Yanında yürüyenlerin gerçekten yanında olup olmadığını, gülümseyen yüzlerin samimiyetini, güzel sözlerin arkasında hangi düşüncelerin saklandığını sorgulamaya başlarsın.

Çünkü insanı en çok uzaklar değil, yakın sandıkları yaralar.

Zaman geçtikçe şunu öğreniyoruz:

"Her tanışıklık dostluk değildir. Her güzel söz samimiyet taşımaz. Her omuz, zor zamanında yaslanabileceğin bir omuz değildir." 

Bazı insanlar hayatımıza sadece bir şey öğretmek için girer.

Kimi güvenmeyi öğretir, kimi temkinli olmayı...

Kimi sevgiyi gösterir, kimi de sevginin değerini anlamamızı sağlar.

İnsanları tanımak, aslında biraz da zamanın işidir. Çünkü; insanın gerçek karakteri güzel günlerde değil, çıkarlarının zedelendiği anlarda ortaya çıkar. Her şey yolundayken herkes iyi bir dost olabilir. Asıl mesele, sen düştüğünde kimlerin elini uzattığıdır.

Bazen hiç beklemediğin bir insan yanında olur.

Bazen yıllardır hayatında olan biri, tek bir davranışıyla sana aslında onu hiç tanımadığını gösterir.

İşte hayatın en ağır derslerinden biri de budur.

İnsanları sözleriyle değil, davranışlarıyla tanımayı öğrenmek...

Çünkü sözler kolaydır.

Bir cümle kurmak birkaç saniye sürer. Güven vermek ise yıllar alır. Fakat o güveni yıkmak bazen tek bir davranışa bakar.

Bu yüzden yaş aldıkça çevremizdeki insanların sayısını değil, gerçekliğini önemsemeye başlarız.

Kalabalık sofralardan çok, sessizce yanında duran insanları arar gözümüz.

Herkese anlatmak yerine bazı şeyleri içimizde saklarız.

Çünkü artık biliriz ki; herkes senin sevincini senin kadar samimi yaşamaz, herkes senin acını da senin kadar içten hissetmez.

Belki de olgunlaşmak biraz budur.

Kimin hayatımızda kalacağını, kimin sadece bir hatıra olarak geçmişte yer alacağını kabullenmek...

Ve en önemlisi, insanları kaybetmekten korkarken kendimizi kaybetmemek.

Çünkü bazen birilerini hayatımızdan çıkarmak kayıp değildir.

Bazen kendimize yeniden kavuşmaktır.

Hayat bize insanları tek tek tanıtır. Kimi kalbimize dokunur, kimi iz bırakır, kimi yara açar. Ama hepsinin bize bıraktığı bir ders vardır.

Sonunda anlarız ki mesele çevremizde kaç kişinin olduğu değil; karanlıkta kaldığımızda ışığı kimlerin bizimle paylaşabildiğidir.

Ve insan, zamanla herkese aynı kapıyı açmamayı öğrenir.

Bazı kapılar sevgiyle açılır.

Bazıları güvenle...

Bazıları ise bir daha hiç açılmamak üzere sessizce kapanır.

Çünkü hayat, herkesi sevmeyi değil; kime güveneceğini, kime mesafe koyacağını ve en önemlisi kendine sadık kalmayı öğretir.

Belki de insanın en büyük huzuru, sonunda bunu anlayabildiği gün başlar.

Takvimler bundan tam 10 yıl önceye dönüyor.

Bir sonbahar günü, Türk sinemasının unutulmaz yüzlerinden biri aramızdan ayrıldı.

Tarık Akan…

Sadece bir oyuncu değildi o.

Bir kuşağın gençliğiydi.

Bir kuşağın aşkıydı.

Bir kuşağın hayalleriydi.

Bazen güldüren, bazen düşündüren, bazen de insanın yüreğine dokunan bir hikâyeydi.

Ve bugün, vefatının 10. yılında onu yeniden anarken insanın aklına tek bir soru geliyor:

Bazı insanlar neden aramızdan ayrıldıktan yıllar sonra bile eksilmiyor?

Çünkü bazı isimler yalnızca yaşadıkları döneme değil, insanların hafızasına ait oluyor.

Tarık Akan da öyleydi.

YEŞİLÇAM'IN YAKIŞIKLI JÖNÜNDEN BİR HALKIN HİKÂYESİNE…

Onu ilk tanıyanların hafızasında genç, yakışıklı ve gülümseyen bir Tarık Akan vardır.

Yeşilçam'ın romantik filmlerinde gönülleri fetheden, beyazperdede milyonların sevgisini kazanan o genç adam…

Ama Tarık Akan'ın hikâyesi burada bitmedi.

