Çocukken saklanırdık; biri gelip bizi bulsun diye...

Kalbimizde korku değil, umut olurdu. Çünkü bilirdik, birileri bizi mutlaka arayacaktı.

Sonra büyüdük...

Bu kez acılarımızı sakladık, gözyaşlarımızı gizledik, kırılmış yanlarımızı gülümsemelerin ardına sakladık.

Kimse üzülmesin diye sustuk, kimse yükümüzü taşımasın diye "İyiyim." dedik.

Oysa insan, bazen sadece birinin gelip "Seni gördüm." demesini ister.

Yargılamadan, değiştirmeye çalışmadan... Sadece gerçekten görmesini.

Çünkü bazı insanlar kaybolmaz...

Sadece bulunmayı beklemekten vazgeçer.

Ve en derin yalnızlık, tek başına kalmak değil...

Kalabalıkların içinde, kimsenin seni aramadığını bilmektir.

Bir fincan kahve gibi sıcak başlar dostluk,

İçine biraz gülüş biraz da suskunluk,

Aynı masada erir zaman dedigin şey,

Bir bakmışsın yürek olmuş iki yalnızlık.

Kimi zaman acı, kimi zaman sade bir huzur,

Dostluk da kahve gibi kahve siner durur.

Soğusa bile bitmez, iz bırakır içinde, 

Binbir hatıra olur iki gönüle. 

Ve sen gitdiğinde bile fincanda kalır izin;

Bir dost, bir kahve ve en güzel şiirin, 

Hayat dediğin belki de budur aslında, 

Paylaştığın yudumda saklı derinliğin.

Bu yüzden yaşadığı anın bile farkına varamaz; çünkü nereye varırsa varsın kendini olmak istemediği yerde bulur.

Hiç yaşanmamış günlerin ağır yükü, omuzunda bir ömür harcar o meçhul bilinmezlikte. 

Kendi kıyısından uzak hep başka yerdedir.

Avucunda erirken şu anın mucizesi gözleri hep açılmayan bir kapıya takılır.

Duyamaz içindeki o en berrak sesi, insan en çok da gidemediği yollarda yorulur.

Olduğu hiçbir yer onu tamamlamaz; 

Çünkü ruhu hâlâ o eski acabalarda sürgün yaşar. 

Bu arayış bir ömür hiç bitmez, 

Kişi mahkum kalır kendi kurduğu hücrede. 

Bazen her şey üst üste gelir; yollar kapanır, sesin kısılır, kalbin yorulur. Tam o anda insanın içinden "artık yeter" demek geçer. Ama işte tam da o anda, o noktada, umut sessizce omuzuna dokunur. Gürültülü bir şekilde gelmez umut çoğu zaman küçücük bir "belki" dir sadece.

Her şeye rağmen umut etmek, her şey yolundayken güçlü olmak değildir. Asıl güç, hiçbir şey yolunda değilken bile içinde bir ışık tasıyabilmektir. Yorulmuşken yine de yürüyebilmek... İşte umut tam olarak budur.

Çünkü hayat bazen gecikir ama asla unutmaz. Ve sen vazgeçmediğin sürece bir yerlerde senin için saklanan güzel bir başlangıç mutlaka vardır.

En karanlık an, ışığın gelmeye yakın olduğu andır.

Bazen her şey üst üste gelir; yollar kapanır, sesin kısılır, kalbin yorulur. Tam o anda insanın içinden "artık yeter" demek geçer.

Ama işte tam da o an o noktada, umut sessizce omuzuna dokunur. Umut gürültülü gelmez çoğu zaman küçücük bir "belki"dir sadece.

Her şeye rağmen umut etmek, her şey yolundayken güçlü olmak değildir. Asıl güç, hiçbir şey yolunda değilken bile içinde bir ışık tasıyabilmektir.

Yorulmuşken yine de yürütebilmek... İşte umut tam olarak budur.

 Çünkü hayat bazen gecikir ama asla unutmaz. Ve sen vazgeçmediğin sürece bir yerlerde senin için saklanan güzel bir başlangıç mutlaka vardır.

En karanlık an, ışığın gelmeye yakın olduğu andır.

Hep birlikte güzel günlere...

Kırık yerlerimizi saklamadan, 

Birbirimizin yarasına dokunabildiğimiz o sahici zamanlara.

Hep birlikte güzel günlere...

Geçmişin yükünü omuzlarımızdan indirip,

Hafifleyerek yürüdüğümüz aydınlık yollara.

Hep birlikte güzel günlere...

Gözlerimizin yeniden umutla dolduğu 

Kalbimizin " işte şimdi" dediği o sessiz huzura.

Kendimizi hatırladığımız, sevgiyi ve merhameti yüreğimizde, hayatımızda yaşadığımız nice güzel günlere hep birlikte...

Biraz Umut biraz cesaret tutarsın.

Rüzgar bazen sert eser bazen yön değiştirir tıpkı hayatımız gibi ama uçurtma direnmez pes etmez uyum sağlar.

Özgürlük böyledir her şeyi kontrol etmek değil bazen de bırakabilmektir.

Belki de en güzel an onu korkmadan salabilmektir.

Çünki insan en çok bıraktığında hafifler ve anlar özgürlük aynı zamanda güvenebilmektir.

Nereye gitsem, hangi sokağa girsem, her köşe başında sen.

Adımlarımın gölgesindesin korkar oldum yürümekten, 

Ve ben, sensizligin en sessiz yerinde kendi içime çöküyorum her gece. 

Adını anmak istemesem bile, kalbim seni haykırıyor gizlice,

Giderken bir umut kırıntısı dahi bırakmadın geride, 

Şimdi ben o yokluğun içinde sana varmaya çalışıyorum. 

Anlaşıldı bu gece de rahat yok senden, sabaha kadar düsmeyeceksin dilimden, 

Ah bu kahrolası hayallerim imkansızın kapısında ölüyor hasretinden.

Ateşde pişen değil, gönlümün hasretiyle demledigim bir çaya beklerim seni...

Uzakların suskunluğunda adını içime çeker gibi, her yudumda biraz daha derine inen bir sızıyla; 

Gel desen gelmeye hazır bir kalple beklerim...

Bir gün olurda dönersen hiçbir şey sormam, hiçbir şey anlatmam sana.

Yorgunluğunu bırak yeter kalbimin kıyısına. 

O çayı yine koyarım önüne usulca ve gözlerinle içersin,

Gönlümün hasretini. 

Beşikten mezara kadar tek işimiz umut etmek.

Bugünü yaşamadan yarınlar güzel olsun diye umut ediyoruz.

Severken umut ediyoruz sevdiğimiz de benim gibi sevsin diye 

Ölürken umut ediyoruz Allah hatalarımızı affetsin diye 

Velhasıl bitmiyor ömrümüzün umut yolculuğu son nefeste bile..