârı eşlik ediyordu gökyüzünde uçurtmasına. Rüzgârın uğultusu bir melodi gibi gelmişti uçurtmaya dans eder gibi uçuyordu. Eylül , gökyüzünde dans eden bu sarı uçurtmaya adını koydu:

" Senin adın Eylül..." 

Yedi yıl daha geçti. Eylül on dört yaşında küçük bir kız çocuğu. Sonbahara hediyesini hazırlıyordu ve bitirmişti hediye edeceği şiiri.

Şiirin adını koydu; Eylül.

"Senin adın Eylül..." 

Bir Eylül geldi bu dünyaya, 

Tanıştı sarı sonbahara. 

Onların hikayesi bir Eylül'dü, 

Adını Eylül koydu. 

Yalnızlığımı paylaşan, 

Her sabah pencereme konan, 

Kalemime dost olan, 

Yazılarıma hayat bulan... 

Bir serçe, gelirken yanında huzuru getiriyordu. Buram buram anadolu kokan... Gittiği uzak anadolu köşelerinden bana hikayeler getiren. Pencereme konmadan gelişini uzaklardan duyardım cıvıl cıvıl ötüşüyle. Ruhumu kuşatan o cıvıl cıvıl ötüş.. Şimdi nerdesin..?

Hasretimiz ocak oldu,

Yanan alevlere pervaneyiz,

Aşkın ateşinde ham iken. 

Bir ikrama ne hikmetler sığdı, 

Kalbimin sırları fısıldadı, 

Sadece O duydu, 

Aşkın ateşinde pişmiş iken.

Gel gör ki canımın cananı, 

Fetholan ruhumun sükûneti,

Senin aşkına erdi, 

Aşkın ateşinde yandım iken. 

Seni bize sorarlar, 

Dedik ki kalplerdedir O,

Sen kalbinde ara; 

Aşkın ateşini arar iken.

Divaneyim cananımın cemaline, 

O önce celal ile gösterir sana âlemde,

Cemal ile ikram eder sana âlemi,

Aşkın ateşini yakar iken. 

Su alır götürür kiri, 

Sen et tövbeni,

Salihlerden ol,

Aşk ateşi yanar iken. 

Yıllarca sorular ile yürüdü ve yürüyordu, bu yolun sonu var mıydı? Yol içinde yollar çıkıyordu. Seçme hakkı yoktu, yol onu seçmişti. Sorular ona bu yolda pusula olmuştu .Yolculuğun sonu vardı, yolun sonu yoktu. 

Bedeni karanlık bir kuyuda. İç dünyası ise karanlık bir zindanda. İçindeki zifiri karanlığın yörüngesinde, pervane olmuş bir feylosof. Adı karanlıktan doğmuştu. Karanlıktan doğan güneş. Bu güneş Feylosof Rıza. 

Sorguluyordu, sorguladıkça ilerliyordu. Soruyordu, sordukça büyüyordu. Keşif, buluş yapıyordu okumadan, araştırmadan. Karanlık zindan ona ışıldayan yeni keşifler, buluşlar sayesinde, doğan güneş olmuştu.  

Birçok bilim insanlarına çığır açmıştı. Birçok bilim dallarına kapılar açmıştı. Sorarak buluyordu, arayarak soruyordu. Şüpheci bir yaklaşımı vardı, bu şüphecilik farklı bakış açılarını yaratıyordu. Bakarken görüyor, görürken sorguluyor, sorgularken kaç durak geçiyordu. Ve her bir durakta bilime , bilgiye aç insanlara bırakıyordu fikirlerini. Bu fikirlerin izinden giden bilime, bilgiye aç insanlar iz oluşturuyordu nesilde nesile. Fikir izleri bizlere kalan ve gelecek kuşaklara taşınacak mirastır. Fikir izlerini adım adım takip edersek bizde kendimize ve çağımıza yeni buluşlar, keşifler açabiliriz. 