Tam tersine…

Asıl büyük yolculuğu bundan sonra başladı.

Zaman içerisinde yalnızca filmlerdeki karakterlerini değil, sinemaya bakışını da değiştirdi.

Toplumun gerçeklerini anlatan filmlerde rol aldı.

İşçiyi oynadı.

Emekçiyi oynadı.

Ezilen insanı oynadı.

Babasını, kardeşini, eşini, çaresiz insanı oynadı.

Ve oynadığı her karakterde Türkiye'nin başka bir yüzünü gösterdi.

Çünkü Tarık Akan sadece rol yapmadı; insan hikâyelerine hayat verdi.

BİR YÜZÜ DEĞİL, BİR DURUŞU VARDI

Sanatçı olmak kolaydır belki…

Ama sanatçı olarak kalabilmek kolay değildir.

Şöhret insanı değiştirebilir.

Alkış insanın ayaklarını yerden kesebilir.

Ama Tarık Akan, yıllar içerisinde kazandığı şöhretin gölgesinde kaybolmak yerine kendisini yeniden inşa etmeyi tercih etti.

Onu yalnızca filmleriyle değil, duruşuyla da hatırlıyoruz.

Çünkü onun hayatında sinema yalnızca bir meslek değildi.

Bir anlatma biçimiydi.

Bir bakıştı.

Bir tavırdı.

Bir vicdan meselesiydi.

TARIK AKAN'IN EN BÜYÜK ROLÜ, TARIK AKAN OLMAKTI

Bugün geriye dönüp baktığımızda onlarca film, yüzlerce sahne ve unutulmaz karakter görüyoruz.

Ama bütün bunların üzerinde başka bir şey var:

İz.

İnsan hayattan ayrıldığında geride ne bırakır?

Mal mı?

Mülk mü?

Şöhret mi?

Bazen hiçbirinin anlamı kalmaz.

Asıl mesele, insanların seni nasıl hatırladığıdır.

Tarık Akan bugün aramızda değil.

Ama adı hâlâ konuşuluyor.

Filmleri hâlâ izleniyor.

Fotoğrafları hâlâ paylaşılıyor.

Sözleri hâlâ hatırlanıyor.

Ve genç kuşaklar onun filmlerini izlemeye devam ediyor.

Demek ki bazı insanlar gerçekten gitmiyor.

Sadece görünmez oluyor.

10 YIL GEÇTİ AMA EKSİKLİĞİ HÂLÂ HİSSEDİLİYOR

10 yıl…

Dile kolay.

Bir insanın ardından geçen 10 yıl, aslında zamanın ne kadar hızlı aktığını da gösteriyor.

Ama bazı acılar takvim yapraklarıyla eskimiyor.

Çünkü mesele yalnızca bir sanatçının ölümü değil.

Bir dönemin kapanması…

Bir kültürün, bir sinema anlayışının, bir oyunculuk kuşağının yavaş yavaş tarihe karışması…

Bugün Tarık Akan'ı izlerken belki de yalnızca onu değil, kendi geçmişimizi de izliyoruz.

Eski İstanbul'u…

Eski sokakları…

Eski insan ilişkilerini…

Eski aşkları…

Eski dostlukları…

Ve belki de en çok, artık geri gelmeyecek olan gençliğimizi…

Bu yüzden Tarık Akan'ın filmleri yalnızca film değildir.

Biraz da hatıramızdır.

BİR FİLM BAŞLADIĞINDA ZAMAN GERİYE AKIYOR

Bazen televizyon ekranında eski bir Tarık Akan filmi çıkar.

İnsan kumandayı eline alır.

“Biraz bakayım.” der.

Sonra film ilerledikçe yıllar geriye gider.

Bir şarkı duyulur.

Bir sahne gelir.

Tarık Akan ekranda görünür.

Ve insan bir anlığına 10 yılın geçmediğini sanır.

İşte sanatın gücü tam da burada saklıdır.

Ölümü yenmek…

Bir insanın bedenini değil ama hatırasını yaşatmak…

Tarık Akan bunu başardı.

ÇÜNKÜ BAZI USTALAR ÖLMEZ, SADECE PERDEDEN ÇEKİLİR

Bugün onun için “10 yıl oldu.” diyoruz.

Ama Tarık Akan'ın filmlerini açtığımızda 10 yıl bir anda yok oluyor.

O yine genç.

O yine gülümsüyor.

O yine seviyor.

O yine mücadele ediyor.

O yine karşımızda.

Ve biz yine onu izliyoruz.

