NASIL BAKARSANIZ ÖYLE GÖRÜRSÜNÜZ

NASIL BAKARSANIZ ÖYLE GÖRÜRSÜNÜZ

İçinde güzellik taşımayan bir ruh, dışarıda güzeli göremez. Çünkü insan kendinde olmayana kördür. Kalbi çirkinliklerle dolu olan, en parlak manzaraya baksa bile gönlünde karanlıktan başka bir şey bulamaz. Bu yüzden içini güzelleştirmeyen, güzellikten daima mahrum kalır.

Ne var ki insanlar çoğu zaman başkalarının gözünden kendini anlamaya kalkar. “Beni nasıl görüyorlar?” sorusu, bir süre sonra hakikati gölgelemeye başlar. Oysa başkalarının düşünceleri senin kim olduğunu değiştirmez. Onların söyledikleri aslında kendi aynalarının yansımasıdır. Çünkü herkes gördüğünü kendi iç dünyasının süzgecinden geçirir. Bir eşek karşısında evliya görmez; gördüğü ancak kendi gözünün seviyesindedir. Demek ki senin değerini belirleyen onların sözü değil, senin özündür.

Bütün bu manzarada asıl ölçü, insanın kendi karşılığıdır. Hayatın defteri başkalarının davranışlarını değil, senin nasıl karşılık verdiğini yazar. Kötülüğe iyilikle mi mukabele ettin, yoksa aynıyla mı cevap verdin? Zulmü taşıyıp taşımadığın, gönlünde hangi duyguyu beslediğin; işte asıl seni belirleyen odur. Çünkü insanın gerçek güzelliği başkalarının gözüne nasıl göründüğünde değil, kendi ruhunu nasıl terbiye ettiğinde saklıdır.

O halde hakikat şudur: Başkalarının bakışıyla kendini tanımlamak boşunadır. Gözler farklı, diller farklı, kalpler farklıdır. Senin yolun kendi kalbini güzelleştirmekten geçer. Çünkü içini güzelleştiren, dışarıdaki çirkinliği bile bir hikmete dönüştürür; içini çirkinleştiren ise en parlak güzellikte bile karanlığı görür.