          Buhranlı geçen yılların zaferini bu yazmış olduğu başarı hikayesini okuyarak kutluyordu. Yıllardır başarıya özlem kalmış, bugün ise kendi başarısını okuyan o isim. Her bir insanın kalbine ismini yazdıran, kendi hayatını eser olarak sunduğu, örnek alınması gereken o ismin, başarının nasıl doğduğunu öğrenmek için doğduğu yıla kadar yolculuk yapan her bir insan başarının adayıydı. Başarı adayı olmak için ise o ismi ilk duyduğumuz anda akıllara düşecek o ilk soru ile başlar. “O ismin nasıl bir geçmişi vardı?” Başarı bir sonuç ise o ismin geçmişine yolculuk yapar başarı adayları. Başarının kendisini merak edenler ise o ismin kendisidir başarı. Bir insan başarı olabilir miydi, Başarılı ünvanını başaran alabilirdi. Peki başarı insanın kendisi olamaz mıydı?

          Kayıp başarıyı arayan başarı adayları o ismin yazdığı başarı hikayesini okumak değil, kendisini başarı olarak gören her bir başarı adayı kazanır. Artık aday değildir. Çünkü başarıdır. Başarının herhangi bir ünvana ihtiyacı yoktur.    

          Başarının ismi güvendir. Bugün güven kendi başarı hikayesini okuyorsa, kendisine öz güvendir. Özgüvenin sadık dostları vardır; sabır, azim, inanç. Özgüvenin bu sadık dostları her yerde birdirler. Kimse kimseyi yarı yolda bırakmaz. Özgüven bu dostluğun temel yapı taşıydı. Başarının temelinde özgüven vardı. Hangi coğrafyada, hangi iklimde olursa olsun bir sofraya otururlardı özgüvenin sadık dostları. Zaman ve mekan içinde bir bütündürler, başarıya söz vermişlerdir. Güven ve sadık dostları başarı yoluna çıkarken yolculukları bazen zor şartlarda oluyordu, bazen kaybetmenin kıyısına bile gelmişliği oluyordu. Özgüvenin sadık dostları birbirlerine destekleri sayesinde zoru geçiyorlardı. Zor olanı başarmak değil miydi anahtar? Kolay ilk sınavdı, zor ise bir eleme sınavıydı. Yol içindeki yola yolcu olmak için, başarının anahtarı olman gerekiyor. Kendimize yol olmak için önce bu hikayeye yolcu olalım. 

Masalın okuyucusunu yıllardır bekleyen bir hasret

Akıp giden zamanın içinde, büyümeyen bir çocuk

Uzaklardan seyrederken onu, beni habersiz bekleyen

Masal kalmak dileği, heyecan, umut dolu bekleyiş 

Bense masalına kahraman yazılmak içindi bu direniş

Rüzgardan selam yollasam, beni kalbine alacak 

Ben essem masalına kahramanım diye yazacak

Vurgun kalbine sesleniyorum, bana hüzün vurma

Varlığımdan habersiz, bunun için yas tutma

Sana yakınken uzak olmak, kordur bana

Artık gör beni, bitsin bu direniş ve bekleyiş

Sessiz dünyaya açılan, iklimi sen olmayan bir dünya

Yarınlara taşıyacak kucak dolusu mutluluğu olmayan 

Mutluluğun adını silen, yerine umut bile koymayan

Bir şiir bırakmadan, hoşça kal demeden 

Peşine rengarenk hayallerimin takıldığı sürgün bir hayat 

Huzurun sesini uzaklardan bile duyamadığım 

Uzaklarda bile göremediğim hayalim

Bir şiir sözünü tutamayıp, vedasız giden sen 

Sürgün hayallerim uğruna, yaşamayı göze alan ben 

Nerdesin şimdi, kalbimin sultanı, her adımına kölenim

Hayallerimde yaşarken sen, ben vuslatı görmeden öleceğim 

Esir aldın beni, ben sende hür yaşıyorum 

Sadece sen, vatanım sen, kapında kölen ben

Nerdesin..!