Belki de bu yüzden gerçek sanatçıların ölümünden sonra söylenecek en doğru cümle şudur:

“Aramızdan ayrıldı ama bizden ayrılmadı.”

Tarık Akan da bizden ayrılmadı.

Çünkü onun sesi filmlerde…

Yüzü ekranlarda…

Hatırası milyonların kalbinde…

Ve bıraktığı iz hâlâ bu ülkenin sinema hafızasında.

BUGÜN SADECE BİR SANATÇIYI DEĞİL, BİR İNSANI ANIYORUZ

Tarık Akan'ı bugün yalnızca aldığı ödüllerle, oynadığı filmlerle veya canlandırdığı karakterlerle anmak eksik kalır.

Çünkü onun hikâyesi bize başka bir şeyi de hatırlatıyor:

İnsan, hayatta ne kadar parladığıyla değil, arkasında ne kadar ışık bıraktığıyla hatırlanır.

Tarık Akan'ın bıraktığı ışık hâlâ yanıyor.

Ve daha uzun yıllar yanmaya devam edecek.

Bugün onun vefatının 10. yılı…

Aradan 10 yıl geçti.

Ama bazı isimler için zamanın hiçbir hükmü yok.

Çünkü Tarık Akan artık yalnızca bir isim değil, Türk sinemasının hafızasında yaşayan bir efsane.

Rahat uyu, Büyük Usta…

Sen perdeden çekildin.

Ama hikâyen bitmedi.

Çünkü senin filmlerin oldukça…

Seni sevenler oldukça…

Ve seni yeni kuşaklara anlatan insanlar oldukça…

Tarık Akan yaşamaya devam edecek.

Vefatının 10. yılında Büyük Usta Tarık Akan'ı saygı, özlem ve rahmetle anıyorum.

Her sabah körfezine düşen güneş, Kordon'da esen rüzgârı, Saat Kulesi'nin zamana meydan okuyan duruşu ve dalgalanan Türk bayrağıyla İzmir, yalnızca Ege'nin incisi değildir.

İzmir, özgürlüğün, umudun ve yeniden ayağa kalkmanın simgesidir.

Bugün 9 Eylül.

Takvim yaprağında sıradan bir gün gibi görünen ama Türk milletinin hafızasında bambaşka bir anlam taşıyan o büyük gün...

9 Eylül 1922.

Bir şehrin işgalden kurtuluşundan çok daha fazlasıdır 9 Eylül.

Çünkü İzmir'in kurtuluşu, bağımsızlık mücadelesinin zaferle taçlandığı; milletin kendi kaderine yeniden sahip çıktığını haykırdığı gündür.

İzmir'e giren Türk ordusunun ayak sesleri, yalnızca taş sokaklarda yankılanmadı.

O sesler, Anadolu'nun dört bir yanında yankılandı.

Ve o gün İzmir semalarında yeniden Türk bayrağı dalgalandığında, bir milletin yüreğinde yıllardır büyüyen umut da yeniden gökyüzüne yükseldi.

İZMİR'İN TAŞINDA TARİH, DENİZİNDE ÖZGÜRLÜK VAR

Bugün İzmir'in sokaklarında yürürken belki de fark etmiyoruz.

Kordon'da yürürken, Alsancak'ta bir kahve içerken, Konak Meydanı'ndan körfeze bakarken ya da Saat Kulesi'nin önünden geçerken aslında çok büyük bir tarihin üzerinde yürüyoruz.

Bu toprakların her karışında bir hatıra var.

Bir annenin bekleyişi...

Bir askerin cesareti...

Bir babanın evladına bıraktığı umut...

Ve bir milletin bağımsızlık tutkusu...

Bu yüzden İzmir'i sevmek yalnızca güzel bir şehri sevmek değildir.

İzmir'i sevmek, özgürlüğün kıymetini bilmektir.

Çünkü İzmir'in hikâyesi bize çok önemli bir şeyi hatırlatır:

Bir millet umudunu kaybetmediği sürece hiçbir karanlık sonsuza kadar sürmez.

BUGÜN SADECE BAYRAKLAR DEĞİL, HATIRALAR DA DALGALANIYOR

Bugün sokaklarda Türk bayrakları daha bir başka güzel.

İzmir'in gökyüzü biraz daha anlamlı.

Körfezin suları sanki geçmişten bugüne bir şeyler anlatıyor.

Ve biz, 9 Eylül'ü kutlarken yalnızca bir zaferi anmıyoruz.

O zaferi mümkün kılanları da saygıyla hatırlıyoruz.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, vatanın bağımsızlığı için mücadele eden kahramanlarımızı...

Cephede can veren Mehmetçiklerimizi...

