SEN HİÇ KAR GÖRDÜN MÜ?

Mine, boynuna astığı dürbünüyle bütün gün cam kenarından hiç ayrılmadı. Gözlerini kocaman açıp heyecanla yağmasını bekledi, bekledi...ama kar yine gelmedi. 

Soğuk kış gecelerinde penceresinden dışarı seyretmeyi çok seviyordu. Yıldızları, ayı merak ediyor dürbünüyle gökyüzünde olup biten ne varsa daha yakından inceliyordu.  Bir gün kar yağsa, sabaha kadar hiç uyumasam, karı izlesem diye hayaller kuruyordu.

Ertesi gün erkenden uyandı. İlk önce pencereyi açtı ve hemen dışarı baktı. Yine kar yoktu. Yatağının üzerine oturdu. En yakın arkadaşı pofuduk ayıya dönüp sordu:

"Sen hiç kar gördün mü?"

 Mine karı çok merak ediyordu. Hiç kar görmemişti. Şekli, rengi, kokusu var mıydı? Eline aldığında kırmızı mantosunun cebine sığar mıydı? Bir an durdu düşündü. Hiç görmediği bir şeyin resmini çizebilir miydi? Aklına bir fikir geldi. Koşarak odasına gitti, yatağının üzerine uzanıp gözlerini kapattı. Dileğini dileyip kendini derin bir uykuya bıraktı...

Yürüdü, yürüdü... Arkasına dönüp baktığında evini göremiyordu. Panikle ne yapacağını şaşırdı. Hızla koşmaya başladı. Karşısına çıkan ulu dağa baktı. Belki de kar bu dağın tepesindedir diye daha çok heyecanlandı. Saatlerce dağa tırmandı. Nefes nefese kaldı. Çıkıp en tepesine oturdu. Burası ne kadar da yüksek böyle dedi. Başını yukarı kaldırıp baktığında birden kar yağmaya başladı. Gözlerine inanamadı. Gökyüzünden süzüle süzüle inen kar taneleri ne kadar da beyazdı. Olduğu yerde zıp zıp zıplıyor, zıpladıkça ayakları karın içine batıyordu. Battıkça daha çok keyif alıyor, karın üstünde top gibi yuvarlanıyordu.  Parmaklarıyla kara dokunup ne kadarda soğukmuş dedi.Tadı nasıl diye merak etti. Ağzını kocaman açtı bir lokma karı yalayıp yutuverdi. Yumuşacık pamuk şekeri gibiydi sanki karın her lapası...

Devamı gelecek.