İsmi tarihin sayfalarına yazılmasa da bu büyük mücadelenin yükünü omuzlarında taşıyan kadınlarımızı, gençlerimizi, çocuklarımızı...

Onların bize bıraktığı miras yalnızca bir şehir değildir.

Onların bize bıraktığı miras, bağımsız bir vatandır.

9 EYLÜL'ÜN BİZE SORDUĞU SORU

Bugün bir an durup kendimize sormalıyız:

Bize bırakılan bu güzel İzmir'e biz ne bırakacağız?

Çünkü geçmişle övünmek kolaydır.

Asıl mesele, o geçmişin bize yüklediği sorumluluğu taşımaktır.

İzmir'i daha güzel, daha yaşanabilir, daha özgür, daha çağdaş ve daha güçlü bir şehir yapmak...

Çocuklarımızın geleceğine sahip çıkmak...

Farklılıklarımızı ayrılık sebebi değil, zenginlik olarak görmek...

Ve en önemlisi, bağımsızlığın ne kadar büyük bir bedelle kazanıldığını unutmamak...

İşte 9 Eylül'ün gerçek anlamı biraz da budur.

İZMİR, SEN HEP ÖZGÜR KAL! 

104 yıl önce bugün İzmir'de yalnızca işgal sona ermedi.

Bir milletin boynu doğruldu.

Bir şehir yeniden nefes aldı.

Bir bayrak yeniden göndere çekildi.

Ve tarihe altın harflerle şu cümle yazıldı:

İzmir, Türk milletinin özgürlük ve bağımsızlık iradesinin simgesidir.

Bugün İzmir'in ışıkları körfeze vururken, Saat Kulesi'nin gölgesi suya düşerken ve gökyüzünde Türk bayrağı dalgalanırken...

Bizlere düşen, o büyük mirası unutmamak.

Çünkü bazı zaferler kutlanır ve biter.

Bazı zaferler ise nesilden nesile anlatılır.

9 Eylül işte böyle bir zaferdir.

Ve bugün bir kez daha haykırıyoruz:

Yaşasın bağımsızlık!
Yaşasın İzmir!
Yaşasın Türkiye Cumhuriyeti!

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu güzel vatan uğruna mücadele eden tüm kahramanlarımızı rahmet, minnet ve sonsuz saygıyla anıyorum.

9 Eylül İzmir'in kurtuluşu kutlu olsun.

İzmir, daima özgür.
İzmir, daima gururlu.
İzmir, daima bizim.

Kimi bir hayalin peşindedir, kimi bir insanın…
Kimi yıllardır verdiği emeğin karşılığını bekler, kimi ise hayatında yeni bir sayfa açmanın zamanını.

Fakat çoğu zaman istediğimiz şey hemen gerçekleşmeyince huzursuz oluruz.

“Ne zaman olacak?”

“Daha ne kadar bekleyeceğim?”

“Benim sıram ne zaman gelecek?”

diye sorarız kendimize.

Çünkü çağımız bize beklemeyi değil, hemen sahip olmayı öğretiyor.

Hemen cevap verilsin istiyoruz.

Hemen başarı gelsin.

Hemen sevilelim.

Hemen fark edilelim.

Hemen sonuç alalım…

Oysa hayatın bazı güzellikleri, aceleye gelmez.

Bazı kapılar vardır; ne kadar zorlarsan zorla açılmaz.

Bazı insanlar vardır; ne kadar uğraşırsan uğraş hayatında kalmaz.

Bazı hayaller vardır; bütün gücünle peşinden koşarsın ama bir türlü gerçekleşmez.

İşte tam da o noktada insanın kendisine sorması gereken soru şudur:

“Belki de henüz zamanı gelmedi?”

Çünkü her gecikme bir kayıp değildir.

Bazen gecikmek, korunmaktır.

Bazen olmamak, daha büyük bir yanlıştan kurtulmaktır.

Bazen kaybettiğini düşündüğün bir şey, aslında hayatın sana yaptığı sessiz bir iyiliktir.

Bunu çoğu zaman o anda anlayamayız.

Çünkü insan yaşadığı acının içindeyken o acının kendisini nereye götürdüğünü göremez.

Ama zaman geçer…

Yıllar geçer…

Ve bir gün geriye dönüp baktığında, bugün neden olmadığını anlayamadığın bazı şeyler için şükretmeye başlarsın.

“İyi ki olmamış.”

“İyi ki gitmiş.”

“İyi ki o kapı kapanmış.”

“İyi ki biraz daha beklemişim.”

dersin.

Çünkü zaman bazen insanın en büyük öğretmenidir.

Sabır yalnızca beklemek değildir.

Sabır, beklerken kendini kaybetmemektir.

Yol uzadığında vazgeçmemektir.

Kimse seni alkışlamazken de çalışmaya devam etmektir.

Emeğinin karşılığını hemen alamadığında, verdiğin emeğin değerinden şüphe etmemektir.

Ve belki de en önemlisi…

Kendi zamanını başkasının zamanı ile kıyaslamamaktır.

Çünkü herkesin hayatı aynı takvimde ilerlemez.

Bir insan yirmi yaşında başarıya ulaşır, başka biri kırkında.

Biri genç yaşta hayatının aşkıyla karşılaşır, diğeri yıllar sonra.

Biri erken yükselir, diğeri uzun süre mücadele eder.

Ama geç gelen her şey değersiz değildir.

Hatta bazen geç gelen şey, insanın kıymetini daha iyi bildiği şeydir.

Bir çiçek düşünün…

Tohumu toprağa bıraktığınız gün açmasını bekleyemezsiniz.

Önce toprağın altında sessizce kök salar.

Kimse onu görmez.

Kimse büyüdüğünü fark etmez.

Sonra bir gün toprağın üzerine çıkar.

Ve herkes onun güzelliğini görür.

İnsan da böyledir.

Bazı dönemlerimiz dışarıdan bakıldığında hiçbir şey olmuyormuş gibi görünür.

Oysa içeride büyürüz.

Olgunlaşırız.

Güçleniriz.

Yanlışlarımızdan ders çıkarırız.

Kimin yanımızda, kimin karşımızda olduğunu öğreniriz.

Ve bir gün hayat bize yeni bir kapı açtığında, artık o kapıdan geçebilecek kadar hazır oluruz.

Belki de sen geride kalmadın.

Belki sadece kendi yolunda ilerliyorsun.

Başkasının hayatına bakıp kendini eksik hissetme.

Başkasının bugününe bakıp kendi yarının hakkında hüküm verme.

Çünkü sen onun hikâyesini bilmiyorsun.

O da seninkini bilmiyor.

Herkesin görünmeyen bir mücadelesi var.

Herkesin kimseye anlatmadığı yaraları, korkuları, geceleri ve bekleyişleri var.

Bu yüzden kendine haksızlık etme.

Henüz ulaşamadığın şeyler yüzünden kendini başarısız ilan etme.

Henüz gerçekleşmeyen hayallerin yüzünden umudunu kaybetme.

Çünkü bazı hikâyeler, en güzel bölümüne gelmeden önce uzun bir sessizlik yaşar.

Ve bazen hayatın en büyük değişimleri, kimsenin fark etmediği o sessiz dönemlerde başlar.

Bugün olmazsa yarın…

Ama elbette bunun anlamı oturup hiçbir şey yapmadan beklemek değildir.

Hayat senden mücadele etmeni ister.

Çabalamanı ister.

Ayağa kalkmanı ister.

Kendine yatırım yapmanı ister.

Fakat bütün bunları yaparken bir şeyi de öğrenmeni ister:

Her şeyi kendi istediğin zamanda oldurmaya çalışma.

Çünkü insanın elinden geleni yapması başka şeydir, hayatı zorla kendi istediği yöne sürüklemeye çalışması başka…

Bazen yapabileceğinin en iyisini yaparsın ve gerisini zamana bırakırsın.

İşte gerçek huzur biraz da burada başlar.

Çünkü insan, kontrol edemediği şeyleri kabullenmeye başladığında hayatla kavga etmeyi bırakır.

Ve hayatla kavga etmeyi bıraktığında, hayatın sana anlatmaya çalıştıklarını duymaya başlar.

Belki bugün istediğin olmadı.

Belki bir kapı kapandı.

Belki bir insan gitti.

Belki yıllardır beklediğin haber hâlâ gelmedi.

Ama hikâyenin sonunu henüz bilmiyorsun.

O yüzden bugünkü sessizliğe bakıp yarının nasıl olacağına karar verme.

Bazı güzellikler, kendilerini göstermek için doğru zamanı bekler.

Sen yeter ki yolundan dönme.

Kalbini karartma.

Emeğini bırakma.

Ve kendine olan inancını kaybetme.

Çünkü hayat bazen insanı istediği yere götürmeden önce, olması gereken insan hâline getirir.

Ve gün gelir…

Bugün neden olmadığını sorguladığın her şeyin bir sebebi olduğunu anlarsın.

O zaman geriye dönüp sessizce gülümsersin.

Ve belki yalnızca şu cümle dökülür dudaklarından:

“Meğer gecikmemişim… Sadece kendi zamanıma yürüyormuşum.”